ΣΠΑΡΤΗ. Από τον Ιερό Ναό της Ευαγγελίστριας στη Σπάρτη έγινε η εξόδιος ακολουθία της Αικατερίνης Γεωργακοπούλου, την Τρίτη 17 Μαρτίου 2026. Μια Σπαρτιάτισσα που γνώρισε τον κόσμο και φύλαξε καθαρή την Σπαρτιατική καταγωγή της. Συνδέθηκε με τον Richard Wilt από τον οποίο, ευτυχώς, μαθαίνουμε κάποια από τα στοιχεία της ζωής της. Η ταφή της έγινε στο Α’ Νεκροταφείο Σπάρτης στον οικογενειακό τάφο. Δωρήτρια και ανύστακτη πολίτης η Καίτη Γεωργακοπούλου παίρνει μαζί της την αύρα μιας Σπάρτης που τείνει να εκλείψει. Πέθανε στις 14/3/26.

Ο σύζυγός της, Άγγλος, Καθηγητής Πανεπιστημίου, Richard Wilt, απευθυνόμενος στο Notospress αναφέρει:

«Η Αικατερίνη Γεωργακοπούλου του γένους Σταματάκου – η Καίτη – είχε εδώ, τον δέκατον ένατον αιώνα, ιερεά πρόγονο, τον Παπαλάμπρο, βρέθηκε μια πολύτιμη φωτογραφία του. Οι πέντε αδελφές, οι Παπαλαμπρίτες ήταν το άκρον άωτον της ντόπιας κοινωνίας. Η μητέρα της Καίτης ήταν μια γυναίκα από τις σελίδες των αρχαίων ιστοριογράφων, λιγομίλητη, στιβαρή - τις καθημερινές με τα πόδια, από το σπίτι στην Ευαγγελιστρίας στην Καλογωνιά ή στα χωράφια και έξυπνη αλλά και ελεήμων. Η κόρη της, μοναχόπαιδο, έτσι μεγάλωσε, με τέσσερις συντελεστές, τη θρησκεία, την αίσθηση του καλού ντυσίματος, δυναμισμό και γενναιότητα και μια ανάγκη για παρέες.

Η Καίτη γεννήθηκε εν ώρα πολέμου. Θυμόταν, στα νιάτα της στην Αθήνα, στην οδό Βουλγαροκτόνου, τον Εμφύλιο αλλά και τις διαλαλίες του γαλατά. Όταν η οικογένεια είχε κατέβει πια στην Σπάρτη, φοίτησε στο 2ο Δημοτικό Σχολείο και έπαιξε τον ρόλο του μάνατζερ μιας πολυάριθμης παρέας συμμαθητριών που έσφυζε από ζωντάνια και φάρσες. Υποδύθηκε τη Λαίδη Μάκβεθ. Έγινε εθελόντρια του Ερυθρού Σταυρού αλλά και αλληλογραφούσε – τα λεγόμενα PenPal – με κοπέλες σε μακρινές χώρες, μέχρι και τη Μόσχα.

Δεν πήγε στο Πανεπιστήμιο αλλά επιχείρησε κάτι πολύ πιο σημαντικό, την διαχείριση μιας μεγάλης οικογενειακής περιουσίας. Αυτό για να το επιτύχει, χρειάστηκε και μια λεπτομερής γνώση των οικονομικών και των νομικών πλαισίων. Την καθοδήγησε ο θείος της ο συμβολαιογράφος Γεώργιος Σταματάκης, συγγραφέας και ορειβάτης, στην τιμή του οποίου ίδρυσε στην οδό Γκορτσολόγου, πριν λίγα χρόνια, το Σταματάκειον, όπου σήμερα στεγάζονται τα Γενικά Αρχεία του Κράτους (Λακωνίας). Παράλληλα την μύησε στην κοινωνική ζωή και την μόδα η, όμορφη θεία της Ξένη. Τα τρία άτομα ταξίδεψαν, προ της εποχής του μαζικού τουρισμού και των αεροπλάνων, ίσαμε στη Βιέννη και την Ισπανία, αργότερα η Καίτη πρόσθεσε και τη Βοστώνη. Αξιόλογη και η συμμετοχή της, εκείνη την δεκαετία του 60, σε τμήματα Δημοσίων Σχέσεων αλλά και, αν και με λιγότερες συνέπειες, Αραβικών Σπουδών. Ήταν διεθνίστρια και κάτοικος μιας Αθήνας σε φάση γιγάντωσης.

Από τα πολλά - πολλά που κατείχε στη μνήμη της, η άνοδος των τεθωρακισμένων από την Βασιλίσσης Σοφίας προς τους Αμπελοκήπους το 1967. Και τα τραγούδια και οι παραδόσεις της Σπάρτης που ήξερε απ’ έξω.

Ας περάσουμε γρήγορα δύο δεκαετίες, οπότε και μπαίνει ο άγνωστος Άγγλος στη σκηνή... Όπως λέει ο ίδιος «είχα έρθει, ελεύθερος, στην Αθήνα και πιο συγκεκριμένα στο Ινστιτούτο Γκαίτε στην οδό Ομήρου, με σκοπό να κάνω μια ομιλία μέσα στα πλαίσια των εορτασμών των 25 χρόνων μιας οργάνωσης ευρωπαϊστών στην οποία έτυχε και ανήκαμε και εγώ και η συγχωρεμένη. Κατάλαβα ότι δίπλα μου καθόταν μια εμφανίσιμη ξανθιά που της είχε αρέσει η ομιλία μου και αποφάσισα να της προσφέρω, πειραματικά, έναν καφέ. Ήταν ο ακριβότερος (πολυτιμότερος) καφές της ζωής μου! Παντρευτήκαμε 30 Οκτωβρίου 1989, έχοντας πάρει την απόφαση κάπως ανεπίσημα στην επιστροφή από μια συνδιάσκεψη στην Βουλγαρία και περνώντας τα σύνορα Κούλατα - Προμαχώνα σε φορτηγό. Ταξίδεψα ουκ ολίγον στην Αγγλία και αλλού. Η πιο μεγάλη επιτυχία ήταν ίσως τα είκοσι συνέδρια, σε 8 Ευρωπαϊκές χώρες και τη Βραζιλία, ο επιστημονικός σύνδεσμος «Διεθνής Εταιρεία Κοσμοχώρος και Φιλοσοφία» με επίκαιρο σκοπό την αλληλεπίδραση των φιλοσόφων και των διαστημικών επιστημόνων.

Άξια λόγου και η συμμετοχή της Καίτης σε ένα συνέδριο στο Πεκίνο το 2000. Κέρδισε όπως πάντα τις καρδιές των ντόπιων και την κέρασαν Coca Colla σε ένα McDonald’s επειδή δεν είχε ψιλά. Γύρισε άλλωστε από κει μόνη της στη Σιγκαπούρη και έκανε μια εκδρομή στα στενά της Μαλαισίας.

Άφησε σπουδαία έργα της οικοδομίας (κατασκευών), μια εξαώροφη πολυκατοικία στο Πολύδροσο Αμαρουσίου στην Αθήνα και το τετραώροφο κτίριο στην Ευαγγελιστρίας στη λατρεμένη Σπάρτη, όπου στεγάζονται, μεταξύ άλλων, τα γραφεία του Δήμου.

Απεβίωσε αθόρυβα και στο σπίτι της, όπως θα ήθελε η ίδια, την 14η Μαρτίου 2026 στην ηλικία των 84 ετών. Θα την θυμούνται οι πολλοί φίλοι και συνεργάτες της ως μια παραδειγματικά γενναία Σπαρτιάτισσα.»

Ακολουθήστε το notospress.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις