ΣΠΑΡΤΗ. Ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Σπάρτης έχει βαρύτατη ευθύνη για την καθυστέρηση υλοποίησης της Τουριστικής Πολιτικής του Δήμου Σπάρτης. Αυτό γιατί με ευθύνη του δεν έχει έρθει προς συζήτηση στο Σώμα το θέμα του Λογότυπου του Δήμου Σπάρτης. Αλλά η ολιγωρία του δεν έγκειται μόνον στον Τουρισμό.

Προφανώς η αντίληψη του προέδρου περί προστασίας, πάσει θυσία, της Παράταξης Βαλιώτη, τον υποχρεώνει σε μόνιμη έκθεση τόσο στους συναδέλφους του αιρετούς όσο και στους πολίτες.

Ο πρόεδρος παρ’ όλες τις καλές του προθέσεις έχει απογοητεύσει φίλους και αντιπάλους αφού δεν έχει την δυνατότητα αποτελεσματικής προεδρίας. Οι προθέσεις του από την δυνατότητα του απέχουν απελπιστικά.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι 3 από τους 4 επικεφαλής της αντιπολίτευσης (Αργειτάκος, Αλεξάκος και Κουμουνδούρος) έχουν επισημάνει σε υψηλούς τόνους στον πρόεδρο ότι δεν διευθύνει σωστά τις συνεδριάσεις.

Ομοίως δυσαρεστημένοι είναι και αρκετοί σύμβουλοι της πλειοψηφίας που βλέπουν συχνά έναν πρόεδρο σε σύγχυση ρόλων να χάνει το έλεγχο της συνεδρίασης.

Ακόμα μεγαλύτερη είναι η δυσαρέσκεια των πολιτών που – ποιος το περίμενε με Δήμαρχο Βαλιώτη – δεν έχουν το δικαίωμα λόγου στο συγκεκριμένο Δημοτικό Συμβούλιο ακόμα και όταν προκαλούνται από αξιολύπητες ή προσβλητικές τοποθετήσεις δημοτικών συμβούλων.

Πολλοί μιλούν για «κόκκινη χούντα» αξιοποιώντας την εκφραστική έκρηξη Αργειτάκου που μίλησε για «χούντα» στην διεύθυνση της συνεδρίασης. Ο Χρήστος Αλεξάκος έχει κουραστεί να υπερβαίνει και να αντιπαρέρχεται λάθη και παραλείψεις. Ο Παναγιώτης Κουμουνδούρος αν και ανεκτικός στη δημοτική αρχή Βαλιώτη, εξερράγη λέγοντας ότι αν δεν λειτουργήσει ο Κανονισμός του Δημοτικού Συμβουλίου θα αποσυρθεί από τις συνεδριάσεις.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η δημοκρατικότητα ενός Προέδρου Δημοτικού Συμβουλίου είναι κρίσιμο σημείο για την επιτυχία και την αποτελεσματικότητα του Σώματος.

Κάθε πρόεδρος πρέπει να διαθέτει τη δύναμη να διατηρεί άθραυστα τα δημοκρατικά δικαιώματα αλλά και να «σπάει αυγά» προς όφελος όχι των αυτοδιοικητικών και αμειβόμενων ομάδων αλλά των λαϊκών συμφερόντων.

Κυρίως δε, ένας πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου, που εξελέγη με την παντιέρα της αλλαγής και της φυγής προς τα εμπρός, δεν μπορεί να είναι εγκλωβισμένος σε χρεοκοπημένες Κυβερνητικές συμμαχίες και αυτοδιοικητικά συνονθυλεύματα. Πάνω δε απ’ όλα δεν μπορεί να είναι ο «αυγοφύλακας» της στασιμότητα και της απραξίας.