Ένα αόρατο Μνημόνιο. Εσύ τι θα κάνεις;

Γράφει ο Χρόνης Πολυχρονίου

Αλήθεια, όταν κάποιος βρίσκεται μπροστά στην κάλπη «αποφασισμένος» ακριβώς ότι θα ψηφίσει «δαγκωτό», τι έχει προηγηθεί στο μυαλό του? Τα «κατορθώματα» του εμφυλίου πολέμου ή μήπως ο ενθουσιασμός της νιότης του στα χρόνια της Μεταπολίτευσης? Για τους κάπως νεότερους, ότι έχουν εξασφαλίσει ένα μεροκάματο «πείνας» ή ότι έτσι τα βρήκαν από τους γονείς τους και επομένως έτσι θα τα αφήσουν πίσω τους?

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου και ανοιχτό πέλαγος η συμπεριφορά του, την ποιο κρίσιμη ώρα ως πολίτης, την ώρα που καλείται να αποφασίσει για το μέλλον το δικό του και των δικών του. Απομακρύνεται από την κάλπη πάντοτε με ισχυρή δόση αμφιβολίας εάν έπραξε πραγματικά αυτό που έπρεπε ή επιθυμούσε. Ελάχιστοι είναι οι συνειδητοί και αυτοί όχι πάντοτε ευθυγραμμισμένοι απόλυτα με το καλώς, έστω, εννοούμενο συμφέρον τους. Εξαρτημένοι συχνά από αφέλεια, άγνοια, παραπληροφόρηση, απάθεια, συνήθεια, φόβο(!) ή διαπλοκή αλλότριων συμφερόντων. Σε αυτή τη συμπεριφορά τους συχνά συντείνουν αποφασιστικά και τα εμπλεκόμενα κόμματα, με τα ασαφή και παραπειστικά μυ νήματα που εκπέμπουν.

Θα περίμενε κανείς ότι με την πάροδο του χρόνου και τα νέα δεδομένα που αυτός έχει επιφέρει, ότι η συμπεριφορά της επιλογής εκλογικής αντιπροσώπευσης, ειδικά για τους νέους ανθρώπους, θα είχε εξορθολογηστεί. Για παράδειγμα τι περιμένει κανείς, ποιο κόμμα δηλαδή να ψηφίσει ο νεαρός επιστήμονας που βρίσκεται σήμερα εξόριστος εργαζόμενος στις σύγχρονες ‘’φάμπρικες’’ της Ολλανδίας και του Βελγίου λόγω της υψηλής αμοιβής που έχει εκεί η εργασία του? Ο νέος από την άλλη πλευρά αγρότης, εδώ στην Ελλάδα, που διάλεξε να μείνει στον τόπο του και βλέπει να καταστρέφονται, αβοήθητος, τα όνειρά του, τι άλλο μπορεί από ψήφο διαμαρτυρίας μπορεί να στείλει μέσω της κάλπης σε αυτή την Κυβέρνηση?

Διότι είναι δεδομένο ότι αυτή η Κυβέρνηση που μας κυβερνάει εδώ και 8 χρόνια τώρα, βαρύνεται όχι μόνο για την προηγούμενη οικονομική κρίση αλλά και για αυτήν που σήμερα μας ταλαιπωρεί. Και επιμένει να μας πουλάει προκλητικά ‘’σταθερότητα’’, σε βάθος χρόνου διαρκείας δηλαδή, σταθερότητα στην φτώχεια. Μας πέταξε ήδη στην τελευταία θέση μέσα στην ΕΕ, ακόμη και η γειτονική μας Βουλγαρία. Το διαθέσιμο εισόδημα των Ελλήνων απομειώθηκε τόσο όσο να κυριαρχεί παντού η μιζέρια και η γκρίνια για την επιβίωση των ανθρώπων. Μαχαιριά στην καρδιά της κοινωνίας αποτέλεσε πρόσφατα η επιβεβαιωμένη είδηση με αδιάψευστα στοιχεία ότι, επιτυχόντες εφέτος φοιτητές στα ΑΕΙ, δεν ενεγράφηκαν στις σχολές επιτυχίας τους προκειμένου να σπουδάσουν, (Γιατροί, Μηχανικοί κλπ) λόγω οικονομικής ανέχειας των οικογενειών τους. Ελάτε, σας παρακαλώ, για μια στιγμή στη θέση αυτών των γονιών που στέρησαν από τα παιδιά τους αυτή την ευκαιρία ζωής. Τι άλλο μπορεί να ψηφίσουν αυτοί οι γονείς?

Γνωρίζουμε πως ο αντίλογος είναι μεγάλος και ο κατάλογος μακρύς. Και εάν η Πολιτική είναι ο μόνος δρόμος που καθορίζει τις ζωές των ανθρώπων, τα παράπονα ναι, είναι πολλά και δικαιολογημένα. Αυτό όμως είναι και το κόστος της Δημοκρατίας και η υποχρέωση του πολίτη να την υπηρετεί και να την προστατεύει σε κάθε περίπτωση.

Στην συγκυρία που διανύουμε, οι δημοκρατικές-προοδευτικές δυνάμεις έχουν υποχρέωση πρώτον, να μην άλληλο εξουδετερώνονται σπαρασσόμενοι μεταξύ τους, και δεύτερο να βρουν κοινό τόπο απαλλαγής από ότι μας κάνει ανήμπορους και δυστυχισμένους αυτήν την περίοδο. Διαφορετικά ο Λαός θα τους καταχωρήσει ως επαγγελματίες ιδίων συμφερόντων και πολιτικούς φορείς αν αντίστοιχους με τις ανάγκες της χειμαζόμενης κοινωνίας των πολιτών. Οι δε πολίτες να κάνουν την εσωτερική τους επανάσταση, να έχουν σαφή και συνειδητή συμπεριφορά και στάση μπροστά στις κάλπες που ήδη άρχισαν να στήνονται. Αλλαγή συμπεριφοράς για αλλαγή πολιτικής με πολιτική αλλαγή.