Εορτολόγιο 7 Ιουνίου: Ποιοι γιορτάζουν σήμερα

Δείτε ποιοι έχουν γιορτή σήμερα, 7 Ιουνίου. Διαβάστε το συναξάρι των τιμώμενων αγίων της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.

Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:

• Αγαμέμνων
• Αγησίλαος
• Άγις
• Αγορίτσα
• Αίολος
• Αίσωπος
• Αλβέρτος
• Άλκηστις
• Αλκίνοος
• Αλκμήνη
• Αμφιτρίτη
• Αναξίμανδρος
• Ανδροκλής
• Ανδρομέδα
• Αντιόπη
• Αρετή, Αρετούσα
• Αρθούρος
• Άρια
• Αριστομένης
• Βεατρίκη
• Βελισάριος
• Βενέτιος, Βενετία
• Βιολέτα
• Βρασίδας
• Γιασεμή
• Γιολάντα
• Γλαύκος
• Διαγόρας
• Εβελίνα
• Έκτορας
• Ελβίρα
• Εριέττα, Έρη
• Εριφύλη
• Έρρικα
• Ερρίκος
• Ερωτόκριτος
• Ευριπίδης
• Ευρυδίκη
• Ήβη
• Ηλέκτρα
• Ήρα
• Ηρώ
• Ηώ
• Θέλξη
• Θρασύβουλος
• Ινώ
• Ιοκάστη
• Ιόλη
• Ιπποκράτης
• Ισαβέλα
• Καλλίµαχος
• Καλομοίρα
• Καλυψώ
• Κανέλος, Κανέλα
• Κάρολος, Καρολίνα
• Κασσάνδρα
• Κίμων
• Κίρκη
• Κλαίρη
• Κλάρα
• Κλεάνθης, Κλεάνθη
• Κλέαρχος
• Κλεομένης
• Κομνηνός
• Κρατερός
• Κρίτων
• Κυβέλη
• Λαέρτης
• Λάρα
• Λίλα
• Λίλιαν
• Λογοθέτης
• Λυκούργος
• Λύσανδρος
• Μαλβίνα
• Μάνθος, Μανθούλα
• Μανταλένα
• Μαρίσσα
• Μίνωας
• Μιράντα
• Μιρέλα
• Μυρτώ
• Ναπολέων
• Ναυσικά
• Νεοκλής
• Νιόβη
• Ορφέας
• Οφηλία
• Παγώνα
• Παναγής
• Πανωραία
• Περίανδρος
• Πολυκράτης
• Πραξιτέλης
• Πυθαγόρας
• Ρέα
• Ροδοθέα
• Σεβαστιανή
• Σεμίνα
• Τερέζα
• Τερψιθέα
• Τιμολέων
• Υβόννη
• Φαίδων
• Φειδίας
• Φραγκίσκος, Φρατζέσκα

Εορτολόγιο: Εορτή των Αγίων Πάντων, Οσιος Παναγής Μπασιάς, Μάρτυς Θεόδοτος εν Αγκύρα, Μάρτυς Ποταμιαίνη και οι συν αυτή Πλούταρχος, Σέρηνος, Ηρακλείδης, Ηρων, Ηραΐς, Μαρκέλλα και Βασιλείδης και ποιοι τιμώνται σήμερα από την Εκκλησία

Εορτή των Αγίων Πάντων

Μεγάλη εορτή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, κατά την οποία τιμάται η συλλογική μνήμη όλων των αγίων, γνωστών και αγνώστων, ανδρών και γυναικών, που έζησαν σε όλες τις εποχές και τις περιοχές της οικουμένης. Η εορτή είναι άμεσα συνδεδεμένη με την Πεντηκοστή, καθώς είναι τοποθετημένη την επόμενη Κυριακή, καταδεικνύοντας τις ενέργειες και τον καρπό της καθόδου του Αγίου Πνεύματος, τον αγιασμό δηλαδή των ανθρώπων.

Αρχικά, η εορτή καθιερώθηκε για να τιμηθούν όλοι οι μάρτυρες που έδωσαν τη ζωή τους για τον Χριστό κατά τους πρώτους αιώνες, πολλοί από τους οποίους έχουν παραμείνει ανώνυμοι, με τον καιρό όμως, και κατά τα χρόνια του αυτοκράτορος Λέοντος ΣΤ΄ του Σοφού, η εορτή περιέλαβε όχι μόνο μάρτυρες, αλλά και προφήτες, αποστόλους, ιεράρχες, οσίους, δικαίους και όλους τους τρόπους βιοτής και πολιτείας που οδήγησαν στην αγιότητα. Ολοκληρώνεται έτσι και ο κύκλος των κινητών εορτών που άρχισε την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου, οι οποίες εμπεριέχονται στα λειτουργικά βιβλία Τριώδιο και Πεντηκοστάριο.

Στο αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας, από την προς Εβραίους επιστολή του απ. Παύλου (11, 33-39 και 12,2), περιγράφονται με ιδιαίτερη παραστατικότητα και ζωντάνια οι άγιοι με τα κατορθώματα και τις δοκιμασίες τους, γι’ αυτό και παρατίθεται σε μετάφραση: «Ολοι οι άγιοι με την πίστη κατατρόπωσαν βασίλεια, επέβαλαν το δίκαιο, πέτυχαν την πραγματοποίηση των υποσχέσεων του Θεού, έφραξαν στόματα λεόντων, έσβησαν τη δύναμη της φωτιάς, διέφυγαν τη σφαγή, έγιναν από αδύνατοι ισχυροί, αναδείχτηκαν ήρωες στον πόλεμο, έτρεψαν σε φυγή εχθρικά στρατεύματα. Γυναίκες ξαναπήραν πίσω στη ζωή τους ανθρώπους τους, κι άλλοι βασανίστηκαν ώς τον θάνατο, χωρίς να δεχτούν την απελευθέρωσή τους, γιατί πίστευαν ότι μπορούσαν να αναστηθούν σε μια καλύτερη ζωή. Αλλοι δοκίμασαν εξευτελισμούς και μαστιγώσεις, ακόμη και δεσμά και φυλακίσεις. Λιθοβολήθηκαν, πριονίστηκαν, πέρασαν δοκιμασίες, θανατώθηκαν με μαχαίρι, περιπλανήθηκαν ντυμένοι με προβιές και κατσικίσια δέρματα, έζησαν με στερήσεις, υπέφεραν καταπιέσεις, θλίψεις και κακουχίες –ο κόσμος δεν ήταν άξιος να έχει τέτοιους ανθρώπους– πλανήθηκαν σε ερημιές και βουνά, σε σπηλιές και σε τρύπες της γης. Ολοι οι παραπάνω, παρά την καλή μαρτυρία της πίστης τους, δεν πήραν ό,τι τους υποσχέθηκε ο Θεός. Αυτός είχε προβλέψει κάτι καλύτερο για μας, έτσι ώστε να μη φτάσουν εκείνοι στην τελειότητα χωρίς εμάς.

Εχοντας, λοιπόν, γύρω μας μια τόσο μεγάλη στρατιά μαρτύρων, ας τινάξουμε από πάνω μας κάθε φορτίο, και την αμαρτία που εύκολα μας εμπλέκει, κι ας τρέχουμε με υπομονή το αγώνισμα του δύσκολου δρόμου που έχουμε μπροστά μας. Ας έχουμε τα μάτια μας προσηλωμένα στον Ιησού, που μας έδωσε την πίστη, την οποία και τελειοποιεί».

Επειδή είναι η γιορτή όλων των αγίων, την ημέρα αυτή γιορτάζουν όσοι φέρουν ονόματα που δεν έχουν συγκεκριμένη ημέρα εορτής κατά τη διάρκεια του έτους, τη δε επομένη ξεκινά η νηστεία των Αγίων Αποστόλων. Τέλος, η γιορτή υπενθυμίζει ότι στόχος της χριστιανικής ζωής δεν είναι απλώς η «ξηρά» και τυπική τήρηση κανόνων, αλλά η αγιότητα, η οποία είναι εφικτή σε όλους, ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας, κοινωνικής θέσης και προέλευσης, αρκεί να υπάρχει πλεόνασμα αγάπης και εμπιστοσύνης στον Τριαδικό Θεό. Η εικόνα της εορτής απεικονίζει τον Χριστό στον ουρανό, περιτριγυρισμένο από όλες τις τάξεις των αγίων, υπογραμμίζοντας με αυτόν τον τρόπο την ενότητα, παρά την ποικιλομορφία των ανθρώπων, της Εκκλησίας.

Οσιος Παναγής Μπασιάς

Λαοφιλής άγιος της Κεφαλονιάς, γνωστός για το διορατικό και προορατικό του χάρισμα, με αναρίθμητα καταγεγραμμένα στην τοπική παράδοση θαύματα, τόσο εν ζωή όσο και μετά θάνατον, γεννήθηκε το 1801 στο Ληξούρι Κεφαλονιάς, γιος των επιφανών Μιχαήλ Τυπάλδου Μπασιά και Ρεγγίνας Δελλαπόρτα. Από μικρός έμαθε ιταλικά, γαλλικά και λατινικά, μην παραλείποντας να καταρτιστεί φιλοσοφικά και θεολογικά. Σε νεαρή ηλικία χειροθετείται αναγνώστης, αργότερα διορίζεται γραμματοδιδάσκαλος, αλλά, εμπνεόμενος από το ριζοσπαστικό κήρυγμα του Κοσμά Φλαμιάτου και δεχόμενος μεγάλες πιέσεις από τις αγγλικές αρχές για τον πατριωτισμό του, αφήνει το δημόσιο σχολείο και παραδίδει μαθήματα κατ’ οίκον. Σε ηλικία 35 ετών, το 1836 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, χωρίς να αναλάβει ποτέ δική του ενορία, αλλά εγκαταστάθηκε στο ξωκλήσι του Αγ. Σπυρίδωνος στον Πλατύ Γιαλό, όπου συνέρρεε πλήθος πιστών για να λειτουργηθεί και να ακούσει τα θερμά του κηρύγματα. Συνήθιζε να περιοδεύει στην περιοχή του Ληξουρίου και να επισκέπτεται τα απομονωμένα και ξεχασμένα εκκλησάκια τελώντας λειτουργίες και ιερές ακολουθίες, πολλές φορές καταφεύγει στη γνωστή μέθοδο των μεγάλων ασκητών να προσποιείται τον τρελό, ενώ μοίρασε την οικογενειακή του περιουσία στους φτωχούς και ανήμπορους. Δέκα χρόνια μετά τη χειροτονία του έπαθε ένα είδος νευρασθένειας, που τον βασάνισε σε όλη την υπόλοιπη ζωή του με προβλήματα κινητικότητας, με τα τελευταία πέντε χρόνια της ζωής να παραμένει κλινήρης και να παραδίδει το πνεύμα του το 1888.

Αναφέρεται ότι πολλές φορές τον έβλεπαν να περπατά πάνω στα κύματα του κόλπου του Ληξουρίου ή να φτάνει από τη μια ακτή στην άλλη με τρόπο ανεξήγητο χωρίς να χρησιμοποιήσει βάρκα, να γνωρίζει τα ονόματα και τα προβλήματα των ανθρώπων πριν καν του μιλήσουν, να θεραπεύει ανθρώπους που έπασχαν από ανίατες ασθένειες ή ψυχικά νοσήματα, να προβλέπει καταστροφές και να εμφανίζεται μετά τον θάνατό του σε πιστούς καθοδηγώντας τους στις δύσκολες περιστάσεις.

Η ανακομιδή των λειψάνων του πραγματοποιήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1976, ανήμερα της εορτής του προστάτη της Κεφαλονιάς Αγ. Γερασίμου. Μαρτυρείται ότι μόλις ανοίχθηκε ο τάφος του στον περίβολο του ναού του Αγ. Σπυρίδωνα στο Ληξούρι, ένα έντονο και άρρητο άρωμα πλημμύρισε όλη την περιοχή και τα οστά του βρέθηκαν με το χαρακτηριστικό χρυσοκίτρινο χρώμα, που στην ορθόδοξη παράδοση αποτελεί δείγμα αγιότητας. Την ανακομιδή έκανε ο τότε Μητροπολίτης Κεφαλληνίας Προκόπιος, παρουσία πλήθους συγκεντρωμένων πιστών που φώναζαν «άγιος», γεγονός που οδήγησε στην αγιοκατάταξή του από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1986. Σήμερα, τα ιερά λείψανα φυλάσσονται σε αργυρή λάρνακα στον ναό του Αγ. Σπυρίδωνα στο Ληξούρι, με τον άγιο να θεωρείται ο «παρηγορητής» των Ληξουριωτών.

Μάρτυς Θεόδοτος εν Αγκύρα

Καταγόταν από την Αγκυρα της Γαλατίας, ανατράφηκε από τη θεοσεβούμενη και μετέπειτα μάρτυρα θεία του Τεκούσα και ασκούσε το επάγγελμα του εμπόρου σιτηρών και του αρτοποιού. Κατά την περίοδο των διωγμών του Διοκλητιανού (303), ο Θεόδοτος έκανε ό,τι μπορούσε για να απαλύνει τον πόνο και τον φόβο που προκαλούσαν. Στήριζε ηθικά και υλικά τους φυλακισμένους και, ειδικότερα, όταν ο τοπικός διοικητής Θεότεκνος έδωσε εντολή να αναμειγνύονται οι τροφές των χριστιανών με τροφές προερχόμενες από θυσίες ειδωλολατρών (ειδωλόθυτα) για να καμφθούν οι αντιστάσεις τους, ο Θεόδοτος αύξησε την παραγωγή των άρτων ώστε να στηρίξει τους πιστούς που αρνούνταν να τραφούν με τις «μολυσμένες» τροφές. Οταν οι διωγμοί ήταν σε πλήρη έξαρση, το μένος των ειδωλολατρών εκδηλώθηκε με τον πνιγμό ομάδας χριστιανών παρθένων στα νερά παρακείμενης λίμνης, των Τεκούσας, Αλεξάνδρας, Κλαυδίας, Φαεινής, Ευφρασίας, Ματρώνας, Ιουλίας και Θεοδότης. Συγκεκριμένα, ο Θεότεκνος διέταξε να θανατωθούν και να αφεθούν τα σώματά τους, αλλά τη νύχτα ο Θεόδοτος τα έβγαλε από τη λίμνη και τα έθαψε, με την πράξη του αυτή να οδηγεί στον αποκεφαλισμό του.

Μάρτυς Ποταμιαίνη και οι συν αυτή Πλούταρχος, Σέρηνος, Ηρακλείδης, Ηρων, Ηραΐς, Μαρκέλλα και Βασιλείδης

Στην εποχή των διωγμών του Σεπτίμου Σεβήρου (193-211), ο Ωριγένης, ως διευθυντής της Κατηχητικής Σχολής της Αλεξάνδρειας, έλεγε στους μαθητές του να μη διστάζουν να αποκαλύπτουν την πίστη τους στον Χριστό και να οδηγούνται οικειοθελώς στο μαρτύριο, ο ίδιος δε, αδιαφορώντας για τον κίνδυνο που διέτρεχε και θέλοντας να συμπαρασταθεί στους φυλακισμένους και βασανισμένους, πήγαινε στις φυλακές και στα δικαστήρια και τους συνόδευε στον τόπο του μαρτυρίου τους. Ενδεικτικές περιπτώσεις είναι του μαθητή του Πλουτάρχου, αδελφού του Ηρακλά (μετέπειτα Επισκόπου Αλεξανδρείας), του Σέρηνου, που θανατώθηκε στην πυρά, ο αποκεφαλισμός του Ηρακλείδη και του νεαρότατου Ηρωνα, καθώς και η καύση της κατηχούμενης Ηραΐδος. Ωστόσο, η πλέον χαρακτηριστική ήταν εκείνη της ωραίας και αγνής Ποταμιαίνης η οποία, αφού με μεγάλο αγώνα διαφύλαξε την παρθενία και την αγνότητά της, καταδικάστηκε να πεθάνει στην πυρά μαζί με τη μητέρα της Μαρκέλλα. Στην οδό του μαρτυρίου, ο στρατιώτης Βασιλείδης απομάκρυνε το πλήθος που ήθελε να την προπηλακίσει και αυτή τον ευχαρίστησε υποσχόμενη να τον θυμηθεί όταν έρθει η στιγμή της Κρίσης. Οταν αργότερα ο Βασιλείδης κλήθηκε από συστρατιώτες του να δώσει όρκο πίστης στα είδωλα και αυτός αρνήθηκε, λέγοντας ότι δεν το επιτρέπει η χριστιανική του ιδιότητα, είπε στους χριστιανούς που τον επισκέφθηκαν στη φυλακή ότι τρεις ημέρες μετά την εκτέλεση της Ποταμιαίνης την είδε σε όραμα να του λέει ότι τον περιμένει στον ουρανό. Θανατώθηκε και αυτός με αποκεφαλισμό.

Τιμάται επίσης η μνήμη: ιερομάρτυρος Μαρκελλίνου επισκόπου Ρώμης και των συν αυτώ μαρτυρησάντων Κλαυδίου, Κυρίνου και Αντωνίνου, ιερομαρτύρων Σισινίου και Κυριακού των διακόνων, μαρτύρων Σμαράγδου, Λάργου, Απρονιανού, Σατουρνίνου, Κρήσκεντος, Παππίου, Μαύρου, Αρτεμίας, Πρισκίλλης και Λουκίας, μάρτυρος Ζηναΐδος της Θαυματουργού, μαρτύρων Ιωάννου και Ταρασίου, μάρτυρος Λυκαρίωνος, οσίας Σεβαστιανής της Θαυματουργού, οσίου Στεφάνου του πρεσβυτέρου, οσίου Ανθίμου του πρεσβυτέρου, μάρτυρος Βασιλείδου, οσιομάρτυρος Ιωάννου, οσίου Ανατολίου του Σιναΐτου, Κολμανού του εξ Ιρλανδίας, οσίου Μεριαδοκίου του εξ Ουαλίας, οσίου Δανιήλ του της Σκήτεως, οσίου Βουλφαγγίου του εκ Γαλλίας, οσίας Μοντβέννης, οσιομάρτυρος Αβεντίνου του εκ Γαλλίας, Βιλλιβάλδου Αποστόλου της Γερμανίας, οσίου Δεοχάρους του εκ Γερμανίας, ιερομαρτύρων Πέτρου πρεσβυτέρου και Βαλλαβόνσου διακόνου, Σαβινιανού, Βιστρεμούνδου και Αβεντίου και του μάρτυρος Ιερεμίου, οσίου Αντωνίου του διά Χριστόν σαλού, οσίου Αβραμίου του εκ Ρωσίας, οσίας μητρός ημών Ευφροσύνης ηγουμένης της μονής του Σωτήρος εν Πολώκ της Ρωσίας.

Πηγή: kathimerini.gr