Ξύρισμα με ASTOR, KOLYNOS, MENNEN και AQUA VELVA

Tα πρώτα μας ξυρίσματα, τέλη ’60 αρχές ’70, τα κάναμε, με την ξυριστική μηχανή του πατέρα μας, «οπλισμένη» με ξυραφάκι astor, μπροστά από ένα καθρεφτάκι κρεμασμένο στην πρόκα του τοίχου, έξω από το σπίτι. Κάναμε αφρό με το παλιό μαδημένο πινέλο τρίβοντάς το πάνω στο σπιτικό σαπούνι, τον απλώναμε στο πρόσωπο, και αρχίζαμε το ξύρισμα.

Στα πρώτα ξυρίσματα, τα μάγουλα και το πανώχειλο γέμιζαν κοψίματα αγαρμποσύνης. Ξεπλενόμαστε με νεράκι από τον τσίγκινο νιπτήρα του τοίχου, σκουπιζόμαστε με την πετσέτα που γέμιζε η καημένη με λεκέδες από αίμα, κάνοντας τη μάνα μας να φωνάζει με το δίκιο της, κολλάγαμε κομματάκια χαρτοπετσέτας πάνω στα κοψίματα κι όταν σταμάταγε το αίμα ρίχναμε στις χούφτες πράσινο οινόπνευμα και πασαλειβόμαστε χοροπηδώντας από το τσούξιμο.

Σαν πέρασαν τα χρόνια ανεβήκαμε επίπεδο και παίρναμε κρέμα ξυρίσματος kolynos, που έκανε πλούσιο και μυρωδάτο αφρό και λιγόστευε τα κοψίματα. Ακόμα, είχαμε ανακαλύψει και αγοράζαμε από το ψιλικατζίδικο του ΜΕΡΕΚΟΥΛΙΑ και από τα περίπτερα ένα μπαστουνάκι μικρό, σαν μολύβι, το οποίο όταν το έτριβες πάνω στα κοψίματα σταμάταγε το αίμα και δεν χρειαζόταν να κολλάμε χαρτοπετσέτα. Τέλος, σ’ αυτό το επίπεδο, αντί για οινόπνευμα, μετά το ξύρισμα, βάζαμε από την κολόνια της μάνας μας! Εγώ έβαζα κολόνια φουζέρ (fougère) που αγόραζε η μάνα μου χύμα από το αρωματοπωλείο ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΥ, στις καμάρες της πλατείας. Λίγο αργότερα, όταν αρχίσαμε να γινόμαστε αντράκια και να ενδιαφερόμαστε για το ωραίο φύλο, ανακαλύψαμε το after save και τότε χωρίστηκε ο αντρικός πληθυσμός της νιότης μας σε δυο στρατόπεδα: Στο πράσινο στρατόπεδο της MENNEN και στο γαλάζιο στρατόπεδο της AQUA VELVA. Εγώ δεν ήμουνα πιστός…άλλαζα στρατόπεδο, πότε στο ένα και πότε στο άλλο, για ποικιλία.

Η MENNEN ήταν αμερικάνικη, με πράσινο χρώμα, «με δροσερό αρρενωπό άρωμα» που έδινε «φρεσκάδα και άμεση αίσθηση αναζωογόνησης μετά το ξύρισμα» κατά τις διαφημίσεις της εποχής.

Η AQUA VELVA (Williams Aqua Velva Ice Blue) ήταν κι αυτή αμερικάνικη, με χρώμα γαλάζιο και χαρακτηριστικό άρωμα, που σύμφωνα με τη διαφήμιση πρόσφερε « άμεση αίσθηση φρεσκάδας, τόνωσης και δροσιάς».

Μετά, λοιπόν, από το κλασικό ξύρισμα, (πινέλο, κολυνός, ξυριστική μηχανή, ξυραφάκι άστορ, καθρέφτης στην πρόκα και νιπτήρας) ρίχναμε μπόλικη κολόνια αφτερ σέιβ στις χούφτες και πασαλείφαμε το πρόσωπό μας απολαμβάνοντας τη φρεσκάδα και τη δροσιά μαζί και το υπέροχο άρωμα.

Βάζαμε τόσο πολύ άφτερ σέιβ (MENNEN ή AQUA VELVA, δεν είχε καμιά σημασία) ώστε όταν βάζαμε τα καλά μας και βγαίναμε καμαρωτοί και με αυτοπεποίθηση για σινεμά ή βόλτα στις καμάρες, μύριζε ο δρόμος όλος πίσω μας και το πεζοδρόμιο σε δεκάδες μέτρα.

Τη MENNEN και την AQUA VELVA τις συνεχίσαμε και ως φαντάροι και μας μένει αξέχαστη η στιγμή που όταν ξυριζόμαστε ομαδικά στους λουτήρες του στρατοπέδου, γέμιζε ο θάλαμος από τις μυρωδιές των δυο αυτών αφτερ σέιβ, που έσμιγαν και δημιουργούσαν μιαν ατμόσφαιρα που μόνο στους στρατώνες εκείνου του καιρού την έβρισκες.

Μετά το στρατιωτικό, μπαίνοντας στη νέα εποχή, εγκαταλείψαμε τη MENNEN και την AQUA VELVA και προσχωρήσαμε σε πιο «ανεβασμένα» και «μοδάτα» άφτερ σέιβ, όμως, όπως δεν ξεχνιέται η πρώτη αγάπη, έτσι κι αυτές οι δυο «αγάπες» μας μένουν χαραγμένες για πάντα στο νου και την καρδιά μας και γεμίζουν με το άρωμά τους, ακόμα, τη ζωή μας.