Κόμμα δικαίου…
Ο πρόεδρος της ΝΔ και πρωθυπουργός της χώρας Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να απολαμβάνει την Μητσοτακοποίησης και των δύο.
Όμως, αν θέλει να είναι δίκαιος - και να ζητά τα δίκαια από τους βουλευτές του - πρέπει πολύ προσεκτικά να χειρίζεται τόσο την βουλευτική ιδιότητα και τα ασύμβατά της όσο και τις υπουργοποιήσεις. Η περίπτωση Λαζαρίδη είναι μια τέτοια.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο στενός κύκλος συνεργατών του σε Μαξίμου και Κόμμα γνωρίζουν καλύτερα από κάθε έναν το πόσο σημαντική είναι η στήριξη του Πρωθυπουργού και της Κυβέρνησης από τους βουλευτές της ΝΔ.
Ειδικά σε κρίσιμες στιγμές της Κυβέρνησης, όπως ήταν ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών, η τραγωδία των Τεμπών, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, των υποκλοπών αλλά και η ακρίβεια στην αγορά, οι βουλευτές της ΝΔ - και μάλιστα αυτοί της Περιφέρειας - κράτησαν όρθια την Κυβέρνηση.
Αντιμέτωποι με αμείλικτα ερωτήματα, οι βουλευτές της Περιφέρειας, πρόσωπο με πρόσωπο με τους πολίτες που έχουν σοβαρές ενστάσεις, αντιρρήσεις και διαφωνίες για τα κρίσιμα θέματα, ήταν η πρώτη γραμμή άμυνας της Κυβέρνησης και συνεννόησης με την κοινωνία. Δεν ήταν οι υπουργοί στην πρώτη γραμμή αλλά οι βουλευτές…
Με λίγα λόγια για να κυβερνά σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, οι υπουργοί και οι υφυπουργοί του, κάποιοι άλλοι, οι βουλευτές, δίνουν καθημερινό αγώνα και απορροφούν όλους σχεδόν τους κραδασμούς ή τις επιθέσεις από την Κοινωνία. Γιατί κακά τα ψέματα η Κυβέρνηση οφείλει απαντήσεις.
Αυτούς, λοιπόν, τους βουλευτές δεν τους ανταμείβεις με το ασυμβίβαστο υπουργού – βουλευτή αλλά πράττοντας δίκαιες υπουργοποιήσεις και τηρώντας ισότητα και ισονομία σε κόμμα και κυβέρνηση. Στηρίζεις δε, επιπλέον, τους βουλευτές της Περιφέρειας όπου δεν φθάνει συνήθως ούτε το Κράτος, ούτε η Κυβέρνηση ούτε το Κόμμα, την ώρα και με την ένταση που πρέπει.
Αντιθέτως τι βλέπουμε; Η δυνατότητα να γίνεται υπουργός και υφυπουργός αυτός που έχει τις διασυνδέσεις και όχι ο βουλευτής που αγωνίζεται καθημερινά έξω στην κοινωνία μεγαλώνει ακόμα περισσότερο τη διαφορά και την ανισότητα.
Σε βάθος χρόνου μάλιστα, αν αυτό δεν διορθωθεί, θα διαμορφωθεί ένα σώμα βουλευτών που μη έχοντας καμία τύχη εξέλιξης δεν θα δεσμεύονται από «αρχές» και όρια του κόμματος, όσο θα έπρεπε ή τουλάχιστον όσο θα εξυπηρετούσε τον Πρόεδρο και Πρωθυπουργό.
Η κατάσταση μπορεί να γίνει χειρότερη. Υπάρχει η «λύση» των εξωκοινοβουλευτικών υπουργών και πλέον εκείνων των Κυβερνήσεων που θα εκλέγονται μέσω των βουλευτών αλλά θα κυβερνώνται από επαγγελματίες υπουργούς και υφυπουργούς. (Που ας ελπίσουμε ότι θα έχουν τουλάχιστον επαρκές πτυχίο για το χαρτοφυλάκιό που αναλαμβάνουν).
Οι εκλογικές περιφέρειες στην Ελλάδα δεν είναι πολλές. Μπορεί ένα Κόμμα κι ένας Πρόεδρος να γνωρίζουν ποιοι και που, πότε και πως, πρέπει να ανταμειφθούν για το έργο τους ή τουλάχιστον να μην υπονομεύονται από συστημικές υπουργοποιήσεις συναδέλφων τους και πολλές φορές στην ίδια εκλογική περιφέρεια.
Ένα δίκαιο κόμμα και μια ακόμα πιο δίκαιη Κυβέρνηση είναι αυτό που λείπει και όχι το ασυμβίβαστο υπουργού - βουλευτή. Ας το δει αυτό ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Εκτός αν στοχεύει κυρίως στην ενεργοποίηση των πολιτευτών του κόμματος που έχουν να ελπίζουν σε θέσεις που θα αφήνουν οι υπουργοποιημένοι (πρώην) βουλευτές. Θύμα όμως θα είναι και πάλι ο αυθεντικός, δυνατός, βουλευτής της Περιφέρειας που δεν έχει «μπάρμπα στην Κορώνη» ή στο Μέτσοβο!
Αυτός ο βουλευτής που πρέπει να είναι στο τελευταίο χωριό της Περιφέρειας του, με κάθε πολίτη, να αναπληρώνει το έλλειμμα Κόμματος και Κυβέρνησης, κάποτε και του Κράτους και την ίδια ώρα να βλέπει υπουργοποιήσεις κάτω από την ζώνη… Να βλέπει τους βουλευτές της Αττικής απόλυτα προβεβλημένους και στον προθάλαμο των αξιωμάτων. Να γίνεται ο κουβαλητή των ψήφων της δεδηλωμένης.
Αν ο κ. Μητσοτάκης επιθυμεί Βουλή από την Περιφέρεια και Κυβέρνηση Λεκανοπεδίου ας το ξανασκεφθεί.
Τα κόμματα είναι ζωντανοί οργανισμοί με ρίζες στη βάση. Μπορεί για ένα μικρό διάστημα να γίνουν το όχημα για προσωπικές πολιτικές ή για δραματικές αλλαγές αλλά αν δεν ξαναγυρίσουν στη βάση τότε η εξέλιξη τους θα είναι τραγική. Παραδείγματα στην πρόσφατη ελληνική πολιτική ιστορία υπάρχουν.
Σημ: Σε ότι αφορά στη μείωση των εδρών των βουλευτών ας φανταστούμε την άδεια αίθουσα της Βουλής απολύτως άδεια…