Εορτολόγιο 5 Ιουνίου: Ποιοι γιορτάζουν σήμερα

Δείτε ποιοι έχουν γιορτή σήμερα, 5 Ιουνίου. Διαβάστε το συναξάρι των τιμώμενων αγίων της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.

Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:

• Απόλλωνας
• Δωροθέα, Δωρόθεος
• Κύνθια
• Νικανδρία, Νίκη, Νίκανδρος
• Πλούταρχος
• Σελήνη

Σήμερα τιμώνται από την Εκκλησία οι Δωρόθεος επίσκοπος Τύρου, Βονιφάτιος απόστολος της Γερμανίας και Οσιος Δωρόθεος ο εν Χιλιοκόμω

Δωρόθεος επίσκοπος Τύρου

Σπάνια μορφή, που συνδυάζει βαθιά μόρφωση, ποιμαντικό ζήλο και ηρωικό μαρτύριο με βίο μακρύ και πολυκύμαντο! Γεννήθηκε περί το 255 στην κοσμοπολίτικη Αντιόχεια της Συρίας σε ευσεβές χριστιανικό περιβάλλον και από νεαρή ηλικία έδειξε εξαιρετικές πνευματικές και διανοητικές ικανότητες. Αφιερώθηκε με πάθος στη γνώση, εντρυφώντας στην ελληνική φιλοσοφία, τη ρητορική και τις επιστήμες, χωρίς, ωστόσο, να παραμελεί τη μελέτη των Αγίων Γραφών, μάλιστα την Π. Διαθήκη από το πρωτότυπο κείμενο, γενόμενος έτσι ένας από τους πιο πολυμαθείς κληρικούς της εποχής του.

Η κύρια πηγή πληροφοριών για τον Δωρόθεο είναι ο ιστορικός Ευσέβιος Καισαρείας, που τον γνώρισε προσωπικά και τον αναφέρει με θαυμασμό στην «Εκκλησιαστική Ιστορία» του. Γράφει ότι ο Δωρόθεος ήταν άνθρωπος «ελευθέριος την φύσιν», με ευγενές και ελεύθερο πνεύμα, και ότι η γνώση των εβραϊκών τον καθιστούσε μοναδικό στην εποχή του, τον άκουσε μάλιστα ο ίδιος να ερμηνεύει τις Γραφές δημόσια στην Αντιόχεια και εντυπωσιάστηκε βαθιά. Η μαρτυρία του Ευσεβίου είναι πολύ σημαντική, διότι χωρίς αυτήν θα ήταν σχεδόν εντελώς άγνωστος στην ιστορία.

Μαρτυρείται ότι υπηρέτησε για ένα διάστημα στην αυλή του αυτοκράτορα Διοκλητιανού στη Νικομήδεια ως διευθυντής βαφείου πορφύρας, θέση εξαιρετικά σημαντική, καθώς η πορφύρα ήταν το υφαντό της αυτοκρατορικής εξουσίας, χωρίς ωστόσο η διασταύρωση της μαρτυρίας να είναι δυνατή. Αν ισχύει, η εμπειρία αυτή θα του έδωσε βαθιά γνώση της ρωμαϊκής αυτοκρατορικής μηχανής, γνώση που θα αξιοποιούσε αργότερα στην ποιμαντική και αγωνιστική του δράση. Ως Επίσκοπος Τύρου, της μεγάλης φοινικικής πόλης και ένα από τα σπουδαιότερα λιμάνια της ανατολικής Μεσογείου με ζωντανή χριστιανική κοινότητα, ο Δωρόθεος ποίμανε με σοφία και ζήλο το ποίμνιό του, συνέχισε το διδακτικό και συγγραφικό του έργο, εκπαίδευσε κληρικούς και κατηχητές και ενίσχυσε τη χριστιανική κοινότητα κατά τη δύσκολη περίοδο των διωγμών.

Οταν ο Διοκλητιανός εξέδωσε τα διατάγματα των Διωγμών (303 – 305), ο Δωρόθεος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την έδρα του. Αυτή η φυγή δεν ήταν δειλία, ήταν ποιμαντική σοφία που ακολουθούσε την παράδοση που ο ίδιος ο Κύριος είχε ορίσει: «Όταν σας διώκουν σε μια πόλη, φεύγετε σε άλλη» (Ματθ. 10, 23), μάλιστα πολλοί μεγάλοι επίσκοποι κάθε εποχής ακολούθησαν την ίδια στρατηγική επιβίωσης. Από τα ασυνήθιστα χαρακτηριστικά της βιογραφίας του Δωρόθεου είναι η εξαιρετική μακροβιότητά του. Επέζησε όλων των διωγμών του Διοκλητιανού, του Μαξιμιανού, του Μαξιμίνου και των άλλων αυτοκρατόρων, επέστρεψε στον θρόνο του στον Τύρο συνεχίζοντας να ποιμαίνει, συμμετείχε στην Α΄ Οικ. Σύνοδο και έζησε αρκετά για να δει την Εκκλησία να θριαμβεύει επί Μ. Κωνσταντίνου. Μαρτύρησε σε εξαιρετικά προχωρημένη ηλικία, σύμφωνα με την παράδοση σε ηλικία περίπου 107 ετών επί αυτοκράτορος Ιουλιανού του Παραβάτου (361 – 363). Ο αποστάτης αυτός αυτοκράτωρ προσπάθησε να αναβιώσει την ειδωλολατρία και εξαπέλυσε νέο συγκαλυμμένο διωγμό κατά των χριστιανών, όχι με τη βία του Διοκλητιανού, αλλά με νομικές διακρίσεις, εκδιώξεις και τοπικές θανατώσεις. Ο Δωρόθεος συνελήφθη στη Θράκη όπου είχε καταφύγει, αρνήθηκε κατηγορηματικά να θυσιάσει στα είδωλα και υπέστη βασανιστήρια που οδήγησαν στον θάνατό του το 362.

Βονιφάτιος απόστολος της Γερμανίας

Γεννημένος στο Κρέντιτον (Crediton) του Ντέβονσαϊρ (Devonshire) της Αγγλίας το 672 με βαπτιστικό όνομα το Γουίνφριντ (Winfrid, Wynfrith ή Wynfryth), σπούδασε στη μονή Νάτσελ (Nutshell) της περιοχής του Εξετερ (Exeter), όπου διακρίθηκε για την επίδοσή του στα εκκλησιαστικά γράμματα, την ποίηση, τη ρητορική και την ιστορία, αλλά στη συνέχεια και ως διδάσκαλος μοναστηριακών σχολών, ενώ σε ηλικία 30 ετών χειροτονήθηκε ιερέας. Από τότε ξεκίνησε μια μακρά πορεία, η οποία σφραγίστηκε από το κήρυγμα του Θείου Λόγου και το τεράστιο ιεραποστολικό έργο που κάλυψε ολόκληρη σχεδόν την κεντρική και δυτική Ευρώπη.

Ξεκίνησε το 716 και πήγε στην επαρχία της Ολλανδίας Φρισία, για να κηρύξει τον Χριστιανισμό στους παγανιστές που λάτρευαν την αιωνόβια βελανιδιά, ιερό δέντρο του θεού τους Θωρ, πάνω στο οποίο τελούσαν θυσίες. Περί το 719, αφού πήρε τη σχετική άδεια από τον Πάπα Γρηγόριο Β’ (715 – 731), συνέχισε το αποστολικό του έργο στη Θουριγγία της Γερμανίας, οργάνωσε χριστιανικές κοινότητες στην Εσση και τη Σαξονία και το 723 ταξίδεψε στη Βαυαρία. Σε αναγνώριση του πολύπλευρου έργου του ο νέος Πάπας Γρηγόριος Γ’ (731 – 741) τον προήγαγε σε αρχιεπίσκοπο και πριμάτο της Γερμανικής Εκκλησίας (αγγλ. primate, λατ. primas είναι εκκλησιαστικός τίτλος που αποδίδεται στον ανώτατο επίσκοπο, αρχιεπίσκοπο ή μητροπολίτη μιας εθνικής ή περιφερειακής Εκκλησίας) και αργότερα σε λεγάτο (legatus), απεσταλμένο δηλαδή της παπικής έδρας, δίνοντάς του έτσι την εξουσία να εκλέγει και να εγκαθιστά επισκόπους.

Ο Βονιφάτιος, με την πολυσχιδή δραστηριότητά του επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την κοσμική εξουσία της κεντρικής και δυτικής Ευρώπης της εποχής του και, ειδικότερα, εκείνης της Γερμανίας και της ηγετικής οικογένειας Καρλομάγνου, αφού ήταν εκείνος που έστεψε αργότερα το 751 στο Σουασσόν (Soissons) τον πατέρα του Πιπίνο τον βραχύ, βασιλιά των Φράγκων. Το 754, έχοντας ολοκληρώσει σε μεγάλο βαθμό το έργο του στη Γερμανία και με τη συναίνεση του Πάπα Στεφάνου Β’ (752 – 757), χειροτόνησε αρχιεπίσκοπο του Μάιντς (Μeinz) και άφησε διάδοχό του στη Γερμανία τον συνεργάτη του Λούλλο (Lullus ή Lul), ενώ ο ίδιος ξαναπήγε στη Φρισία με σκοπό τον εκχριστιανισμό των εναπομεινάντων παγανιστών. Εκεί όμως βρήκε βίαιο τέλος. Παραμονή της Πεντηκοστής της 5ης Ιουνίου του 754, συνελήφθη στο Ντόκουμ (Dokkum) την ώρα που βάπτιζε χριστιανούς στην όχθη ενός ποταμού και εσφαγιάσθη μαζί με όλους όσοι παρευρίσκοντο στην τελετή, έναν επίσκοπο, τρεις ιερείς, τρεις διακόνους, τέσσερις μοναχούς και σαράντα λαϊκούς, συνολικά πενήντα δύο άτομα. Ετσι μαρτυρικά έληξε ο λαμπρός και δημιουργικός βίος του ιεραπόστολου της Μεσευρώπης, που δίκαια φέρει το προσωνύμιο του Αποστόλου των Γερμανών.

Οσιος Δωρόθεος ο εν Χιλιοκόμω

Γεννήθηκε στην Τραπεζούντα και πολύ νωρίς, σε ηλικία μόλις 12 ετών, εγκατέλειψε την πατρική κατοικία για να μην παντρευτεί τη νύφη που είχαν επιλέξει οι δικοί του. Από την πρώτη στιγμή της φυγής του αναζήτησε πνευματικό για να τεθεί υπό την προστασία και την επίβλεψή του. Τη βρήκε στο πρόσωπο του ασκητή Ιωάννη, στην περιοχή της Αμισσού, μεταξύ Τραπεζούντας και Σινώπης, ο οποίος πρόσφατα είχε ιδρύσει Μονή αφιερωμένης στο Γενέθλιο της Θεοτόκου. Εκεί, ο νεαρός Δωρόθεος επέδειξε εξαιρετική μοναστική διαγωγή, απόλυτη υπακοή στον γέροντά του και στους μοναχούς της αδελφότητας, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και αργότερα ίδρυσε νέα μονή στο όνομα της Αγίας Τριάδας, σε κοντινό λόφο ονόματι Χιλιόκομο. Λέγεται ότι προείδε την κοίμησή του και, όταν ήρθε η ώρα της εκδημίας του, πέρασε από όλα τα κελλιά των μοναχών ζητώντας συγχώρεση.

Τιμάται επίσης η μνήμη: μαρτύρων Φλωρεντίου, Ιουλιανού, Κυριακού, Μαρκελλίνου και Φαυστίνου, μαρτύρων Απόλλωνος, Αρείου, Γοργίου, Ειρήνης, Λεωνίδου, Μαρκιανού, Νικάνδρου, Πάμβωνος, Σεληνιάδος και Υπερεχίου, μάρτυρος Κόνωνος του από Ρώμης, μάρτυρος Νόννου, μάρτυρος Χριστοφόρου του από Ρώμης, Θεοδώρου επισκόπου Τύρου, Πλουτάρχου αρχιεπισκόπου Κύπρου, ιερομάρτυρος Εοβανού επισκόπου Ουτρέχτης, ιερομαρτύρων Βιντρούγκου, Βαλτερίου, Αδαλερίου των πρεσβυτέρων, Αμούνδου, Σιρεβάλδου και Βοσέου των διακόνων, οσιομαρτύρων Βακκαρίου, Γουνδικάρου, Ιλλεχέρου και Βοττεούλφου, οσιομάρτυρος Φήλικος, Κωνσταντίνου μητροπολίτου Κιέβου και πάσης Ρωσίας, Θεοδώρου πρίγκηπος του Νόβγκοροντ, Πέτρου του Αναχωρητού του εκ Σερβίας, οσίων Αγαπίου και Νικοδήμου των εν Αγίω Ορει ασκησάντων, οσίων Βασιανού και Ιωνά της Περτόμα, νεομάρτυρος Μάρκου του εν Χίω.

Πηγή: kathimerini.gr