ΠΑΡΙΣΙ. Στις 12 Δεκεμβρίου 1972, ο βαρόνος Γκι ντε Ρότσιλντ και η σύζυγός του, Μαρί-Ελέν ντε Ρότσιλντ, διοργάνωσαν στο Κάστρο του Φεριέρ (Château de Ferrières), λίγο έξω από το Παρίσι, μία από τις πιο πολυσυζητημένες κοσμικές εκδηλώσεις του 20ού αιώνα. Ο περίφημος Σουρεαλιστικός Χορός των Ρότσιλντ συγκέντρωσε περίπου 150 προσκεκλημένους από τον χώρο της πολιτικής, των τραπεζών, της τέχνης, της μόδας και της αριστοκρατίας.

Η οικογένεια Ρότσιλντ, που απέκτησε διεθνή επιρροή μέσα από τις τραπεζικές δραστηριότητές της ήδη από τον 18ο και τον 19ο αιώνα, βρίσκεται εδώ και δεκαετίες στο επίκεντρο θεωριών συνωμοσίας. Έτσι, η συγκεκριμένη εκδήλωση δεν έμεινε γνωστή μόνο για την εκκεντρική αισθητική της, αλλά και επειδή εξακολουθεί μέχρι σήμερα να αποτελεί αντικείμενο έντονων συζητήσεων.

Οι προσκλήσεις ήταν τυπωμένες ανάποδα και μπορούσαν να διαβαστούν μόνο μπροστά σε καθρέφτη. Οι καλεσμένοι καλούνταν να εμφανιστούν με επίσημη βραδινή ενδυμασία (black tie), μακριά φορέματα και «σουρεαλιστικά κεφάλια». Κατά την άφιξή τους, ισχυροί προβολείς δημιουργούσαν την εντύπωση ότι το κάστρο είχε τυλιχθεί στις φλόγες, ενώ οι υπηρέτες που τους υποδέχονταν ήταν μεταμφιεσμένοι σε γάτες και κρατούσαν κεριά.

Σύμφωνα με δημοσίευμα των New York Times της εποχής, ο Τύπος δεν είχε προσκληθεί στην εκδήλωση, ενώ κυκλοφορούσαν ακόμη και φήμες ότι είχαν αφεθεί ελεύθερα κυνηγόσκυλα στο πάρκο του κτήματος για να αποτρέψουν ανεπιθύμητους επισκέπτες.

Οι προσκεκλημένοι περνούσαν μέσα από έναν λαβύρινθο με ιστούς αράχνης και οδηγούνταν στα τραπέζια τους από τις «γάτες». Εκεί τους περίμενε μια εξίσου παράξενη διακόσμηση, με πιάτα καλυμμένα με γούνα, πλαστικές κούκλες-μωρά, ταριχευμένες χελώνες και πράσινα ψωμάκια. Το επιδόρπιο ήταν ένα γυμνό γυναικείο σώμα από ζάχαρη, ξαπλωμένο πάνω σε τριαντάφυλλα.

Οι μεταμφιέσεις ήταν το επίκεντρο της βραδιάς. Η οικοδέσποινα εμφανίστηκε με το κεφάλι ενός τεράστιου ελαφιού, από τα μάτια του οποίου έτρεχαν δάκρυα από αληθινά διαμάντια. Η Όντρεϊ Χέπμπορν φορούσε ένα κλουβί πουλιών στο κεφάλι, η Ελέν Ροσά ένα παλιό γραμμόφωνο, ενώ αρκετοί καλεσμένοι εμπνεύστηκαν από έργα του Ρενέ Μαγκρίτ. Ο Σαλβαδόρ Νταλί, ο οποίος είχε σχεδιάσει ορισμένες από τις μεταμφιέσεις, εμφανίστηκε χωρίς μάσκα, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Δεν χρειάζομαι μάσκα. Το πρόσωπό μου είναι η μάσκα μου.»

Το δείπνο περιλάμβανε φουά γκρα, κυνήγι και άλλα συμβατικά εδέσματα, ενώ αργότερα αρκετοί από τους καλεσμένους συνέχισαν τη βραδιά στον χώρο που λειτουργούσε ως νυχτερινό κέντρο του κάστρου.

Με την πάροδο των χρόνων, ο Σουρεαλιστικός Χορός των Ρότσιλντ συνδέθηκε με πλήθος θεωριών συνωμοσίας. Ορισμένοι απέδωσαν στις ανάποδες προσκλήσεις, στη διακόσμηση και σε διάφορα στοιχεία της εκδήλωσης αποκρυφιστικούς ή μυστικιστικούς συμβολισμούς. Ωστόσο, δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι κατά τη διάρκεια της βραδιάς πραγματοποιήθηκε οτιδήποτε πέρα από μια ιδιαίτερα εκκεντρική κοσμική εκδήλωση.

Περισσότερο από πενήντα χρόνια αργότερα, το τι ακριβώς συνέβη πίσω από τις πόρτες του Κάστρου του Φεριέρ παραμένει άγνωστο. Για κάποιους, ήταν απλώς μια βραδιά όπου η ευρωπαϊκή υψηλή κοινωνία άφησε ελεύθερη τη φαντασία της. Για άλλους, εξακολουθεί να αποτελεί πηγή θεωριών συνωμοσίας που συνεχίζουν να αναπαράγονται μέχρι σήμερα.

Δείτε φωτογραφίες:

Ακολουθήστε το notospress.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις