Εορτολόγιο 21 Ιουνίου: Ποιοι γιορτάζουν σήμερα

Δείτε ποιοι έχουν γιορτή σήμερα, 21 Ιουνίου. Διαβάστε το συναξάρι των τιμώμενων αγίων της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.

Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:

• Αφροδίσιος, Αφροδισία

Σήμερα τιμώνται από την Εκκλησία οι Μάρτυς Ιουλιανός ο εν Κιλικία, Μάρτυς Ιουλιανός ο Αιγύπτιος και οι συν αυτώ, Νεομάρτυς Νικήτας ο Νισύριος και Μάρτυς Λουαρσάβ Β΄

Μάρτυς Ιουλιανός ο εν Κιλικία

Ενας από τους μάρτυρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας που έγινε γνωστός για την υπομονή του αλλά και το τραγικά ηρωικό τέλος του. Γεννήθηκε στην Ανάζαρβο της Κιλικίας (πολύ κοντά στα σημερινά Αδανα της νότιας Τουρκίας) από πατέρα συγκλητικό ειδωλολάτρη και μητέρα χριστιανή, την Ασκληπιοδώρα. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, η μητέρα του τον ανέθρεψε χριστιανικά και σπούδασε στην Ταρσό, αλλά όταν άρχισαν οι διωγμοί του Διοκλητιανού (305) συνελήφθη σε ηλικία μόλις 18 ετών. Παρουσιάστηκε ενώπιον του τοπικού ηγεμόνα Μαρκιανού, ο οποίος προσπάθησε με κολακείες, υποσχέσεις αλλά και απειλές να τον επαναφέρει στον δρόμο των ειδώλων χωρίς να το πετύχει, τον χρησιμοποίησε όμως ως παράδειγμα προς αποφυγήν, για να αρχίσει μια εκφοβιστική εκστρατεία κατά των χριστιανών. Επί πολλούς μήνες περιόδευε σε όλα τα μικρά και μεγάλα αστικά κέντρα της επαρχίας του, επιδείκνυε τον βασανισμένο νεαρό Ιουλιανό, τον βασάνιζε ξανά δημόσια και τον προέτρεπε να μεταστραφεί για να ζήσει μετά ήρεμα. Μάταια, ωστόσο, προσπαθούσε, καθώς ο Ιουλιανός με αφάνταστη υπομονή και καρτερία και προσευχόμενος συνεχώς υπέμεινε τα πάντα. Συμπαραστάτη σε αυτόν τον προσωπικό του Γολγοθά είχε τη μητέρα του, η οποία, αντί να τον προτρέψει να δεχθεί την πρόταση του ηγεμόνα και να σταματήσει το μαρτύριό του, του έδινε κουράγιο να συνεχίσει. Οταν ο Μαρκιανός κατανόησε το μάταιο των προσπαθειών του, διέταξε να βάλουν αυτόν, και κατά μία εκδοχή και τη μητέρα του, σε ένα σάκο με δηλητηριώδη φίδια και τους έριξαν στη θάλασσα όπου και πέθαναν.

Ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος έχει γράψει εγκωμιαστικό λόγο για τον μάρτυρα, που τον εκφώνησε στην Αντιόχεια κατά τη μεταφορά των λειψάνων στην πόλη. Στον λόγο του αυτό, ο Χρυσόστομος εστιάζει στα εξής σημεία: Στο μαρτύριο: Περιγράφει την καρτερία του Ιουλιανού, ο οποίος επί ένα έτος περιφερόταν δέσμιος σε πόλεις της Κιλικίας για παραδειγματισμό, πριν θανατωθεί με τον μαρτυρικό τρόπο της ρίψης στη θάλασσα μέσα σε σάκο με ερπετά. Στη δύναμη του λόγου: Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι, ενώ οι διώκτες χρησιμοποίησαν φωτιά και σίδερο, ο λόγος του μάρτυρα αποδείχθηκε ισχυρότερος, καθώς η φωνή του υψώθηκε μέχρι τον θρόνο του Θεού. Στη χάρη των λειψάνων: Υπογραμμίζει τη θαυματουργική δύναμη των λειψάνων του αγίου, σημειώνοντας ότι η παρουσία τους εκδιώκει δαιμόνια, και Στην «ιερή κιβωτό», γιατί χαρακτηρίζει το σώμα του μάρτυρα ως τέτοια, που δόθηκε στην Εκκλησία μετά τη νίκη του (τον στέφανο του μαρτυρίου), για να αποτελεί διαρκή χορηγό της χάριτος του Θεού.

Μάρτυς Ιουλιανός ο Αιγύπτιος και οι συν αυτώ

Εζησε τον 3ο αι. στην Αντινόη της Θηβαΐδος της Αιγύπτου και από πολύ μικρή ηλικία είχε αρχίσει να αδιαφορεί για τα εγκόσμια, αφιερώνοντας τον χρόνο του στη μελέτη των Αγίων Γραφών και στην αγάπη του προς τον Χριστό. Κατάφερε ώστε ο βίος του να αποτελεί συγκλονιστικό υπόδειγμα πίστης και θάρρους απέναντι σε όσους ήθελαν ή προσπαθούσαν να σπιλώσουν τη στάση των χριστιανών. Οταν έγινε 18 ετών, οι γονείς του τον πίεσαν να παντρευτεί, αυτός όμως ήθελε να αφιερωθεί απόλυτα στον Χριστό και αρνήθηκε να ικανοποιήσει την επιθυμία τους. Ωστόσο, για να αποφύγει τις μεγάλες τους πιέσεις, συμφώνησε με την υποψήφια νύφη Βασίλισσα να διατηρήσουν τον γάμο τους «λευκό», συνηθισμένη πρακτική την εποχή εκείνη, ώστε να αφιερωθούν στην πνευματική ζωή. Μετέτρεψαν έτσι το σπίτι τους σε ξενώνα με μοναστική ζωή, όπου προσέφεραν στέγη σε όσους είχαν ανάγκη και καθοδηγούσαν πνευματικά πάμπολλους πιστούς. Οταν άρχισαν οι διωγμοί του Διοκλητιανού (305), ο τοπικός έπαρχος διέταξε τη σύλληψη του Ιουλιανού, καθότι η Βασίλισσα είχε εν τω μεταξύ κοιμηθεί. Τα βασανιστήρια διαδέχονταν το ένα το άλλο, κρατούσαν μέρες και άλλαζαν τόπο, αλλά ο Ιουλιανός παρέμενε αμετακίνητος στην πίστη του στον Χριστό. Το συναξάρι του αναφέρει ότι μια ημέρα, ενώ τον περιέφεραν στην πόλη, με την προσευχή του ανάστησε κάποιον νεκρό στη διάρκεια της νεκρώσιμης πομπής του. Το θαύμα αυτό συγκλόνισε τον Κέλσιο, γιο του επάρχου, και τους 20 στρατιώτες της συνοδείας του, οι οποίοι, μαζί με τον αναστηθέντα ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό. Η κατάληξη ήταν να οδηγηθούν στον διά αποκεφαλισμού θάνατο, γενόμενοι μάρτυρες του Κυρίου και δυνατό παράδειγμα στους συμπολίτες τους.

Νεομάρτυς Νικήτας ο Νισύριος

Γεννήθηκε στο Μανδράκι της Νισύρου γύρω στο 1716 από εύπορους γονείς, με τον πατέρα του να είναι ο προεστός του νησιού. Εξαιτίας διώξεων και κατηγοριών εκ μέρους των Τούρκων και φοβούμενος βαριά ποινή, ο πατέρας του εξισλαμίστηκε μαζί με όλη την οικογένειά του και τη μετέφερε στη Ρόδο. Ο Νικήτας ήταν τότε βρέφος, του είχαν δώσει το όνομα Μεχμέτ, και δεν είχε επίγνωση του εξισλαμισμού του. Οταν όμως μεγάλωσε και το έμαθε, συγκλονίστηκε βαθύτατα, αρνήθηκε το Ισλάμ και ανακοίνωσε ότι θέλει να επιστρέψει στην πίστη των προγόνων του, γι’ αυτό αναχώρησε κρυφά για τη Χίο, όπου κατέφυγε στη Νέα Μονή ζητώντας πνευματική καθοδήγηση. Ο ηγούμενος τότε τον παρέπεμψε στον παρεπιδημούντα Μακάριο Νοταρά, πρώην Επίσκοπο Κορίνθου, ο οποίος τον κατήχησε, τον μύρωσε και τον συμβούλεψε πνευματικά για το πώς να γίνει σωστός χριστιανός. Για κάποιο χρονικό διάστημα ο Νικήτας ζούσε με προσευχή, νηστεία και υπακοή, υπό την καθοδήγηση δε του ασκητή ΑνθιμουΑγιοπατερίτη προετοιμαζόταν για τη δημόσια ομολογία της μεταστροφής του, γεγονός που συνέβη στη Χώρα της Χίου, όπου συνελήφθη και φυλακίστηκε βασανιζόμενος. Εν τέλει, καταδικάστηκε σε θάνατο και αποκεφαλίστηκε στις 21 Ιουνίου του 1732. Η μνήμη του τιμάται με ιδιαίτερο τρόπο στη Νίσυρο, στη Ρόδο και στη Χίο.

Μάρτυς Λουαρσάβ Β΄ (Luarsab II)

Ηταν βασιλιάς του Κάρτλι της ανατολικής Γεωργίας και ένας από τους πιο σεβαστούς εθνομάρτυρες της Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Γεννήθηκε το 1592 (ή το 1587 κατά άλλες πηγές) και ήταν γιος του βασιλιά Γεωργίου Ι΄, ανέβηκε δε στον θρόνο το 1606, σε ηλικία μόλις 14 ετών, μετά τον αιφνίδιο θάνατο του πατέρα του. Το 1609, παρά το νεαρό της ηλικίας του, ηγήθηκε του γεωργιανού στρατού στη Μάχη του Τασισκάρι, όπου οι Γεωργιανοί κατανίκησαν τις κατά πολύ υπέρτερες δυνάμεις των Οθωμανών και των Τατάρων της Κριμαίας, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να μηδενίσει την επιθετικότητα του Πέρση Σάχη Αμπάς Α΄, ο οποίος επεδίωκε τον πλήρη έλεγχο της Γεωργίας. Το 1614, μπροστά στη νέα εισβολή των Περσών, ο Λουαρσάβ κατέφυγε στη δυτική Γεωργία για να συνεχίσει την αντίσταση, αλλά, προκειμένου να σταματήσει την καταστροφή της χώρας του από τις περσικές δυνάμεις, αποφάσισε να παραδοθεί στον Σάχη, ελπίζοντας ότι η θυσία του θα έφερνε ειρήνη στον λαό του.

Αρχικά εκείνος τον υποδέχθηκε με τιμές, αλλά σύντομα απαίτησε να απαρνηθεί τον Χριστιανισμό και να ασπαστεί το Ισλάμ. Μετά την άρνησή του, φυλακίστηκε σε κάστρο για επτά χρόνια, παρέμεινε ακλόνητος στην πίστη του παρά τα βασανιστήρια και τις υποσχέσεις για πλούτη, κι έτσι, στις 21 Ιουνίου 1622, με εντολή του Σάχη, στραγγαλίστηκε με χορδή τόξου σε ηλικία 35 ετών. Το σώμα του ρίχτηκε έξω από τη φυλακή χωρίς ταφή, αλλά πιστοί χριστιανοί το περισυνέλεξαν κρυφά και το έθαψαν σε κοινό τάφο.

Τιμάται επίσης η μνήμη: ιερομάρτυρος Τερεντίου επισκόπου Ικονίου, μάρτυρος Αφροδισίου εκ Κιλικίας, μαρτύρων Κυριακού και Απολλιναρίου, παρθενομαρτύρων Δημητρίας και Βιβιανής, μάρτυρος Αρχιλίου Β΄βασιλέως της Γεωργίας, οσίου Αβραμίουτου θαυματουργού.

Πηγή: kathimerini.gr