Γράφει ο Γ. Λεκκάκης

Γιατί για φονικό πρόκειται: Νεκρά πουλιά, χελώνες, σκουπίδια, μπάζα, απόβλητα, νεκρή φύση… Νεκροί άνθρωποι (σε λίγα χρόνια)… Εκεί που ο δημιουργός ιεροπόταμος Ευρώτας επότισε ζωή, τώρα εικόνες ενός «πολιτισμένου» ανθρωπογενούς συστήματος και περιβάλλοντος. Στη σύγχρονη Σπάρτη βιάζεται η ιστορία του Λεωνίδα, του Λυκούργου, του Άγιδος…

Άραγε, έτσι τα παραλάβαμε από τους παππούδες μας; Όχι! Τις πταίει; Όλοι γνωρίζουμε πλέον στην Ελλάδα τι πταίει. Το λένε τα σημάδια: (Α) παιδεία και (εκ)παίδευση! Τα μεγαλύτερα πλήγματα…Κατευθείαν στον εγκέφαλο! Νεκρή η ιστορία, νεκρή η γλώσσα, νεκρή η μνήμη… Όλα είναι τίποτε, τρέλα και παράνοια…

Σκέψου έναν άνθρωπο με αμνησία…είναι χαμένος…Δεν ξέρει, δεν θυμάται τίποτε! Αυτό είμαστε. Είναι καιρός όμως να ανακτήσουμε μνήμη, δύναμη, μόρφωση, συνείδηση, πάθος για δημιουργικότητα, πάθος για ζωή. Εάν δώσουμε μέλλον στο ιεροποτάμι, τον Ευρώτα, με σκέψεις και με πράξεις, θα μας ανταποδώσει πίσω έναν μυστικό κόσμο, ομορφιάς και υγείας, τέτοιον που μόνον θεϊκός θα είναι, βγάζοντάς μας από τα επίπλαστα αδιέξοδα και επινοημένα «θέλω», που ο καθένας κτίζει ανάρμοστα μέσα του. Αυτή είναι η κατάντια του ανθρώπου που δεν ξέρει να ζει ελεύθερα, εγκλωβίζεται και βυθίζεται στο βούρκο, στο βούρκο του Ευρώτα… Δεν ξέρει ότι το ιεροποτάμι είναι και αυτό ζωντανό, ανθρώπινο αποτύπωμα σώματος και αντανάκλαση της ψυχής του. Και «νους υγιής εν σώματι υγιή». Αλλά στους δικούς μας χρόνους και ρυθμούς, ούτε νου υγιή έχουμε, ούτε σώμα. Να σέβεσαι τον εαυτό σου πάνω απ’ όλα, γιατί και αυτός είναι κομμάτι του σύμπαντος κόσμου όπως και όλα όσα υπάρχουν γύρω μας σημαντικά και ασήμαντα, όλα είναι ένα και όλα είναι θεός! Εμείς απλά τις σχέσεις μελετάμε, προσπαθώντας να τις κατανοήσουμε…

Το νερό δέχεται «μηνύματα» από εικόνες, λέξεις και συναισθήματα αφομοιώνοντάς τα στην μοριακή του δομή και ανταποδίδοντας αρμονία. Έτσι απλά, δίνοντας αγνότητα στο ποτάμι, που κυλά μέσα μας δίνοντας αγάπη στα απλά πράγματα γύρω μας, γινόμαστε πλήρεις και δωρικοί.

Τη μεγαλύτερη ζημιά την κάνει ένα «εργοστάσιο πυρήνα» στη Σπάρτη! Σε δυο μεγάλους λάκκους, ακριβώς δίπλα στο ιεροποτάμι, όπου άδειαζαν παλαιότερα τα λιόνερα, τώρα μαυρίλα… Η ίδια και στο ποτάμι! Ψαράδες της περιοχής μου είπαν ότι επειδή οι λάκκοι εγέμιζαν ρίχνουν τα λιόνερα τώρα κατευθείαν μέσα στο ιεροποτάμι!
Δηλαδή στη Σπάρτη βλέπουν τον Ευρώτα σαν βόθρο!

Άραγε τι καλό να γεννηθεί μέσα στο σπαρτιάτικο βούρκο και στη μαυρίλα της Λακωνίας;