Στην Αρκαδία βρήκαν τη ζωή που ήθελαν

Στέφανι Αντωνίου, Stefi’s Equestrian Tours

«Στην Καρύταινα ζω το όνειρό μου»

Έχει τρομερή μέρα για τέλη Ιανουαρίου. Λιακάδα, πεντακάθαρος ουρανός και στο βάθος το κάστρο της Καρύταινας. Από κάπου ακούγονται πρόβατα να βελάζουν. Στον αέρα, μυρωδιά βρεγμένου χώματος. Η Στέφανι Αντωνίου μάς περιμένει με την Γκόλντι και τον Αμίγκο, τα άλογά της. Εδώ γνώρισε τον άντρα της, μεγάλωσε τα παιδιά της και έστησε το κτήμα της, το οποίο λειτουργεί ως επιχείρηση ιππικού τουρισμού. «Στο χωριό απέκτησα ποιότητα ζωής. Με είχε κουράσει η πόλη. Όταν παθαίνεις κορεσμό, αρχίζεις και αναζητάς κάτι άλλο. Το βουνό ήταν εδώ για εμάς».

Καβαλικεύουμε και ξεκινάμε. Η διαδρομή περνά από το ιστορικό πεντάτοξο γεφύρι της Καρύταινας, «το γεφύρι του πεντοχίλιαρου», όπως το λένε οι ντόπιοι. «Με συνοδοιπόρο το άλογο ανακαλύπτεις την περιοχή, την ιστορία και τον πολιτισμό της, τη γαστρονομία, ακόμα και τη χλωρίδα και την πανίδα», εξηγεί. Οι περιηγήσεις πραγματοποιούνται όλο τον χρόνο και απευθύνονται σε ανθρώπους που θέλουν να γνωρίσουν τη Γορτυνία αλλιώς.

Η σχέση της Στέφανι με τα άλογα ξεκίνησε πολύ πριν από την Καρύταινα, στη Σπάρτη, όπου μεγάλωσε. «Τα παιχνίδια μου ήταν τα αλογάκια. Οι φίλες μου είχαν Μπάρμπι, εγώ Μικρό μου Πόνι». Στα δεκατρία, πήγε κρυφά στο παζάρι του Μυστρά με χρήματα από τα κάλαντα και αγόρασε ένα άσπρο, ηλικιωμένο άλογο. Το έλεγαν Τσίλι. «Μόλις το πήρα από το σκοινί και το έκανα μια βόλτα, ήθελα να κλάψω από τη χαρά μου. Πήγα σπίτι και εμφανίστηκα μπροστά στον πατέρα μου με το άλογο. Του έπεσε το σαγόνι. Αλλά κατάλαβε».

Στα δεκαοχτώ της έπιασε δουλειά στη σχολή αναβατών στον αθηναϊκό ιππόδρομο κι από εκεί βρέθηκε στην Αγγλία, όπου φοίτησε σε ιππική σχολή. Έπειτα εργάστηκε στον Καναδά ως ιπποκόμος και γνώρισε τη θεραπευτική ιππασία. «Αυτά που με έμαθαν τα άλογα δεν μου τα έμαθε κανένας δάσκαλος», λέει.

Η καρδιά της δεν άργησε να τη φέρει πίσω στην Ελλάδα. Επέστρεψε στο πατρικό της στη Σπάρτη και άρχισε να σκέφτεται το επόμενο βήμα. Η πρόταση ήρθε από την Καρύταινα: να στήσει από το μηδέν ένα αγρόκτημα με άλογα.

Κοντεύει να νυχτώσει. Η Γκόλντι περπατά ήρεμα, ο Αμίγκο προπορεύεται, η Στέφανι δίπλα τους – χωρίς φωνές, χωρίς βιασύνη. «Εδώ έχω βρει τον εαυτό μου και ζω το όνειρό μου», λέει.

Διαβάστε τη συνέχεια στο kathimerini.gr