Εορτολόγιο 10 Ιουνίου: Ποιοι γιορτάζουν σήμερα

Διαβάστε το συναξάρι των τιμώμενων αγίων της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.

Σήμερα τιμώνται από την Εκκλησία οι Μάρτυρες Αλέξανδρος και Αντωνίνα, Οσιομάρτυς Τιμοθέος επίσκοπος Προύσης και Αγιορείτες νέοι οσιομάρτυρες εις τας φυλακάς της Θεσσαλονίκης μεταξύ των ετών 1821 και 1823

Μάρτυρες Αλέξανδρος και Αντωνίνα

Η Αντωνίνα ήταν χριστιανή παρθένος που ζούσε διακριτικά και ήσυχα, υπέπεσε όμως στην αντίληψη του τοπικού διοικητή Φήστου, ο οποίος την επέλεξε να γίνει ιέρεια του ναού της Αρτέμιδος. Η πρότασή του όχι μόνο απορρίφθηκε, αλλά ήταν και η αφορμή να ομολογήσει η Αντωνίνα ότι είναι χριστιανή. Ο διοικητής τότε διέταξε τη φυλάκισή της, τη μαστίγωση και τη στέρηση τροφής και πόσιμου νερού. Μετά από λίγες ημέρες, όταν παρουσιάστηκε ξανά ενώπιον του διοικητή εμμένοντας στην αγάπη της στον Χριστό, πρόβλεψε και είπε στον Φήστο ότι σύντομα θα έπεφτε σε δυσμένεια ως προς το αξίωμά του. Η απάντηση ήταν νέα βασανιστήρια από τους στρατιώτες και η ένταξή της σε πορνείο. Τότε, ένας από τους στρατιώτες ονόματι Αλέξανδρος ζήτησε να τη συναντήσει κατ’ ιδίαν και, μόλις έμειναν μόνοι, την κάλυψε με τον μανδύα του και τη φυγάδευσε χωρίς να γίνει αντιληπτή. Όταν λίγο μετά ήρθαν στο δωμάτιό της για να συνευρεθούν μαζί της, βρήκαν τον Αλέξανδρο μόνο του, τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στον διοικητή. Η ομολογία του ότι είναι χριστιανός επέφερε και την καταδικαστική απόφαση. Την ώρα που τον οδηγούσαν στον τόπο του μαρτυρίου του εμφανίστηκε η Αντωνίνα, με αποτέλεσμα να τους δέσουν μαζί και να τους ρίξουν σε λάκκο με αναμμένη φωτιά.

Οσιομάρτυς Τιμοθέος επίσκοπος Προύσης

Έζησε στην εποχή του αυτοκράτορος Ιουλιανού του Παραβάτη (361 – 363) και καθοδηγούσε την τοπική εκκλησία της Προύσης με σύνεση, πνευματικότητα και δικαιοσύνη, στηρίζοντας το ποίμνιό του και περιφρουρώντας το από τις διάφορες αιρέσεις. Όταν ο Ιουλιανός εξαπέλυσε διωγμό κατά των χριστιανών, ο Τιμόθεος βρέθηκε μεταξύ των πρώτων ποιμένων που αντιστάθηκαν στις αποφάσεις του με παρρησία και τόλμη. Εξαιτίας της στάσης του αυτής και της άρνησής του να υπακούσει, καταδικάστηκε και αποκεφαλίστηκε.

Αγιορείτες νέοι οσιομάρτυρες εις τας φυλακάς της Θεσσαλονίκης μεταξύ των ετών 1821 και 1823

Με την κήρυξη της Επανάστασης του 1821 στη νότια και κεντρική Ελλάδα, η φλόγα της εξέγερσης έφθασε και στη Μακεδονία, τη Θεσσαλονίκη και το Άγιον Όρος. Ως απάντηση, η Υψηλή Πύλη ξεκίνησε αμέσως την κατάπνιξη των εξεγερθέντων, εξέλιξη που σύντομα προσέλαβε τον χαρακτήρα θρησκευτικού διωγμού και εξόντωσης. Μετά τον απαγχονισμό του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄ στις 10 Απριλίου και του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ιωσήφ στις 3 Ιουνίου, καθώς και τη συντριβή της Επανάστασης στη Χαλκιδική στη μάχη της Κασσάνδρας στις 30 Οκτωβρίου του ιδίου έτους, πολλοί Χαλκιδικιώτες αναγκάστηκαν να καταφύγουν στο Άγιο Όρος. Ο σουλτάνος, στοχεύοντας σε πλήρη καταστολή, διόρισε πασά της Θεσσαλονίκης τον Μεχμέτ Εμίν Εμπού Λουμπούντ, φημισμένο για την άμετρη σκληρότητά του και επονομαζόμενο «ροπαλοφόρο», από το ρόπαλο που κουβαλούσε στον ώμο του με το οποίο όχι μόνο απειλούσε αλλά και σκότωνε.

Με τη λήξη της εκστρατείας στη Χαλκιδική, καίοντας και σφαγιάζοντας χωρίς διάκριση, δέχτηκε με υποκριτική ευγένεια την υποταγή των Αγιορειτών μοναχών, οι οποίοι είχαν στείλει επιτροπή να τον συναντήσει για να περισώσουν τα κειμήλια και τις μονές τους. Ο Εμίν προσέβλεπε στα πολύτιμα μέταλλα και κοσμήματα που συνόδευαν τα κειμήλια αλλά, όταν πληροφορήθηκε ότι κάθε τι πολύτιμο είχε ήδη απομακρυνθεί από το Άγιον Όρος πριν από την άφιξή του, άλλαξε στάση και επέδειξε απίστευτη σκληρότητα έναντι των μοναχών, ιδίως έναντι των ηγουμένων. Πολλοί μεταφέρθηκαν στη Θεσσαλονίκη και φυλακίστηκαν στον Λευκό Πύργο, κάτω από απάνθρωπες συνθήκες βασανιστηρίων, στέρησης τροφής και πόσιμου νερού. Τουλάχιστον 82 από τους Αγιορείτες μοναχούς πέθαναν στον Πύργο μέχρι τον Αύγουστο του 1823 και είναι γνωστά τα ονόματα 33 μαρτύρων της Μονής της Μεγίστης Λαύρας, 13 της Γρηγορίου, 5 της Κωνσταμονίτου και άλλων 31 από τις Μονές Ξενοφώντος, Σίμωνος Πέτρας, Σταυρονικήτα και πολλών κελλιών. Ενδεικτικά αναφέρονται τα ονόματα Χρύσανθου Ξενοφωντινού, Τιμόθεου και Σάββα Κωνσταμονιτών, Μελετίου επισκόπου Κίτρους και Ιωάννου, ιερέα της εκκλησίας του Αγίου Μηνά που θανατώθηκε βασανιστικά. Την ίδια ίσως και σκληρότερη αντιμετώπιση είχαν πολύ πρόκριτοι και απλοί πολίτες της Θεσσαλονίκης, χωρίς να παραβλέπεται το Ολοκαύτωμα της Νάουσας από τον ίδιο Οθωμανό, με τα εκατοντάδες θύματα και τη θυσία των γυναικών στο ρέμα της Αράπιτσας.

Τιμάται επίσης η μνήμη: μάρτυρος Νεανίσκου του σοφωτάτου, οσίου Κανίδου, οσίων Θεοφάνους και Πανσέμνης, Απολλώ επισκόπου, Αλεξίου επισκόπου Βιθυνίας, οσίου Γερασίμου ηγουμένου της Μονής του Αγίου Συμεών του θαυματουργού του εν των Θαυμαστώ όρει, οσίου Σιλβάνου της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου, Ιωάννου μητροπολίτου Τομπόλσκ και Βαρλαάμ Μητροπολίτου Τομπόλσκ.

Πηγή: kathimerini.gr