Ήταν ένα κρύο βράδυ του Δεκεμβρίου το 1991. Στο Νοσοκομείο «Σωτηρία» «έφευγε» σε ηλικία 62 μόλις ετών, ο Βασίλης Κωνσταντίνου Μπόνος. Σιωπηρά και υπερήφανα.

Παιδί φτωχής αγροτικής οικογένειας από την Τραπεζοντή Σπάρτης. Ήπιος όπως τα χωράφια του χωριού του. Με το βιβλίο πάνω στο αλέτρι για να τελειώσει το Σχολείο στο Αρρένων. Αμέσως μετά ως καλός φοιτητής στην Φιλολογία, μαθητής αγαπημένος του αείμνηστου Ιωάννη Θεοδωρακόπουλου, στην ίδια σοφίτα με τον Δημήτρη Κατσαφάνα, αποφοιτά και επιστρέφει.

Διορίζεται καθηγητής και με την Αθηνά Μελά δημιουργούν οικογένεια με την Σταυρούλα και τον Ηλία, παιδιά τους. Είναι ο πατέρας μου.

Οφείλω, μετά από 34 χρόνια σιωπής, και τώρα που βλέπω τη σημασία που έχει στην κοινωνία να υπάρχουν πρωτοπόροι και άδολοι, γλυκείς άνθρωποι, να του αναγνωρίσω ότι υπήρχε λόγος, όσες φορές έβαζε στην ίδια μοίρα την οικογένεια του με τα παιδιά της κοινωνίας.

Σαν εκπαιδευτικός προέτρεψε πολλά παιδιά να μην διακόψουν το Σχολείο αλλά να επιμείνουν. Άλλα απέκτησαν ένα χρήσιμο για την εποχή απολυτήριο και άλλα βρήκαν τον δρόμο των σπουδών και σήμερα έχουν μια καλύτερη ζωή.

Σταθμός στην προσφορά του Βασίλη Μπόνου ήταν η ίδρυση και επιτυχημένη λειτουργία της Τεχνικής Σχολής. Κατώτατη και Μέση Σχολή στην οποία φοίτησαν εκατοντάδες νέοι και νέες της ευρύτερης περιοχής της Σπάρτης.

Θυμάμαι να αναφέρει ότι «έχω πολλά παιδιά και πρέπει όλα να βρουν τον δρόμο τους». Πάλεψε και συχνά ξεπέρασε και τον εαυτό του για να φέρει μέσα στη Σχολή τους νέους που απέκτησαν τα εφόδια για να στελεχώσουν τον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα σε τεχνικές κυρίως και όχι μόνον ειδικότητες. Είναι γνωστό ότι αρκετοί εξ αυτών έκαναν σταδιοδρομία χάρη στα εφόδια που απέκτησαν. Με την εργατικότητά τους και την οξυδέρκεια τους κατόρθωσαν να στελεχώσουν θέσεις κλειδιά στην αγορά και την κοινωνία της Σπάρτης.

Με προσωπικές παρεμβάσεις, πειθώ και επιμονή ο Βασίλης Μπόνος, παιδί της φτωχής αγροτιάς και λειτουργός της Παιδείας, έφερνε μέσα στις Τάξεις και τα Εργαστήρια νέους και νέες που δεν θα πρέπει να λησμονούν εκείνες τις εποχές.

Λίγα χρόνια μετά επανέλαβε την προσπάθεια στην ΝΕΛΕ Λακωνίας.

Αναγνωρίζω και μνημονεύω τον Βασίλη Μπόνο, διατηρώντας όσο μπορώ την απόσταση, γιατί ήταν ένας από τους λίγους που είχε αντιληφθεί, ένιωθε και πάλεψε ώστε όλοι οι νέοι της Σπάρτης να αποκτήσουν εφόδια για τη ζωή και την εργασία. Και ήταν αυτά τα εφόδια που τελικά τους έδωσαν τη δύναμη και την κατάρτιση να προχωρήσουν και να δημιουργήσουν επιχειρήσεις, καριέρες, οικογένειες και μάλιστα αρκετοί να διακριθούν ιδιαίτερα.

Ας είναι αναπαυμένος, βλέποντας ότι ο μόχθος του δάσκαλου απέδωσε καρπούς πραγματικής προκοπής και κοινωνικής ισορροπίας. Είναι βέβαιον ότι οι νέοι που ένιωσαν την πραγματική αγάπη και φροντίδα, όλων των δασκάλων της εποχής, ανταποδίδουν σήμερα στην κοινωνία όσα αυτή έχει ανάγκη για να προχωρήσει σε μια δύσκολη καμπή και δοκιμασία.

Αιωνία η Μνήμη του.

Ακολουθήστε το notospress.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις