Κι’ αν η Μεγάλη Επιστροφή των παιδιών στο σπίτι, αναστατώνει και απορρυθμίζει τις ζωές τους και τις ζωές μας, μια άλλη πολύ πιο μεγάλη, των μεγάλων μεγάλη επιστροφή στο χρόνο και στον τρόπο, μια επιστροφή σε ραχούλες και αλάνες και καμαρούλες παιδικές, γυροφέρνει τελευταία τις ημέρες μας και το ετοιμόρροπο νευρικό μας σύστημα, το αποδιοργανώνει και το …αποτελειώνει κυριολεκτικά.

Μια απρόσμενη επιστροφή, μια ανάποδη επιστροφή, που διαφεύγει της προσοχής των Μ.Μ.Ε. μέχρι τώρα, χρειάζεται μάλλον ψυχαναλυτική προσέγγιση, αλλά τι να προκάμουν και οι ψυχαναλυτές, από πού να αρχίσουν, τι να πρωτοαναλύσουν με όλα τα μέτωπα ορθάνοιχτα;

Έχουν αρχίσει τα δύσκολα εδώ και καιρό. Ψυχανεμιζόμαστε οι μεγαλύτεροι την έκρηξη, ελπίζαμε όμως σε μια μικρή μικρούτσικη μπόρα. Χαλαροί και ανέμελοι, μ’ όλο το δανεικό μας κόσμο δικό μας, μεγαλώναμε. Βάζαμε τρικλοποδιές στο χρόνο, και με όλου του κόσμου τα τερτίπια, αρνούμαστε να μεγαλώσουμε.
Σαπουνόφουσκες!

Κ’ ύστερα, ο κόσμος μας ράγισε. Καθρέφτης μας ήταν και θρυμματίστηκε. Από πού να πιαστούμε;

Δεν έχει επιστροφή στο σπίτι για τους μεγάλους, αφού το σπίτι, στο χωριό ή σ την πόλη, η παρηγοριά του κυρίως, δεν είναι πια εκεί, στις γωνιές του και στις αυλές του καιρό τώρα έχει σκληρά εγκατασταθεί η απουσία ή η ισχυρή.. αδυναμία. Πολλά τα χρόνια που πέρασαν…

Πρώτες, όπως ήταν φυσικό, ξύπνησαν οι γυναίκες. Γυναίκες γύρω στα 50-60, νέες ακόμη που περπάτησαν δρόμο πολύ για να φτάσουν ως εδώ. Με μισή σύνταξη, ή κοντά στη μισή σύνταξη πια, γυναίκες που μεγάλωσαν παιδιά ελεύθερα, τόσο ελεύθερα, που τρέμουν σήμερα την οποιαδήποτε δέσμευση, και που είτε ζουν αυτόνομα είτε γύρισαν στο σπίτι, μεγαλώνουν και ξαναμεγαλώνουν και αρνούνται να μεγαλώσουν. Γνήσια τέκνα! Γυναίκες που ξέρουν, που νιώθουν, πως πίσω από τα ωραία λαμπερά χρώματα, το λευκό και το γκρίζο και το λιγότερο παραμονεύουν, γυναίκες που τρόμαξαν με όλα τα θρύψαλα τριγύρω τους και γυρεύουν τώρα ένα παραμύθι για να ξεχαστούν.

Το παρελθόν, σανίδα σωτηρίας για τους πολλούς, δεν έχει κάτι να τους δώσει. Μονάχα εκείνο το όνειρο των γονιών τους για παιδιά και εγγόνια και ζωή παιχνιδιάρα τριγύρω φαίνεται σήμερα παρήγορο και αναζωογονητικό, και απελπισμένες το αρπάζουν το σφιχταγκαλιάζουν και …….τέλος οι φεμινιστικές κορώνες.

Ξαφνικά λοιπόν, σαν καταλαμβάνονται από έναν οίστρο πολλαπλασιασμού της οικογένειας, σαν να χτυπάει για άλλη μια φορά ένα άλλο βιολογικό τους ρολόι, τηλεοπτική Δήμητρα Παπαδοπούλου η κάθε μια, στριφογυρίζουν και μουρμουρίζουν ασταμάτητα. ‘’Εγώ πότε θα γίνω γιαγιά;’’ Εγώ πότε θα αποκτήσω εγγόνια; Γίνονται περίεργες, ρωτούν, ξαναρωτούν ενημερώνουν και ενημερώνονται, στήνουν προξενιά νέας γενιάς, επιδοκιμάζουν αποδοκιμάζουν, επανέρχονται και ξαναρωτούν και πιέζουν τα παιδιά τους για τα δυο φορές παιδιά τους. Χάσκουν τα χρονοντούλαπα!!!

Τα παιδιά τις θωρούν απορημένα, ξαφνιασμένα με την τόση αλλαγή, δεν τις αναγνωρίζουν, λένε, να κάνετε ένα σύλλογο ανυσηχούντων μαννάδων, ειρωνεύονται, και βαρυεστημένα κλείνουν τηλέφωνα και πόρτες και διηγούνται στο skype τα καινούρια τους βάσανα.

Οι άνδρες όπως ήταν επίσης φυσικό, και χωρίς καμιά προκατάληψη, αργοπόρησαν λιγάκι να αντιληφθούν τα καινούρια δεδομένα. Έχοντας το μεγάλο προνόμιο να τα ‘’κοιμούνται’’ τα προβλήματα, άργησαν να τρομάξουν. Γύρω στα 55-65, καλοδιατηρημένοι, χαίρονταν ακόμη τις μεγάλες τους αγάπες. Τα αυτοκίνητά τους τα κινητά τους τον ύπνο τους τη μπάλλα τους και άλλα πολλά.

Μα σαν μίσιασε ο μισθός ή η σύνταξη, σαν χάθηκαν τα επιδόματα και οι επικουρικές, σαν έφτασαν απανωτά τα χαράτσια οι ΦΑΠ οι φόροι, οι χίλιοι ακριβοί λογαριασμοί, κατατρόμαξαν και όπως ήταν επίσης φυσικό, τρελλάθηκαν, καταποντίστηκαν, χάθηκαν, πνίγηκαν, και …….ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται…αν έχει μαλλιά.

Το παρελθόν όμως έχει γι’ αυτούς παρηγοριά. Κάποτε ήταν οι δυνατοί οι αρχηγοί οι έχοντες και κατέχοντες, αν μη τι άλλο. Ολοταχώς λοιπόν πίσω στο χρόνο και… ο σώζων εαυτόν σωθήτω! Έτσι ξαφνικά, άλλος θέλει, λέει, να είναι ο αρχηγός και να δοξάζεται ως παντογνώστης από τα πλήθη, άλλος, λέει, θέλει να γίνει ‘’πάτερ φαμίλιας’’ αλλοτινών καιρών και αποφασίζει και διατάζει και δεν σηκώνει αντιρρήσεις, άλλος κάνει του κεφαλιού του και δεν ενημερώνει κανέναν, άλλος ξαναγυρίζει στο χωριό του, άλλος γυρίζει γύρω από τον εαυτό του, μετράει ξαναμετράει, πέφτει έξω σίγουρα ο προϋπολογισμός του, κουράζεται και αρρωσταίνει. Άλλος πέφτει σε κατάθλιψη, κι’ άλλος παίρνει ανάποδη στροφή και στο δρόμο που χάραξε ο Μπερλουσκόνι, γίνεται ‘’κομοδινί’ έως και ‘’κορακί’’. Αλλοπαρμένες σύζυγοι και θυμωμένα παιδιά, εξιστορούν, σε δρόμους και καφενεία της πόλης, τις πολύστροφες αλλαγές, καθώς και τις μάχες που δίνονται καθημερινά στα μετόπισθεν των σπιτιών μας.

Η ιστορία των καναλιών, πριν λίγο καιρό, του μεσήλικα κυρίου με τις πλαστές πινακίδες, ήλθε απλά να επιβεβαιώσει τις αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές.

Ποιος να βοηθήσει τώρα και ποιόν; Ποιος να παρηγορήσει τώρα και πώς; Ποιος νάχει το κουράγιο να πει, κουράγιο, μπόρα είναι θα περάσει; Κανείς. Μονάχα οι παλιοί μπορούσαν, που είδαν τα μάτια τους πολλά, μα οι παλιοί λείπουν. Μαζί και οι φτερούγες τους!

Κάτι παραπάνω ήξερε εκείνος ο Ευρωπαίος πολιτικός, που πριν λίγα χρόνια μας ευχήθηκε Καλό Κουράγιο. Και εμείς…….γελάσαμε!

Μ.Α.Τ.