Πρόκειται για το Ιερό Ασκητήριο Άγιος Ιωάννης στα πέτρινα σπλάχνα του Πάρνωνα. Οι ντόπιοι τα’ ονομάζουν και Κρυφό Σχολείο.
Καθώς ανηφορίζεις για τα Βέρια κι ενώ σου έχει κλέψει την καρδιά και την ανάσα το δάσος και το φαράγγι αντικρίζεις πινακίδα, σεμνή αλλά σαφή που σε οδηγέι, κάτω από τον βράχο σε μια εσοχή του που έμελλε να γίνει ασκητήριο κάποιων μοναχών και κρυφό σχολείο κάποιων παππούδων μας.

Με προσοχή και σκύβοντας μπαίνεις σε έναν χώρο που μόλις που χωρά έναν παπά και 6-7 παιδιά. Χωρίς να το καταλάβεις η μηχανή του χρόνου σε έχει πάρει πίσω, εκεί στα χρόνια που όλα τα’ σκιαζε η σκλαβιά και ακούς τα ελληνόπουλα να διαβάζουν στο φως του κεριού ο ψαλτήρι και άλλα ιστορικά βιβλία. Ακούς τον παπά να νουθετεί και να διδάσκει τις μικρές ψυχές των παιδιών από κάποιες οικογένειες του Πάρνωνα και «βλέπεις» να γίνονται ένα άνθρωποι και Άγιοι σε τούτον τον «πνευματικό μπαρουτόμυλο» του Μοριά. Πόσες τέτοιες «σπίθες» κρυμμένες δεν έκρυψε στα σπλάχνα του ο Μοριάς..;
Κοιτάς τις εικόνες για να τις ασπαστείς και διαπιστώνεις ότι μαζί με τον Χριστό, την παναγιά και τον Άγιο Ιωάννη υπάρχει και η αγιογραφία των Τριών Ιεραρχών… Ποια τρανότερη απόδειξη για τον ρόλο, την αποστολή και τη χρήση αυτής της ευλογημένης πετροκουφάλας…

Κοιτάς λίγο έξω και νιώθεις τη σιγή και τη σιωπή που έπρεπε να επικρατεί από τους ανθρώπους. Ακούς όπως τότε τη φύση με τους ήχους της και ασπάζεσαι τις εικόνες ας μην διακρίνεις καθαρά το αφιέρωμα. Σου αρκεί που βρίσκεσαι σε έναν χώρο απ’ όπου πέρασαν, πίστεψαν, άντεξαν πρόγονοί σου…
Ανηφορίζεις για να βγεις στη δημοσιά και να ξαναπάρεις τον δρόμο του σήμερα. Ήδη έχεις αλλάξει. Οι εικόνες και κυρίως τα συναισθήματα μένουν ανεξίτηλα και εξόχως χρήσιμα στην εποχή που πάλι όλα τα σκιάζει κάτι…