Ράνια Γρίβα: Το συγκινητικό «αντίο» του Perfectly Unboxed – «Η φωνή σου είναι ακόμη εδώ»

ΣΠΑΡΤΗ. Μια προσωπική αναφορά στη Ράνια Γρίβα, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 55 ετών μετά από μάχη με τον καρκίνο, έκανε η Μαρία Κουτρουμπή.

Το Perfectly Unboxed είναι ελληνικό podcast της Νίκης Μπενετάτου και της Μαρίας Κουτρουμπή, δύο μητέρων παιδιών με αναπηρία, με οικογενειακές ιστορίες και συζητήσεις γύρω από την αναπηρία και την καθημερινότητα.

Η Ράνια είχε μιλήσει στο podcast για τη ζωή της και τη μητρότητα, σε μια συζήτηση όπου είχε πει και τη φράση: «Δεν είμαι ηρωίδα. Είμαι απλά μαμά.»

Στην ανάρτησή της, η Μαρία Κουτρουμπή περιγράφει πώς γνώρισε τη Ράνια πριν από περίπου 15 χρόνια, μέσα από ένα τηλεφώνημα. Τις δύο γυναίκες συνέδεσε από την αρχή το γεγονός ότι είναι μητέρες παιδιών με σύνδρομο Prader-Willi. Η επαφή τους συνεχίστηκε όλα αυτά τα χρόνια και, όταν δημιουργήθηκε το Perfectly Unboxed, η Μαρία Κουτρουμπή πρότεινε στη Ράνια να μοιραστεί την ιστορία της μέσα από μια συνέντευξη.

Η ανάρτηση του Perfectly Unboxed για τη Ράνια Γρίβα

«Τη Ράνια την γνώρισα πριν από 15 περίπου χρόνια. Ένα πρωί χτύπησε το τηλέφωνό μου.

Κοίταξα την οθόνη και είδα κωδικό Σπάρτης.

"Έλα, θεία μου", απάντησα, γιατί η αδερφή του πατέρα μου μένει στη Σπάρτη.

Και τότε άκουσα μια άγνωστη φωνή να μου λέει:

"Δεν είμαι η θεία σου. Είμαι η Ράνια και έχω και εγώ έναν γιο με σύνδρομο Prader-Willi".

Και κάπως έτσι μπήκε η Ράνια στη ζωή μου.

Χωρίς συστάσεις.

Χωρίς πολλά πολλά.

Μέσα από ένα τηλεφώνημα και μέσα από δύο λέξεις που μας ένωναν πριν καν γνωριστούμε:

Prader-Willi.

Πιάσαμε την κουβέντα.

Και τι παράξενο πράγμα είναι αυτό με εμάς τους γονείς παιδιών με αναπηρία…

Μπορεί να μη γνωριζόμαστε, αλλά πολλές φορές αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλον από τις αγωνίες μας.

Δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις.

Ξέρουμε.

Ξέρουμε τον φόβο.

Ξέρουμε την αγωνία για το αύριο.

Ξέρουμε εκείνο το "τι θα γίνει όταν…" που κάπου υπάρχει πάντα μέσα μας, ακόμη και στις πιο όμορφες μέρες.

Κι έτσι, μέσα στα χρόνια, η Ράνια κι εγώ κρατήσαμε μια "βοηθητική" επαφή.

Μια ζεστή φωνή.

Μια καλόκαρδη γυναίκα.

Μια αισιόδοξη μαμά.

Ένας άνθρωπος που μιλούσε ήρεμα και κατάφερνε, χωρίς φωνές και μεγάλες κουβέντες, να σου αφήνει ένα αποτύπωμα.

Όταν ξεκινήσαμε με τη Νίκη το Perfectly Unboxed, η Ράνια ήρθε σχεδόν αμέσως στο μυαλό μου.

Ήθελα να ακουστεί αυτή η φωνή.

Γιατί ήξερα ότι πίσω από την ηρεμία της υπήρχε μια ολόκληρη ζωή.

Μια ολόκληρη διαδρομή.

Και πάνω απ' όλα, μια τεράστια αγάπη για τον Χρήστο της.

Την πήρα τηλέφωνο.

"Ράνια, θέλω να έρθεις στο Perfectly Unboxed".

Και μου απάντησε:

"Μαρία μου, δεν είμαι στα πολύ καλά μου". Μου διηγήθηκε τις περιπέτειες της.

"Δεν θέλω να σε πιέσω", της είπα. «Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, φρόντισε τον εαυτό σου".

Κλείσαμε.

Την επόμενη μέρα χτύπησε το τηλέφωνό μου.

Ήταν εκείνη.

"Πότε θα κάνουμε την συνέντευξη;"

Σήμερα αυτές οι τέσσερις λέξεις έχουν για μένα άλλο βάρος.

Πότε θα την κάνουμε;

Την κάναμε, Ράνια μου.

Και πόσο ευγνώμων είμαι σήμερα γι' αυτό.

Ευγνώμων που υπάρχει αυτό το βίντεο.

Που υπάρχει ακόμη η φωνή σου.

Το χαμόγελό σου.

Ο τρόπος που μιλούσες για τον Χρήστο, για τον Βαγγέλη και για τον Χάρη!

Η ιστορία σου.

Πόσοι άνθρωποι σε είδαν άραγε;

Πόσοι χαμογέλασαν μαζί σου;

Πόσες μαμάδες μπορεί να άκουσαν μια φράση σου και να σκέφτηκαν:

"Κι εγώ…"

Πόσοι άνθρωποι ένιωσαν για λίγο λιγότερο μόνοι επειδή εσύ βρήκες τη δύναμη να πεις "ναι" εκείνη την ημέρα;

Δεν θα το μάθουμε ποτέ.

Αλλά συνέβη.

Και ίσως αυτό είναι τελικά το μεγαλύτερο δώρο όταν ένας άνθρωπος αποφασίζει να μοιραστεί την ιστορία του.

Δεν ξέρει ποτέ μέχρι πού μπορεί να φτάσει η φωνή του.

Την περασμένη εβδομάδα έλαβα ένα μήνυμα από τη Ράνια.

Δεν θα μοιραστώ τις λεπτομέρειες.

Θα πω μόνο ότι η Ράνια ήταν πια πολύ κουρασμένη.

Δεν είχε άλλη δύναμη.

Δεν είχε άλλο κουράγιο.

Κι όμως, μέσα σε εκείνες τις στιγμές, η μεγάλη της αγωνία δεν ήταν για την ίδια.

Ήταν για τον Χρήστο.

Και λύγισα.

Γιατί σκέφτηκα κάτι που ίσως φοβόμαστε ακόμη και να ξεστομίσουμε εμείς οι γονείς παιδιών με αναπηρία:

Ζούμε ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μας με την αγωνία για το παιδί μας.

Και ίσως, ακόμη κι όταν φτάνει η στιγμή να κλείσουμε εμείς τα μάτια μας, πάλι γι' αυτό θα αγωνιούμε.

"Ποιος θα είναι εκεί;"

"Ποιος θα τον προσέχει;"

"Ποιος θα τον αγαπά;"

"Θα είναι καλά όταν εγώ δεν θα είμαι εδώ;"

Δεν δικαιούται άραγε κι ένας γονιός να μπορεί κάποτε να φύγει έστω και λίγο ήσυχος;

Πόσο άδικο είναι αυτό.

Πόσο άδικο να μην έχουμε δημιουργήσει ακόμη αρκετές ποιοτικές επιλογές για τα παιδιά μας που μπορούν να είναι αυτόνομα ή ημιαυτόνομα, αλλά χρειάζονται ένα πλαίσιο ασφάλειας, αξιοπρέπειας και ζωής.

Πόσο άδικο να κουβαλούν μαμάδες, μπαμπάδες και αδέρφια για δεκαετίες αγωνίες και πόνο που πολλές φορές δεν έχουν ούτε πού να τις ακουμπήσουν.

Πόσο άδικο να μην υπάρχει η ψυχολογική στήριξη που χρειάζεται μια ολόκληρη οικογένεια για να αντέξει όλα όσα δεν φαίνονται.

Και πόσο άδικο, ρε Ράνια, που έφυγες…

Γιατί θα μας βοηθούσες και σε αυτό.

Ίσως όμως…

να μας βοηθάς ακόμη.

Γιατί σήμερα η ιστορία σου δεν τελειώνει.

Μένει.

Μένει η φωνή σου.

Μένει το χαμόγελό σου.

Μένουν τα λόγια σου.

Μένει η αγάπη σου για τον Χρήστο.

Μένει ένα βίντεο που κάποτε ήταν απλώς ένα επεισόδιο του Perfectly Unboxed και σήμερα είναι κάτι πολύ περισσότερο.

Είναι ένα μικρό κομμάτι από εσένα που ο χρόνος δεν μπορεί να μας πάρει.

Και ίσως αυτή να είναι μία από τις μεγαλύτερες αλήθειες που μας δίδαξες χωρίς καν να το ξέρεις:

Μια ζωή δεν μετριέται μόνο από το πόσο κράτησε.

Μετριέται και από το τι άφησε μέσα στους ανθρώπους που συνάντησε.

Καλό Παράδεισο, Ράνια μας.

Και όπου κι αν πηγαίνουν οι άνθρωποι όταν φεύγουν, εύχομαι εκεί να μην υπάρχει πια αγωνία.

Μόνο γαλήνη.

Και να ξέρεις κάτι:

Η φωνή σου είναι ακόμη εδώ.

Και μαζί με τη Νίκη, θα φροντίσουμε να ακούγεται.»