Το απτό αποτύπωμα ενός έντιμου πολιτικού

Γράφει ο Αλέξης Παπαχελάς/kathimerini.gr

Ο Στέφανος Μάνος ήταν ένας πολύ αυθεντικός άνθρωπος και ένας πολιτικός που ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του. Το μυαλό του λειτουργούσε σαν λέιζερ, ίσως επειδή ήταν ο ίδιος μηχανικός. Εβλεπε ένα πρόβλημα και αναζητούσε την πιο πρακτική και οικονομική λύση, πάντοτε «έξω από το κουτί», όπως λένε οι Αγγλοσάξονες. Είχε άποψη για όλα, από το πώς θα βελτιωθούν οι δημόσιες συγκοινωνίες έως το πώς μαγειρεύεις την καλύτερη τάρτα.

Ανήκε σε μια γενιά που μπήκε στην πολιτική τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης όταν το τσουνάμι του λαϊκισμού σάρωνε τη νεοελληνική σκέψη και βεβαίως την πολιτική. Πήγε κόντρα στο ρεύμα γιατί θεωρούσε ότι ήταν υποχρεωμένος να το κάνει. Σε αντίθεση με άλλους πολιτικούς που ήταν «ομόσταυλοι», απεχθανόταν τις δήθεν ανέξοδες υποσχέσεις, τις οποίες πλήρωνε τελικά ακριβά ο ίδιος ο λαός. Αφησε απτό αποτύπωμα γιατί από όπου πέρασε παρήγαγε έργο ή έβαλε τις βάσεις για να το υλοποιήσει ο επόμενος. Ενιωθε, δικαιολογημένα, ξένο σώμα στην παράταξή του μετά την περίοδο του Κωνσταντίνου Καραμανλή και ταυτόχρονα είχε γίνει –εσκεμμένα– το πιο κόκκινο από τα κόκκινα πανιά απέναντι στο θεριό της μεταπολιτευτικής σύμπλευσης λαϊκής Δεξιάς – παλαιού ΠΑΣΟΚ και Αριστεράς.

Ο Στέφανος Μάνος απεχθανόταν τις δήθεν ανέξοδες υποσχέσεις, τις οποίες πλήρωνε τελικά ακριβά ο ίδιος ο λαός. Από όπου πέρασε παρήγαγε έργο ή έβαλε τις βάσεις για να το υλοποιήσει ο επόμενος.

Ηταν εύκολος στόχος ασφαλώς. Οχι μόνο γιατί δεν μασούσε τα λόγια του, αλλά γιατί σχεδόν τον ικανοποιούσε να προβάλλει την απουσία ενσυναίσθησης ως προτέρημα. Βαθιά εγωιστής, δυσκολευόταν να παίξει ομαδικά σε ένα κατ’ εξοχήν ομαδικό άθλημα όπως είναι η πολιτική. Ενα σημαντικό κομμάτι του φιλελεύθερου, φιλοδυτικού κόσμου πίστευε για μεγάλο διάστημα ότι ο Μάνος θα μπορούσε να ήταν η λύση στα προβλήματα της χώρας. Απογοητεύθηκε και κατάλαβε ότι ζει σε μια δική του γυάλα τον Μάιο του 2012, όταν η Δράση συγκέντρωσε λιγότερο από το 2% στις βουλευτικές εκλογές. Ηταν ένα μάθημα πολιτικής που απέδειξε ότι τελικά οι κρίσιμες μάχες για τον προσανατολισμό της χώρας κερδίζονται πρώτα στο εσωτερικό των μεγάλων παρατάξεων. Εδειξε ακόμη ότι η πολιτική τρέχει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, ανίερες συμμαχίες και συμβιβασμούς και με τον χαρακτήρα του πολιτικού να παίζει καταλυτικό ρόλο. Σε αυτό το καμίνι δεν υπάρχει χώρος για «ξεχασμένους προφήτες» που περιμένουν να κληθούν για να διαχειριστούν τις τύχες της χώρας. Η πορεία της Ελλάδας θα ήταν όμως σίγουρα διαφορετική αν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε εμπιστευθεί νωρίτερα τον Στέφανο Μάνο και αν η κατοπινή ηγεσία της Ν.Δ. έδειχνε περισσότερη αυτοπεποίθηση και τον αξιοποιούσε όπως έπρεπε.

Ο Μάνος εκπροσωπούσε ό,τι έχει λείψει σε μεγάλο βαθμό από το πολιτικό σύστημα εδώ και δεκαετίες: την πολιτική ειλικρίνεια, τον κοινό νου, την πρακτικότητα στη διαχείριση, την πρωτότυπη και αυθεντική σκέψη, τον κοσμοπολιτισμό, την αξιοπρέπεια και εντιμότητα και την πεποίθηση ότι ναι, η Ελλάδα και οι Ελληνες μπορούν να καταφέρουν πολύ περισσότερα.