Η Ευρώπη των λαών ή η Ευρώπη των λόμπι;

Γράφει ο Γιώργος Πουλοκέφαλος

Κάποτε η Ευρώπη ήταν μια υπόσχεση. Μια υπόσχεση ότι οι λαοί της, βγαλμένοι από δύο παγκόσμιους πολέμους, δεν θα επέτρεπαν ποτέ ξανά στον φανατισμό, στον εθνικισμό και στην οικονομική εκμετάλλευση να καθορίσουν το μέλλον τους!

Σήμερα, όμως, η υπόσχεση αυτή μοιάζει να ξεθωριάζει!

Ξεστρατίσαμε !!!

Η Ευρώπη δεν συγκινεί πλέον, διαχειρίζεται μόνον. Δεν εμπνέει πιά, μόνον λογιστικοποιεί. Δεν ακούει, μόνον υπολογίζει!

Εκεί όπου κάποτε κυριαρχούσε η πολιτική, σήμερα δεσπόζει η τεχνοκρατία. Εκεί όπου έπρεπε να ακούγεται η φωνή των πολιτών, ακούγεται πιο καθαρά ο ψίθυρος των οικονομικών λόμπι και οι απαιτήσεις των αγορών!

Δεν είναι αυτή η Ευρώπη που είχαν στο μυαλό τους ο Σουμάν, ο Μονέ, ο Αντενάουερ και ο Ντε Γκάσπερι!

Εκείνοι δεν οραματίστηκαν μια ένωση όπου το χρηματιστήριο θα υπαγορεύει την πολιτική, όπου η κοινωνική δικαιοσύνη θα θεωρείται εμπόδιο στην ανταγωνιστικότητα και όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια θα υποχωρεί μπροστά στις απαιτήσεις των ισχυρών οικονομικών κέντρων!

Ποιος κυβερνά τελικά την Ευρώπη;

Οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις ή οι αόρατοι μηχανισμοί της οικονομικής ισχύος;

Ποιος αποφασίζει για τη ζωή εκατομμυρίων πολιτών;

Τα κοινοβούλια ή όσοι έχουν τη δύναμη να μετακινούν κεφάλαια με το πάτημα ενός κουμπιού;

Όταν η πολιτική φοβάται να συγκρουστεί με τα οργανωμένα συμφέροντα, παύει να είναι πολιτική, μετατρέπεται σε διαχειριστή μιας πραγματικότητας που άλλοι σχεδιάζουν!

Και ίσως εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη απειλή!

Όχι στην οικονομική ύφεση, ούτε στις διεθνείς κρίσεις, αλλά στην αργή διάβρωση της Δημοκρατίας!

Γιατί οι αυτοκρατορίες δεν καταρρέουν μόνο από εξωτερικούς εχθρούς, καταρρέουν όταν χάνουν την ψυχή τους!

Αν η Ευρώπη συνεχίσει να μετρά την επιτυχία της μόνο με δείκτες ανάπτυξης και δημοσιονομικούς κανόνες, αγνοώντας την ανασφάλεια, την ακρίβεια, τις ανισότητες και την αγωνία των πολιτών της, τότε θα έχει προδώσει τον λόγο της ύπαρξής της!

Ας πάει και το παλιάμπελο !!!

Η Ευρώπη δεν κινδυνεύει επειδή είναι φτωχότερη από άλλες δυνάμεις! Κινδυνεύει επειδή μοιάζει να έχει λησμονήσει την αφετηρία της, ότι η πραγματική της δύναμη δεν ήταν ποτέ το κοινό νόμισμα ούτε οι αγορές!

Ήταν οι άνθρωποί της!

Και όταν μια Ένωση πάψει να υπηρετεί τους λαούς της για να υπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων, ίσως εξακολουθεί να λέγεται «Ευρωπαϊκή Ένωση», αλλά παύει να είναι η Ευρώπη που ονειρεύτηκαν οι ιδρυτές της.

Παύει να είναι η Ευρώπη που θέλουμε !!!