ΣΠΑΡΤΗ. Για την Ελευθερία του Τύπου, λίγο - πολύ, όλοι γνωρίζουμε. Μόνο που λησμονούμε ότι η ελευθερία αυτή, που πρέπει να την προστατεύει η Δικαιοσύνη και να την υπηρετούν εκδότες και δημοσιογράφοι, αφορά στη ζωή των πολιτών πρώτα και μετά στη ζωή των λειτουργών της Δικαιοσύνης και της Δημοσιογραφίας.

Εκτιμώ ότι στη δίκη που χθες ολοκληρώθηκε στο Τριμελές της Σπάρτης δικαζόταν η ελευθερία έκφρασης και διάδοσης ιδεών, δικαζόταν το δικαίωμα του πολίτη στην πληροφόρηση και στην έκφραση.
Οι δικαστές στάθηκαν σε τέσσερις συνεδριάσεις, πολύωρες και κοπιώδεις, στο θέμα και άφησαν να αναπτυχθούν μέσα στην κοινωνία της Σπάρτης απόψεις και ιδέες, επιχειρήματα και προτάσεις. Μπορεί, τελικά, οι δικαστές να στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων αλλά η κοινωνία ήταν απούσα. Απούσα από μια δίκη που την αφορούσε άμεσα και απόλυτα.

Ο τέως Δήμαρχος Σπάρτης και σήμερα επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης στον Δήμο κ. Σταύρος Αργειτάκος, θεωρώντας ότι δημοσίευμα της εφημερίδας «Λακωνικός Τύπος» ήταν συκοφαντικό και τον έβλαψε «έσυρε» στα δικαστήρια την εκδότρια κ. Χριστιάνα Χιώτη και τον υποψήφιο δημοτικό σύμβουλο κ. Σταύρο Αργυρόπουλο, συντάκτη του επίμαχου κειμένου. Επρόκειτο για την διατύπωση 30 ερωτημάτων που απεύθυνε παραμονές δημοτικών εκλογών, ο κ. Αργυρόπουλος στον υποψήφιο Δήμαρχο Σταύρο Αργειτάκο σχετικά με την διαχείριση των απορριμμάτων.

Η ομόφωνη αθώωση των κατηγορουμένων είναι μια σημαντική καταγραφή στην κοινωνία της Σπάρτης, στην Νομική κοινότητα της Λακωνίας και στην εξελικτική πορεία του Τοπικού Τύπου.

Το κατηγορητήριο ήταν αδύναμο και ασαφές. Αλλοθική παράσταση. Η γραμμή υπεράσπισης των κατηγορουμένων πάνοπλη σε επιχειρήματα και εύστοχη στον εντοπισμό της ουσίας. Καταλυτική η αγόρευση και των τριών συνηγόρων στην υπόθεση κ. Πλειώτα, κ. Κοκκίνη και κ. Χιώτη.

Η ελευθεροτυπία, το απόγευμα της 12ης Οκτωβρίου, στο Πρωτοδικείο της Σπάρτης πήρε μια βαθειά ανάσα καθαρού αέρα για να συνεχίσει, με ακόμα μεγαλύτερη συναίσθηση της ευθύνης να υπηρετεί την κοινωνία. Μια κοινωνία όμως που ήταν απούσα από την αίθουσα όπως ήταν και σε προηγούμενες υποθέσεις δίωξης και φίμωσης του τύπου. Με εξαίρεση την Παρέμβαση Πολιτών Σπάρτης που κάποτε συντάραξε την Σπαρτιατική κοινωνία ξεσηκώνοντας κίνημα στο πλευρό των μαχόμενων δημοσιογράφων της πόλης που διώκονταν.

Ο κ. Αργειτάκος επιχείρησε να καταδικάσει το δικαίωμα των πολιτών στην πληροφορία, στη διακίνηση των ιδεών, στο στοχασμό, στην ελεύθερη έκφραση της γνώμης. Στην προσπάθειά του αυτή δεν δίστασε να συμπαρατάξει ότι έχει απομείνει από μια νοσηρή εποχή όπου τα πρόσωπα που διαχειρίζονταν την αυτοδιοικητική εξουσία «καταργούσαν» τον τύπο. Απόντες οι «φίλοι» και «μέντορές» του από την αίθουσα. Παρόντες οι «συνένοχοι» των αντιλήψεών του.
Αν οι Αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014 ήταν το πολιτικό Βατερλό του κ. Αργειτάκου, η ομόφωνη απόφαση των δικαστών το απόγευμα της 12ης Οκτωβρίου 2016 ήταν ο πολιτικός βρόγχος του στο νησί της Αγίας Ελένης. Απομένει μια ακόμα υπόθεση, αυτή στην οποία ο κ. Αργειτάκος κατηγορεί τον υποψήφιο τότε Δήμαρχο και δημοτικό σύμβουλο σήμερα Χρήστο Αλεξάκο και το notospress.gr. για να αποδημήσει πολιτικά ο κ. Αργειτάκος και να αποφασίσει επιτέλους να ιδιωτεύσει απαλλάσσοντας την πόλη από την, δικής του κοπής, έριδα και την στασιμότητα.

Δυστυχώς δεν έχουμε να κάνουμε με έναν ηττημένο που αξίζει τον οίκτο του νικητή. Έχουμε να κάνουμε με τον εκπρόσωπο μιας νοοτροπίας που έχει επιδιώξει και κάποτε πετύχει να στερήσει στην κοινωνία την ελεύθερη διακίνηση ιδεών, την κριτική στους ασκούντες δημόσια εξουσία και τον έλεγχο πεπραγμένων των αιρετών εκπροσώπων του λαού. Η νοοτροπία αυτή έχει στερήσει κατά καιρούς πολλά αγαθά στην κοινωνία με πρώτο αυτό της δημοκρατικής επικοινωνίας και της έκφρασης ιδεών και απόψεων. Ο,τι δηλαδή γονιμοποιεί την πρόοδο και την δημοκρατία.

Από την άλλη πλευρά, αν δεν είχαμε να κάνουμε με μια εφημερίδα εγνωσμένης αξίας θα μπορούσαμε να αναμασήσουμε τις θεωρίες για την απειλή που συνιστά η άκρατη και ανεξέλεγκτη λειτουργία των ΜΜΕ, ειδικά στην εποχή της Ηλεκτρονικής παντοκρατορίας τους. Ωστόσο η εφημερίδα «Λακωνικός Τύπος» αποτελεί πυλώνα στην πολιτική και κοινωνική ζωή της Σπάρτης, με μέτρο και ύφος που τον κατατάσσει στα χρήσιμα και δημοκρατικά φύλλα της ελληνικής Περιφέρειας.

Η απόφαση του Τριμελούς Δικαστηρίου της Σπάρτης σφράγισε το τέλος εποχής στην νοοτροπία που έφερε την Ελλάδα στη σημερινή δυσχερή θέση και έδωσε το φώς εκκίνησης στους πραγματικούς λειτουργούς της δημοσιογραφίας να συμβάλουν, παντί τρόπω, στην προσπάθεια στήριξης αλλά και αφύπνισης της δοκιμαζόμενης κοινωνίας.