Ιστορίες του Γυμνασίου Αρρένων Σπάρτης - «Εδώ θα γίνουν όργια!»

Τα γενέθλια δεν έχουν καμιά γραμμένη αράδα στο μεγάλο βιβλίο της Ελληνικής Παράδοσης. Αυτή η γιορτή με την τούρτα και τα κεράκια, τα κομφετί, τους καλεσμένους και το τραγουδάκι «Happy Birthday to you» είναι εισαγόμενα εξ Αμερικής. Εμείς, τα παιδιά του παλιού καιρού, ΔΕΝ ξέραμε από γενέθλια και τέτοια πράγματα. Ούτε καν πότε είχαμε γεννηθεί δεν θυμόμαστε. Η μάνα μου, η κυρα -Παναγιώτα, μια φορά το χρόνο, στις 25 του Απρίλη, μου ’λεγε:

«Σαν σήμερα σε γέννησα. Και με ταλαιπώρησες. Τρεις μέρες κοιλοπόναγα στο σπίτι, μέχρι που σε βγάλανε με τις … «κουτάλες». Ήτανε και η μαμή η Αρετή και βόηθαγε».

Αυτό ήταν όλο κι όλο. Και γέμιζα με ενοχές τη μέρα αυτή, γιατί είχα ταλαιπωρήσει τόσο πολύ τη μάνα μου στη γέννα.

Στην 4η Γυμνασίου, (Γυμνάσιο Αρρένων Σπάρτης), ήρθε στο τμήμα μας, στο «κλασικό», ένα Ελληνόπουλο από την Αμερική, που είχε, μάλιστα, το ίδιο επώνυμο με μένα: Γιώργος Μητράκος λεγότανε, ήταν ορφανός από πατέρα και είχε καταγωγή από την Άρνα. Ήταν ένα παιδί όμορφο, έξυπνο, ευγενικό, ανοιχτόκαρδο, πολύ συμπαθητικό, πάντα χαρούμενο και γελαστό, με χαρακτήρα διαμάντι, που γρήγορα άρχισε να αφήνει αποτύπωμα στις μαθητικές παρέες και στην τάξη μας. Με τον Γιώργο έκανα πολλή παρέα, ταιριάζαμε σε όλα, ακούγαμε ξένα τραγούδια στο πικ - απ του και, κάποια στιγμή, εγώ, ο Γιώργος κι ένας άλλος καλός και αξέχαστος φίλος, ο Δημήτρης Αργυράκης, φτιάξαμε ένα μουσικό συγκρότημα. Εγώ και ο Δημήτρης παίζαμε κιθάρες (ο Δημήτρης ήταν ταλέντο πραγματικό στην κιθάρα … από εκείνον έμαθα ό,τι ξέρω) και ο Γιώργος ντραμς και τραγούδι. Μάλιστα, επειδή μιλούσε άριστα την αγγλική γλώσσα ερμήνευε τα ξένα τραγούδια με τρόπο που άλλος κανείς δεν μπορούσε (είχε και ωραία φωνή), με αποτέλεσμα το γκρουπάκι μας να αρέσει πολύ.

Τέλος πάντων, κάποια στιγμή, στην 5η τάξη, ο Γιώργος μας ανακοίνωσε μια μέρα:

-Παιδιά, την άλλη Τετάρτη έχω γενέθλια και σας καλώ να τα γιορτάσουμε μαζί στην ταβέρνα του Βάρλα, στη Λεωνίδου.

Τα περισσότερα παιδιά της τάξης αποδεχτήκαμε με ενθουσιασμό την πρόσκληση και το απόγευμα της Τετάρτης, νωρίς-νωρίς, ( δεν είχε ακόμα σουρουπώσει θυμάμαι) ανοίξαμε την πόρτα του «ΒΑΡΛΑ» και μπήκαμε στην αίθουσα. Ούτε δώρα είχαμε μαζί μας ούτε τίποτε. Μόνο την αγάπη και τη φιλία στις καρδιές μας και τις κιθάρες μας στα χέρια για να τραγουδήσουμε. Ο Γιώργος τα είχε ετοιμάσει όλα άψογα: Πάνω σε ένα τραπέζι ήτανε μερικά μπουκάλια με βερμούτ κόκκινο και λευκό, αλμυρά σνακ και ξηροί καρποί. Ό,τι ακριβώς χρειαζόταν για ένα νεανικό πάρτι. Νομίζω ότι κάπου στο ψυγείο του μαγαζιού θα είχε, σίγουρα, και την τούρτα των γενεθλίων του. Μαζεύτηκε σιγά- σιγά η παρέα των συμμαθητών, αρχίσαμε τα αστεία και τις μαθητοκουβέντες, κουρντίζαμε τις κιθάρες, δεν είχαμε προλάβει ακόμα να ανοίξουμε τα μπουκάλια και τσααααπππππ!!!!

Ανοίγει ξαφνικά και απότομα η πόρτα και εισβάλει μέσα στου ΒΑΡΛΑ ένας καθηγητής μας!!!

Με χαμόγελο σαρδόνιο, μας πλησιάζει (εμείς έχουμε μείνει άναυδοι) και φωνάζει θριαμβευτικά:

-Μάθαμε ότι απόψε εδώ θα γίνουν όργια!!!

-Τι όργια κ. καθηγητά; Γενέθλια έχει ο συμμαθητής μας και ήρθαμε να τα γιορτάσουμε. Όλοι αγόρια είμαστε, τι όργια να κάνουμε μεταξύ μας;

-Τι; Μόνο αγόρια είστε; Δεν μπορεί. Πού τα ’χετε κρυμμένα τα κορίτσια;

-Μα δεν υπάρχουν κορίτσια, κ. καθηγητά. Μόνο αγόρια είμαστε.

-Αποκλείεται. Κάπου θα έχουν κρυφτεί τα κορίτσια.

Με την σίγουρη υποψία καρφωμένη στο μυαλό του, ο «εφοδεύων» καθηγητής μας, πήγε κι έψαξε εξονυχιστικά τις τουαλέτες, κοίταξε στην κουζίνα, κοίταξε σε κάτι βοηθητικούς χώρους, κοίταξε, με λίγα λόγια, παντού, αλλά …δεν βρήκε κανένα κορίτσι. Πού να τα βρει κι αυτός, πού να τα βρούμε κι εμείς τα κορίτσια την εποχή εκείνη!!!

Εμφανώς απογοητευμένος και με τσαλακωμένο το γόητρό του, περισσότερο θυμωμένος, όμως, από πριν, έβγαλε ένα μπλοκάκι κι ένα στυλό από το τσεπάκι του σακακιού του (είχε έρθει κουστουμαρισμένος και γραβατωμένος) και άρχισε να γράφει τα ονόματα των παρόντων μαθητών, μονολογώντας:

«Ώστε μου θέλατε και πάρτι, ε; Αύριο να δείτε τι πάρτι θα γίνει στο σχολείο»!

Τα ονόματά μας δεν χρειαζόταν να τα ρωτήσει … μας ήξερε όλους απ’ έξω κι ανακατωτά. Άλλωστε κάθε μέρα καθόταν στην έδρα με τον κατάλογο στο χέρι και εκφωνούσε τα ονόματα των προς εξέτασιν μαθητών.

Όταν τέλειωσε το γράψιμο των ονομάτων μας διέταξε:

-Μαζέψτε τα τώρα κι εξαφανιστείτε. Θα τα πούμε αύριο στο σχολείο.

Τα μαζέψαμε, λοιπόν, κι εμείς, και εξαφανιστήκαμε. Φύγαμε, κυριολεκτικά, σαν τις βρεγμένες γάτες, συζητώντας στο δρόμο, ποιος συμμαθητής, άραγε, από εκείνους που δεν ήρθαν στο πάρτι, μας «κάρφωσε» στους καθηγητές. Δε βγάλαμε άκρη, όμως, ούτε το μάθαμε ποτέ. Όλοι σκεφτόμαστε τον καημένο τον Γιώργο, που τα γενέθλιά του, στα 16 του χρόνια, έγιναν πικρά, χωρίς λόγο, μέσα στην καταδιωκτική - τιμωρητική μανία και παράνοια, που είχε καταλάβει το σχολείο στα χρόνια εκείνα.

Την άλλη μέρα, ανακοινώθηκε η ποινή, στην πρωινή προσευχή, ενώπιον όλου του Γυμνασίου, «προς γνώσιν και συμμόρφωσιν» άλλων υποψηφίων παραβατών:

-Τριήμερος αποβολή, εκ περιτροπής, εις τους (…) επειδή συνελήφθησαν εις κοσμικόν κέντρον της πόλεως, προκειμένου να διασκεδάσουν αναρμόστως και προκλητικώς.

«Αποβολή εκ περιτροπής» σήμαινε ότι για να μην αδειάσει η τάξη, φεύγαμε οι αποβαλλόμενοι κατά ομάδες. Όταν γύριζε η μια ομάδα, έφευγε η άλλη.

Για μένα ήταν η πρώτη και τελευταία αποβολή που πήρα στο Γυμνάσιο κι ο πατέρας μου, ο Παναγιώτης, μου τη συγχώρεσε, γιατί είδε πως ήταν τελείως παράλογη. Διαφορετικά …

Πέρασαν τα χρόνια, πήραμε ο καθένας το δρόμο της ζωής, πάντα θυμόμαστε με άπειρη αγάπη και νοσταλγία το Γυμνάσιο Αρρένων Σπάρτης, τους παλιούς συμμαθητές και τους καθηγητές μας και κορυφαία ανάμνηση μέσα στις πολλές, είναι εκείνα τα ματαιωμένα γενέθλια του Γιώργου, που μας κόστισαν μιαν άδικη και σκληρή τριήμερη αποβολή.

Παρ’ όλο που σαν μαθητές ζήσαμε κάτω από τη βαριά μπότα της χούντας και της παράλογης, πολλές φορές, αντίληψης περί πειθαρχίας και σωστής συμπεριφοράς, είχαμε αναπτύξει, ως άμυνα, μιαν στωικότητα και μια συγχωρητική διάθεση προς όλους, μετατρέποντας το πικραμύγδαλο που καθημερινά μας κερνούσαν, σε γλυκό καρπό.

*Ο Γιώργος Μητράκος, στην 6η τάξη, πήγε στην Αθήνα, σπούδασε Αγγλική Φιλολογία, άνοιξε Φροντιστήριο, αλλά (δυστυχώς) έφυγε νωρίς από τη ζωή. Δεν ανταμώσαμε ποτέ, για να θυμηθούμε τα μαθητικά μας χρόνια και ιδιαίτερα εκείνα τα γενέθλιά του που δεν έγιναν ποτέ.