Αντώνης Σαμαράς: Είναι άνανδρο να του χρεώνουν την υστέρηση άλλων έναντι της Μεσσηνίας

ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ. Πρόκειται αναμφισβήτητα για ένα από τους σημαντικότερους πολιτικούς που γέννησε και εξέθρεψε η Πελοπόννησος. Αντώνης Σαμαράς. Πρώην Πρωθυπουργός και Πρόεδρος της ΝΔ και στα νιάτα του (1993) Πρόεδρος της Πολιτικής Άνοιξης, όταν διαφώνησε στα εθνικά θέματα με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ο οποίος τον απέπεμψε από την Κυβέρνηση. Σήμερα ανεξάρτητος βουλευτής Μεσσηνίας μετά τη διαγραφή του από τον Κυριάκο Μητσοτάκη επειδή άσκησε κριτική στα εθνικά θέματα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχει χαράξει με την πολιτική του γραφίδα την νεότερη ιστορία της χώρας. Όπως επίσης δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στην Πελοπόννησο αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της Δεξιάς Παράταξης, διαχρονικά. Σήμερα είναι ο εκ Πύλου ορμώμενος Νέστωρας της πολιτικής και χαίρει μεγάλης εκτίμησης ακόμα και στα αντίπαλα χαρακώματα, έδρανα, κόμματα.

Ειδικά για τους σύγχρονους Πελοποννήσιους ταυτίζεται και προσδιορίζεται με την «ανατολή» της Μεσσηνίας και της πρωτεύουσας Καλαμάτας. Η συμμετοχή του στην επιτυχημένη προσπάθεια ανασύνταξης και ανάπτυξης της Μεσσηνίας είναι σαφής, εμφανής και αναμενόμενη. Άλλωστε πολιτικά αυτό αποτυπώνεται με μια πολύ μεγάλη αποδοχή σε ψήφους, κομματικά διαφαίνεται με την διατήρηση ισχυρών δεσμών με στελέχη της δεξιάς παράταξης διαχρονικά και αναπτυξιακά τεκμαίρεται από τους ρυθμούς ανάπτυξης της Μεσσηνίας και την μεταμόρφωση της Καλαμάτας. Μερίδιο έχει, όπως και άλλοι. Έχουν σημασία όμως οι ποιοτικοί δείκτες κάθε συμμετοχής και παρέμβασης.

Στον Μοριά βεβαίως πάντα ευδοκιμεί η διχόνοια, ο φθόνος και οι επιμέρους πολιτικές, χαρακτηριστικά που δεν άφησαν ανεπηρέαστο και το προφίλ του Αντώνη Σαμαρά. Ωστόσο η άνοδός του στην εξέδρα της ομιλίας του Δημήτρη Πτωχού, μαζί με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ήταν μια κίνηση κομματικής πύκνωσης και Πελοποννησιακής κυριαρχίας. Αποδείχθηκε αναγκαία όσο ποτέ.

Αν και βρέθηκε αντιμέτωπος και ισχυρά στελέχη της Πελοποννησιακής πολιτικής, (Τατούλης, Νίκας) ο Αντώνης Σαμαράς διατήρησε την πρωτοκαθεδρία του, ως θεσμικός, ως μέντορας, ως Μεσσήνιος, ως πολιτικός. Άλλωστε ένα ανάλογο ανάστημα τον αποδέχεται, διαχρονικά, ως ισότιμο συναγωνιστή συνεργάτη, συμπατριώτη. Ο πρώην Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής.

Έως ότου η Πελοπόννησος αποκτήσει την ίδια ταχύτητα ανάπτυξης και τους ίδιους ρυθμούς εκσυγχρονισμού σε όλες τις περιοχές της, θα υπάρχει πάντα πρόσφορο έδαφος για αξιολογήσεις και επιβραβεύσεις, διαπιστώσεις και καταλογισμούς. Έτσι σήμερα παρατηρείται το εξής Πελοποννησιακό παράδοξο. Περιοχές και κοινωνίες που βιώνουν μια νέα εποχή στην ανάπτυξη, στις επενδύσεις, στις αναπτυξιακές παρεμβάσεις, όπως η Καλαμάτα και η Μεσσηνία, αξιώνουν ακόμα περισσότερα, ενώ περιοχές που είτε υστερούν είτε καθυστερούν, εντοπίζουν το πρόβλημα στη διαφορά δυναμικότητας των, κατά τόπους, πολιτικών. Με λίγα λόγια είναι διάχυτη η εκτίμηση ότι οι νέοι ρυθμοί ανάπτυξης στη Μεσσηνία οφείλονται εν πολλοίς στον Αντώνη Σαμαρά, άρα και η υστέρηση άλλων περιοχών προκύπτει από την ίδια αιτία. Αυτή η υπεραπλούστευση και επιχειρούμενη αυτοματοποίηση είναι πέρα για πέρα εσφαλμένη και δεν προσφέρει τίποτα καλό. Ειδικά όταν υιοθετείται και από πολιτικά πρόσωπα είναι εκτός από άνανδρη και επικίνδυνη.

Ο Αντώνης Σαμαράς ως Μεσσήνιος όφειλε και οφείλει να προτάσσει την περιφέρειά του σε κάθε πρωτοβουλία διεκδίκησης. Ως Πρωθυπουργός όφειλε να πριμοδοτήσει όλη την Πελοπόννησο, μετά τη διαπίστωση ότι υπήρχε υστέρηση. Αν δεν έχει ταυτιστεί απόλυτα με κάποιο έργο σε κάθε Νομό (ως πατερούλης) δεν σημαίνει ότι απεργάζεται το μέλλον της Λακωνίας, της Αρκαδίας, της Αργολίδας… Άλλωστε κάθε Νομός διαθέτει εκπροσώπους των κομμάτων εξουσίας στη Βουλή για να γίνουν οι θεματοφύλακες των περιφερειών τους.

Ο Αντώνης Σαμαράς έχει αποκτήσει εκτόπισμα όχι μόνον λόγω της Πρωθυπουργίας του αλλά εξίσου λόγω της στάσης του στα εθνικά θέματα, της τομής που επέφερε με την Πολιτική Άνοιξη αλλά και της σκληρής κριτικής σήμερα προς την Κυβέρνηση. Γενικά λόγω της πολιτικής του στάσης. Το εκτόπισμα αυτό προσδίδει κύρος, ισχύ και δυνατότητα διεκδίκησης και παρέμβασης. Δεν του το χάρισε κανείς και φυσικά δεν το βρήκε στα αζήτητα. Κάθε πολιτικός, ειδικά όταν έχει έδρα στη Βουλή από τον λαό εξασφαλισμένη, μπορεί να διακριθεί, μπορεί να επιμείνει, μπορεί να διαφοροποιηθεί, μπορεί να αποκτήσει στίγμα. Ειδικό βάρος. Υπήρξαν και υπάρχουν υπουργοί και υφυπουργοί, στελέχη στο κόμμα με υψηλές θέσεις επιρροής. Το κατά πόσο έχουν την πυγμή, τη διάθεση, το mentalité να παρεμβαίνουν, να διεκδικούν και τελικά να κερδίζουν, είναι θέμα προσωπικό πρώτα και δευτερευόντως, πολιτικό.

Συνεπώς όποιος προσπαθεί να χρεοπιστώσει την υπεροχή της Μεσσηνίας και της Καλαμάτας (και αυτή η υπεροχή είναι ερευνητέα) και ταυτόχρονα την υστέρηση άλλων περιοχών, στον Αντώνη Σαμαρά, είναι σφάλμα, είναι υπεκφυγή, είναι άστοχο και αν θέλετε, είναι και παραδοχή ήττας.

Ζούμε σε ένα τόπο που δεν αθροίζει εύκολα δυνάμεις. Δεν συμφωνεί κάνοντας ένα βήμα πίσω αλλά διαφωνεί κάνοντας ένα βήμα εμπρός. Βιώνουμε χρόνια την ασύνδετη πολιτική αντίληψη στην Πελοπόννησο. Όχι μόνον λόγω διοικητικής διαίρεσης - που μοιραία διαμορφώνει το μικρό και το επιμέρους - αλλά κυρίως εξ αιτίας της ανταγωνισμού, της σύγκρισης, της εσωστρέφειας και του τοπικισμού που εκούσια ή ακούσια καλλιεργούνται στον Μοριά, όχι μόνον από πολιτικές αλλά και άλλες εξουσίες.

Ίσως, αν συνοψίζαμε αυτή την αντίληψη θα αντιλαμβανόμαστε κάτι εξ ίσου προβληματικό για τον τόπο.

Ο Αντώνης Σαμαράς με μια Πελοπόννησο, συνειδητά πολιτικοποιημένη και έντιμα κομματική, θα ήταν σε θέση όχι μόνον να προτάξει κόμμα πολιτικό αλλά και να ταυτίσει την πολιτική του ιδέα και παντιέρα με αυτήν που αιώνες τώρα αλλά - και δεκαετίες η σύγχρονη Πελοπόννησος - εκπέμπει ιστορικά, αναπόφευκτα, μοιραία και μάλλον ευδιάκριτα, υψώνει στο εθνικό αλλά και παγκόσμιο στερέωμα. Τόπος και άνθρωποι με βαθιά πίστη στις δυνάμεις τους αλλά και στην ανώτερη δύναμη, ευλογημένη παραγωγή, προικισμένη φύση, ιστορική κιβωτός και γενέτειρα ανδρών και γυναικών μεγάλων με προτάγματα και διακυβεύματα. Σταυροδρόμι με αυτάρκεια και ανθεκτικότητα.

Κρίμα λοιπόν δεν είναι, μια τόσο φθηνή, δύσοσμη και σκοτεινή προσπάθεια «χρέωσης» της αδυναμίας και της άρνησης ενός εκάστου, να μειώνει όχι μόνον τον ίδιο τον Αντώνη Σαμαρά αλλά και αυτή την συγκυρία στην Πελοπόννησο η οποία από ευκαιρία ιστορική για κίνηση προς τα εμπρός μπορεί να γίνει τελικά ως νοοτροπία, αιτία στασιμότητας και αυτοκαταστροφής;