Εορτολόγιο 9 Νοεμβρίου: Ποιοι γιορτάζουν σήμερα

Δείτε ποιοι έχουν γιορτή σήμερα, 9 Νοεμβρίου. Διαβάστε το συναξάρι των τιμώμενων αγίων της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.

Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:

• Ελλάδιος
• Θεοκτίστη, Θεόκτιστος
• Νεκταρία, Νεκτάριος
• Ονησιφόρα, Ονησιφόρος

Σήμερα τιμώνται από την Εκκλησία οι Αγιος Νεκτάριος Αιγίνης και Οσιος Ιωάννης ο Κολοβός

Αγιος Νεκτάριος Αιγίνης

Κατά κόσμον Αναστάσιος Κεφαλάς, είναι ένας από τους δημοφιλέστερους σύγχρονους Αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Διακρίθηκε ως επίσκοπος, θεολόγος, παιδαγωγός και θαυματουργός, ενώ υπέμεινε με παροιμιώδη υπομονή και συγχωρητικότητα σκληρές συκοφαντίες και διωγμούς. Γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1846 στη Σηλυβρία της Θράκης από φτωχή οικογένεια και σε ηλικία 14 ετών μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, όπου για να επιβιώσει και να σπουδάσει εργάστηκε σκληρά σε καπνοπωλείο και ως παιδονόμος. Το 1866 διορίστηκε δημοδιδάσκαλος στο χωριό Λιθί της Χίου, το 1876 εκάρη μοναχός στη Νέα Μονή με το όνομα Λάζαρος και αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος λαμβάνοντας το όνομα Νεκτάριος. Με τη χρηματική στήριξη του εύπορου Χιώτη Ιωάννη Χωρέμη και του πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρονίου, σπούδασε στη Θεολογική Σχολή Αθηνών και μετέβη στην Αίγυπτο, όπου ο Σωφρόνιος τον χειροτόνησε πρεσβύτερο και του έδωσε το οφφίκιο του αρχιμανδρίτη. Το 1889, λόγω του σπουδαίου ιεραποστολικού, φιλανθρωπικού και διοικητικού του έργου, χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Πενταπόλεως της Λιβύης.

Η μεγάλη αγάπη που του είχε ο λαός προκάλεσε τον φθόνο άλλων κληρικών, που τον συκοφάντησαν στον Πατριάρχη ότι επιδίωκε να του πάρει τον θρόνο και ότι ζούσε ανήθικη ζωή, με αποτέλεσμα, χωρίς καμία απολογία, ο Νεκτάριος να παυθεί από τα καθήκοντά του και να εκδιωχθεί κακήν κακώς από την Αίγυπτο το 1890, επιστρέφοντας πάμπτωχος και απαξιωμένος στην Αθήνα. Αρχικά αντιμετωπίστηκε με καχυποψία και για ένα διάστημα εργάστηκε ως απλός ιεροκήρυκας στην Εύβοια, κερδίζοντας τις καρδιές των πιστών με την πραότητά του, ώσπου το 1894 διορίστηκε διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής, θέση στην οποία παρέμεινε για 14 χρόνια, αναμορφώνοντάς την πλήρως και παιδαγωγικά και πνευματικά.

Το 1904, κατόπιν παράκλησης πνευματικών του θυγατέρων, ίδρυσε γυναικεία μονή στην Αίγινα, στην περιοχή Ξάντος και στα ερείπια παλαιάς μονής της Ζωοδόχου Πηγής. Γι’ αυτό το 1908 παραιτήθηκε από τη Ριζάρειο και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αίγινα, όπου έζησε τα υπόλοιπα χρόνια ως απλός μοναχός, σκάβοντας τον κήπο, χτίζοντας το μοναστήρι και βοηθώντας τους φτωχούς του νησιού. Ακόμα και εκεί, όμως, ο τότε Μητροπολίτης Αθηνών Θεόκλητος τον καταδίωκε και αρνήθηκε για χρόνια να αναγνωρίσει επίσημα τη μονή, προκαλώντας του βαθιά θλίψη. Στα τελευταία του χρόνια προσεβλήθη από καρκίνο του προστάτη, νοσηλεύτηκε μάλιστα στην Αθήνα ως άπορος στο Αρεταίειο Νοσοκομείο και εκοιμήθη το βράδυ της 8ης προς 9η Νοεμβρίου 1920 σε ηλικία 74 ετών. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των ανθρώπων και των εφημερίδων της εποχής, μόλις ξεψύχησε και θέλοντας οι νοσοκόμες να του φορέσουν καθαρά ρούχα, ακούμπησαν τη φανέλα του στο διπλανό κρεβάτι ενός παραπληγικού ασθενούς, ο οποίος σηκώθηκε αμέσως όρθιος και περπάτησε. Το δωμάτιο όπου κοιμήθηκε στο Αρεταίειο διατηρείται μέχρι σήμερα, ενώ στις 20 Απριλίου 1961 το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον ανακήρυξε επίσημα Αγιο. Το Μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα αποτελεί σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα προσκυνήματα της Ορθοδοξίας, το δε Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, το 1998, αναγνωρίζοντας την άδικη δίωξή του, εξέδωσε επίσημη απόφαση με την οποία ζήτησε συγγνώμη από τον Αγιο.

Ο ύμνος «Αγνή Παρθένε Δέσποινα» είναι από τους πιο γνωστούς, αγαπητούς και πολυτραγουδισμένους ορθόδοξους ύμνους σε ολόκληρο τον κόσμο και συνετέθη από τον Αγιο κατά τη διάρκεια της θητείας του στη Ριζάρειο Σχολή. Δεν είναι λειτουργικός ύμνος, δεν ανήκει δηλαδή στο τυπικό κάποιας ακολουθίας, αλλά ψάλλεται συνήθως κατά τη διάρκεια του κοινωνικού. Αποτελείται από 24 στίχους οργανωμένους σε τέσσερις ενότητες με εφύμνιο το «Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε». Αν και ο Αγιος είχε γράψει τους στίχους και είχε εκδώσει τον ύμνο στο βιβλίο του «Θεοτοκάριον» (1905), η μελωδία με την οποία τον γνωρίζουμε σήμερα συνετέθη τη δεκαετία του 1980, όταν οι μοναχοί της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Ορους μελοποίησαν τους στίχους σε βυζαντινό, αλλά ταυτόχρονα πολύ προσιτό ρυθμό. Σήμερα έχει μεταφραστεί και ψάλλεται σε πολλές γλώσσες (αγγλικά, ρωσικά, αραβικά, γαλλικά, ακόμη και σουαχίλι).

Τα θαύματα του Αγίου είναι αναρίθμητα, καθώς θεωρείται ένας από τους πιο «ταχείς» και θαυματουργούς Αγίους της εποχής μας. Οι μαρτυρίες ξεκινούν από την ίδια την ημέρα της κοίμησής του και συνεχίζονται αδιάλειπτα μέχρι σήμερα, με τον Αγιο να είναι ιδιαίτερα γνωστός ως προστάτης των καρκινοπαθών.

Οσιος Ιωάννης ο Κολοβός

Επιφανής, σοφός και από τους πιο αγαπητούς πατέρες της ερήμου της Αιγύπτου κατά τον χρυσό 4ο αι. του μοναχισμού, έμεινε στην εκκλησιαστική ιστορία ως το απόλυτο σύμβολο της άκρας υπακοής και της βαθιάς ταπεινοφροσύνης. Το προσωνύμιο «Κολοβός» (ή Βραχύσωμος) του δόθηκε λόγω του πολύ κοντού του αναστήματος. Γεννήθηκε γύρω στο 339 στη Θήβα της Ανω Αιγύπτου από πτωχούς αλλά πολύ ευσεβείς χριστιανούς γονείς και σε ηλικία μόλις 18 ετών, ποθώντας την ολοκληρωτική αφιέρωση στον Θεό, εγκατέλειψε τον κόσμο και κατέφυγε στην περίφημη έρημο της Νιτρίας, γενόμενος υποτακτικός του αυστηρού και έμπειρου ασκητή Αββά Αμμώη, ο οποίος τον δοκίμασε σκληρά.

Η πιο γνωστή ιστορία που συνοδεύει τον βίο του Ιωάννου είναι αυτή που καθιέρωσε τον όρο «καρπός υπακοής» στην ορθόδοξη γραμματεία. Θέλοντας ο Γέροντάς του να δοκιμάσει αν ο νεαρός Ιωάννης είχε αληθινή και ακλόνητη υπακοή, πήρε ένα εντελώς ξερό ξύλο, ένα ραβδί, το φύτεψε στο χώμα και του είπε: «Κάθε μέρα να το ποτίζεις με ένα λαγήνι νερό, μέχρι να βγάλει καρπό». Η δοκιμασία απαιτούσε μεγάλη αντοχή, καθώς το πλησιέστερο νερό βρισκόταν τόσο μακριά, που ο Ιωάννης έπρεπε να ξεκινάει το βράδυ και να επιστρέφει το επόμενο πρωί. Ωστόσο, παρά το παράλογο της εντολής, ο όσιος δεν παραπονέθηκε ποτέ και, ύστερα από τρία χρόνια καθημερινού ποτίσματος, το ξερό ξύλο θαυματουργικά ζωντάνεψε, έβγαλε φύλλα και έκανε καρπούς. Ο Αμμώης τότε πήρε τους καρπούς, τους πήγε στην εκκλησία και τους μοίρασε στους μοναχούς λέγοντας: «Λάβετε, φάγετε τον καρπό της υπακοής!».

Αναφέρεται, επίσης, στον βίο του ότι, οι μοναχοί της Σκήτης, αναγνωρίζοντας την αγιότητα και τη διάκριση του Ιωάννη, του ανέθεσαν μια επικίνδυνη αποστολή στην Αλεξάνδρεια. Μια ευσεβής χριστιανή κοπέλα, η Παϊσία, η οποία παλαιότερα φιλοξενούσε και βοηθούσε τους μοναχούς, παρασύρθηκε μετά τον θάνατο των γονιών της και έγινε διάσημη πόρνη. Ο Ιωάννης πήγε στον οίκο ανοχής όπου βρισκόταν, κάθισε δίπλα της και άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Οταν εκείνη τον ρώτησε γιατί κλαίει, ο όσιος της απάντησε: «Πώς να μην κλάψω, όταν βλέπω τον Χριστό να λείπει από το πρόσωπό σου και τον σατανά να έχει πάρει τη θέση Του;». Τα λόγια του άγγιξαν την ψυχή της, η Παϊσία μετανόησε ακαριαία, παράτησε τα πάντα και τον ακολούθησε στην έρημο. Την ίδια νύχτα, ενώ κοιμόταν στην έρημο, εκείνη πέθανε και ο Ιωάννης είδε σε όραμα αγγέλους να μεταφέρουν την ψυχή της στον ουρανό, καθώς η σύντομη αλλά ειλικρινής μετάνοιά της έγινε δεκτή από τον Θεό.

Ο Ιωάννης έγινε πνευματικός καθοδηγητής πολλών μετέπειτα μεγάλων Αγίων, όπως του Μ. Αρσενίου, ενώ, λίγο πριν πεθάνει ο Γέροντάς του, είπε στους υπόλοιπους μοναχούς για τον Ιωάννη: «Αυτός είναι επίγειος άγγελος, όχι άνθρωπος». Το 395, λόγω των βαρβαρικών επιδρομών που κατέστρεψαν τη Σκήτη, ο όσιος αναγκάστηκε να καταφύγει στο όρος Κολζίμ, κοντά στην Ερυθρά Θάλασσα. Εκοιμήθη ειρηνικά το 405 και στο νεκροκρέβατό του οι μαθητές του τον ρώτησαν ποιο ήταν το μυστικό της αγιότητάς του, με εκείνον να απαντά: «Ποτέ στη ζωή μου δεν έκανα το δικό μου θέλημα και ποτέ δεν δίδαξα σε άλλον κάτι που δεν είχα εφαρμόσει πρώτα ο ίδιος στην πράξη».

Τα αποφθέγματα και οι διδασκαλίες του αββά Ιωάννη κατέχουν εξέχουσα θέση στο περίφημο «Γεροντικόν», καθώς ξεχωρίζουν για την πρακτική τους σοφία, την ψυχολογική τους οξύτητα και την απόλυτη επικέντρωση στην εσωτερική ειρήνη. Ακολουθούν μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά αποφθέγματά του, δοσμένα σε απλή γλώσσα. Πώς αντιμετωπίζονται οι πονηροί λογισμοί: Κάποιοι μοναχοί τον ρώτησαν πώς μπορεί ο άνθρωπος να γλιτώσει από τους κακούς λογισμούς που του έρχονται στο μυαλό. Ο Ιωάννης απάντησε: «Οταν ένας άνθρωπος κάθεται κάτω από δέντρο και βλέπει άγρια θηρία ή ερπετά να έρχονται κατά πάνω του, επειδή δεν μπορεί να τα πολεμήσει όλα μόνος του, ανεβαίνει τρέχοντας πάνω στο δέντρο και σώζεται. Ετσι και ο μοναχός, όταν βλέπει τους κακούς λογισμούς να τον πλησιάζουν, δεν πρέπει να καθήσει να συζητήσει μαζί τους, αλλά να ανεβαίνει αμέσως στον Θεό μέσω της προσευχής, και έτσι σώζεται». Η μέθοδος για την απόκτηση των αρετών: Ο όσιος τόνιζε ότι οι αρετές δεν αποκτώνται όλες μαζί, αλλά χρειάζεται σειρά και θεμέλιο. Ελεγε: «Αν κάποιος θέλει να χτίσει σπίτι, δεν ξεκινάει ποτέ από τη σκεπή, γιατί θα πέσει να τον πλακώσει. Ξεκινάει πρώτα από τα θεμέλια και ανεβαίνει. Θεμέλιο για τον χριστιανό είναι ο πλησίον του. Πρέπει πρώτα να κερδίσεις τον αδελφό σου με την αγάπη και την υπομονή, και πάνω σε αυτό το θεμέλιο να χτίσεις όλες τις υπόλοιπες αρετές». Η προστασία της γλώσσας: Για τον έλεγχο των λόγων μας και την αποφυγή της κατάκρισης, ο αββάς χρησιμοποιούσε μια πολύ δυνατή εικόνα: «Ο άνθρωπος που μιλάει ακατάπαυστα και κρίνει τους πάντες μοιάζει με σπίτι που δεν έχει πόρτες ούτε παράθυρα. Μέσα σε τέτοιο σπίτι μπορεί να μπει οποιοδήποτε ζώο, καθαρό ή ακάθαρτο, και να το βρωμίσει. Ετσι και η ψυχή του ανθρώπου, αν δεν βάλει πόρτα στο στόμα του, μπαίνουν μέσα όλοι οι δαίμονες και την καταστρέφουν». Η αξία της απόλυτης ταπεινοφροσύνης: Οταν τον ρώτησαν τι σημαίνει αληθινή ταπείνωση, εκείνος απάντησε ότι ταπεινός είναι αυτός που θεωρεί τον εαυτό του κατώτερο από όλη την κτίση. Ελεγε χαρακτηριστικά: «Αν δεις άνθρωπο να αμαρτάνει μπροστά στα μάτια σου, μην τον κατακρίνεις στην καρδιά σου. Πες στον εαυτό σου, αυτός έκανε σήμερα ένα λάθος, αλλά αύριο θα μετανιώσει. Εγώ όμως αμαρτάνω κάθε μέρα και δεν μετανοώ ποτέ».

Τιμάται επίσης η μνήμη: οσίας Ματρώνης εν Κωνσταντινουπόλει, οσίων Ευστολίας και Σωσιπάτρας εν Ρώμη, οσίου Συμεών του Μεταφραστού, μάρτυρος Αντωνίου του Σύρου, μαρτύρων Ναρσή και Αρτέμωνος, οσίου Ελλαδίου, οσίων Ευθυμίου και Νεοφύτου κτητόρων Ι. Μονής Δοχειαρίου εν Αθω και οσίου Ονησιφόρου της Λαύρας των Σπηλαίων εν Κιέβω.

Πηγή: kathimerini.gr