Γροθιά στο στομάχι…

Κάποτε, νεότερος, εκεί στο ανέμελο παιχνίδι, είχα δεχθεί μια γροθιά στο στομάχι… Πόνεσα, μου κόπηκε η ανάσα. Είπα μακάρι να μην το ξαναπάθω…

Τα χρόνια πέρασαν.

Ένα μεσημέρι με πλησιάζει μέλος της οικογένειάς μου δείχνοντάς μου ένα video στο τηλέφωνο… Το κοιτάζω και νιώθω αυτόν τον πόνο δυνατά στο στομάχι… Αυτό που είδα με «πόνεσε».

Θυμήθηκα ότι η ζωή κατά καιρούς με έχει «κεράσει» τέτοιους πόνους, αρκετούς και επίμονους…

Ένα παιδί άρρωστο. Ένας γέροντας ανήμπορος. Μια μάνα χαροκαμένη. Μια νέα στο κρεβάτι της παράλυσης. Ένας νέος νεκρός στον δρόμο.

Θες να πεις τον πόνο σου και βρίσκεις μεγαλύτερο. Και κει που τον βρίσκεις αντί να παρηγορείς εσύ σε παρηγορούν αυτοί πρώτοι. Οι πονεμένοι. Τελικά πόσο γλυκός είναι αυτό ο πόνος στο στομάχι όταν μετά το πρώτο σοκ σου δείχνει πόση δύναμη έχει ο άνθρωπος, πόσο μεγάλος είναι ο Θεός, πόσο αξία έχει ο συνάνθρωπος και πόσο ανάγκη έχεις την προσφορά.

Προσφορά αληθινή στον συνάνθρωπο. Προσφορά αβίαστη και ανυστερόβουλη στον δοκιμαζόμενο. Σε αυτόν που ενώ χάνεται στον πόνο έχει τον τρόπο να σου δώσει χέρι ελπίδας… Να ακούσεις αρκεί. Να κοιτάξεις βοηθά. Να αγγίξεις ταιριάζει. Να σηκώσεις αξίζει…

Μια γροθιά στο στομάχι δεν σε πονά. Σε ξυπνά…