Το λάθος που εδραιώνει τον Αλέξη Τσίπρα στην εκπροσώπηση της Κεντροαριστεράς

Το λάθος που εδραιώνει τον Αλέξη Τσίπρα στην εκπροσώπηση της Κεντροαριστεράς – Τι πραγματικά επιδιώκει για τις επόμενες εκλογές

Γράφει ο Γιώργος Μουζόπουλος

Η ρητορική ορισμένων κομμάτων της αντιπολίτευσης, σύμφωνα με την οποία ο Αλέξης Τσίπρας αποτελεί τον «βολικό αντίπαλο» του Κυριάκου Μητσοτάκη, αποδείχθηκε πολιτικά ατυχής για τους ίδιους τους εμπνευστές της. Όταν επαναλαμβάνεται διαρκώς ότι ο μοναδικός πραγματικός αντίπαλος του πρωθυπουργού είναι ο Αλέξης Τσίπρας, ενισχύεται στην κοινή γνώμη η αντίληψη ότι είναι και ο μόνος πολιτικός που διαθέτει τη δυναμική να αμφισβητήσει αποτελεσματικά τον πρωθυπουργό.

Υπό αυτές τις συνθήκες, τμήμα των πολιτών που επιθυμούν πολιτική αλλαγή ή εκφράζουν δυσαρέσκεια προς την κυβέρνηση ενδέχεται να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ψήφος προς τον Αλέξη Τσίπρα αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική επιλογή που μπορεί να διαμορφώσει όρους εναλλαγής στην εξουσία. Με τον τρόπο αυτό, ένα επιχείρημα που στόχευε στην αποδυνάμωσή του, ενδέχεται να λειτουργεί έστω και έμμεσα, προς την αντίθετη κατεύθυνση, ενισχύοντας την εικόνα του ως βασικού διεκδικητή απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Για τον Αλέξη Τσίπρα, ωστόσο, οι αμέσως επόμενες εκλογές δεν φαίνεται να αποτελούν τον τελικό στόχο, αλλά έναν ενδιάμεσο σταθμό στο πλαίσιο μιας ευρύτερης πολιτικής στρατηγικής. Η επανεμφάνισή του στο πολιτικό προσκήνιο συμπίπτει με μια περίοδο κατά την οποία, όπως εκτιμάται, οι συνθήκες δεν ευνοούν μια άμεση διεκδίκηση της πρωθυπουργίας, ενώ παράλληλα ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξακολουθεί να διαθέτει σημαντικά πολιτικά περιθώρια ακόμα.

Η κυβέρνηση επιχειρεί, μέσω στοχευμένων παρεμβάσεων με κοινωνικό αποτύπωμα, να ενισχύσει την εκλογική της βάση. Η ρύθμιση για τα «κόκκινα» δάνεια αφορά περίπου 100.000 δανειολήπτες, ενώ οι παρεμβάσεις στις συντάξεις χηρείας αγγίζουν περίπου 130.000 δικαιούχους. Αμέσως μαζεύονται τουλάχιστον 200.000 ψήφοι αν συνυπολογίσουμε και τους οικείους. Στις προηγούμενες εκλογες ψηφισαν 4.6 εκ πολίτες. Δηλαδή με δυο μέτρα η κυβέρνηση μαζεύει 4.3%, που ξεπερνάει το ποσοστό που χρειάζεται ένα κόμμα για να μπει στη Βουλή. Επομένως πρόκειται για πολιτικές επιλογές με συγκεκριμένο κοινωνικό εύρος, οι οποίες ενδέχεται να δυσχεραίνουν μια άμεση ανατροπή των υφιστάμενων συσχετισμών στις επόμενες εκλογές. Η κυβέρνηση στηρίζοντας ενέργεια, supermarket και τράπεζες και παίρνοντας και άλλα μέτρα που αφορούν επιχειρήσεις και χιλιάδες πολίτες, έχει ουσιαστικό και σημαντικό προβάδισμα.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Αλέξης Τσίπρας δεν εμφανίζεται να προτάσσει ως άμεσο στόχο την εκλογική νίκη (παρόλο που ο ίδιος το υποστηρίζει, γιατί έτσι πρέπει) απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Αντιθέτως, η βασική του επιδίωξη φαίνεται να είναι η επαναδιαμόρφωση των συσχετισμών στον χώρο της Κεντροαριστεράς και η σταδιακή ανάδειξή του σε κυρίαρχο εκφραστή του χώρου έναντι της Νέας Δημοκρατίας στην επόμενη πολιτική περίοδο, όπου θα έχει ολοκληρωθεί ο πολιτικός κύκλος του κ. Μητσοτάκη.

Ένα εκλογικό ποσοστό της τάξης του 15%-18% θα μπορούσε να τον εδραιώσει ως κυρίαρχο πόλο της Κεντροαριστεράς, θέτοντας υπό αμφισβήτηση την πρωτοκαθεδρία των υπόλοιπων σχηματισμών του χώρου και ιδίως του ΠΑΣΟΚ. Ακόμη και ένα χαμηλότερο ποσοστό, περί το 12%, θα μπορούσε να θεωρηθεί πολιτικά διαχειρίσιμο (αρκεί τουλάχιστον να είναι δεύτερος), υπό την έννοια ότι θα αποδοθεί στο γεγονός ενός νέου πολιτικού εγχειρήματος με περιορισμένο χρόνο προετοιμασίας και όχι απαραίτητα ως αποτυχία.

Τον κ.Τσίπρα τον ενδιαφέρει η εμφανής νίκη έναντι του ΠΑΣΟΚ, διότι αυτό μπορεί να επιφέρει και τη μερική διάλυση του ΠΑΣΟΚ. Ο κ. Τσίπρας διέλυσε τον ΣΥΡΙΖΑ και τώρα επιθυμεί να διαλύσει και το ΠΑΣΟΚ και να επικρατήσει ως ηγέτης της Κεντροαριστεράς. Η συνταγή πέτυχε με τον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί να μην πετύχει και με το ΠΑΣΟΚ, αφού μέσα στο ΠΑΣΟΚ υπήρχαν και υπάρχουν φωνές Τσίπρα!