Η αγριάδα του χειμώνα αποκαλύπτει τα μυστικά της διάσημης Λακωνικής Μάνης

ΛΑΚΩΝΙΑ. Μια εκδρομή στα ξεχασμένα μέρη της διάσημης Λακωνικής Μάνης, αποκαλύπτει τα μυστικά του μεσαίου ποδιού της Πελοποννήσου, μέσα από την αγριάδα του χειμώνα.

Η Μάνη εκτός από πύργους και οικισμούς που θυμίζουν οχυρά και διάσημα ψαροχώρια ή φημισμένα στέκια, έχει κι ένα άλλο πρόσωπο να μας επιδείξει. Πιο αγνό, πιο παρθένο, πιο ανέγγιχτο αν θες από τον μαζικό τουρισμό, που ναι μεν γίνεται το οικονομικό στήριγμα μια ολόκληρης περιοχής, δεν αποφεύγει όμως την αλλοίωση του αυθεντικού και παραδοσιακού προσώπου αυτής.

Αν επισκεφτείς τη Λακωνική Μάνη στο μεσαίο πόδι της Πελοποννήσου το καλοκαίρι, θα δεις ένα μέρος να σφύζει από ζωή. Άλλοτε αυτό είναι θεμιτό κι άλλοτε ενοχλητικό. Αν όμως πάρεις τη μεγάλη απόφαση, να φτάσεις εκεί κάτω τον χειμώνα, τότε θα γνωρίσεις έναν εντελώς διαφορετικό τόπο. Και τότε, θα τον λατρέψεις!

Μέρη που πρέπει να δεις έστω μία φορά στη ζωή σου στη Λακωνική Μάνη

Αν αφήσεις για λίγο στην άκρη τις ινσταγκραμικές φωτογραφίες της Μάνης και ανοίξεις έναν χάρτη, θα εκπλαγείς από το πόσο πολλά μέρη υπάρχουν να δεις. Καταρχάς, η περιοχή δεν έχει μόνο παραθαλάσσια χωριά, αλλά και ορεινά. Κι αυτά ακριβώς τα μέρη είναι που διατηρούν αναλλοίωτη την αρχιτεκτονική τους, τη λαλιά τους, τα έθιμα και τις παραδόσεις.

Το πιο όμορφο πράγμα, που συμβαίνει σε αυτούς τους μικροσκοπικούς οικισμούς, είναι η απέραντη θέα τους προς τη θάλασσα. Η αλήθεια όμως είναι, πως σε αυτές τις πινέζες του χάρτη, δεν θα βρεις και πολλούς μόνιμους κατοίκους.

Στους δρόμους, που όσο πιο αχαρτογράφητοι, τόσο το καλύτερο· θα συναντήσεις πολλές παλιές βυζαντινές εκκλησίες που διατηρούν έως σήμερα την παράδοση και τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά της εποχής, που χτίστηκε η κάθε μία.

Το Σπήλαιο του Διρού είναι από μόνο του ένα ολόκληρο κεφάλαιο. Μια εμπειρία ζωής. Και τις εποχές εκτός υψηλής τουριστικής σεζόν, ούτε θα ταλαιπωρηθείς σε ουρές αναμονής, ούτε θα κάνεις τη βαρκάδα σου με ένα σωρό κόσμο. Τον χειμώνα εδώ τα πράγματα είναι τόσο χαλαρά, όσο και η διαδικασία να δημιουργηθεί ένας σταλαγμίτης.

Να θυμάσαι πως η ξενάγηση εδώ, δεν είναι λόγια για να γεμίσουν τον χρόνο που διαρκεί η περιήγησή σου, αλλά πολύ χρήσιμες πληροφορίες. Γιατί λίγοι είναι αυτοί που γνωρίζουν για παράδειγμα, πως εντός του σπηλαίου έχει βρεθεί το μεγαλύτερο κοίτασμα οστών ιπποπόταμων της Ευρώπης. Κι αυτή η πληροφορία από μόνης της, σε ταξιδεύει εκατομμύρια χρόνια πίσω, όταν αυτή η άγονη γη του σήμερα, είχε τέτοιο κλίμα ώστε να φιλοξενεί λιοντάρια, πάνθηρες και ελάφια.

Οι Άγνωστες Τρύπες της Μάνης, είναι γιγάντια ανοίγματα στο έδαφος, όπου μέσα τους φιλοξενούν τα μοναδικά δάση της περιοχής. Φαντάσου μια περιοχή γεμάτη πέτρες, με την καθόλου τυχαία ονομασία Έρημος, που δεν φυτρώνει τίποτα και ξαφνικά μέσα στη γη, να βλέπεις κρυμμένο ένα δάσος.

Η λογική εξήγηση είναι, πως λόγω της μορφολογίας του εδάφους και της περιορισμένης υγρασίας, δεν φυτρώνουν και πολλά πράγματα. Μέσα στη σκιά όμως της τρύπας, τα δέντρα μπορούν να πίνουν νερό και να αναπτύσσονται. Σε μια πιο ελεύθερη απόδοση, θα μπορούσε να πεις κάποιος, πως πρόκειται για μικρές οάσεις καταμεσής μιας άνυδρης γης.

Αξίζει να φτάσει κανείς ως τα σπηλαιοβάραθρα και να δει από κοντά, αυτό το σπάνιο φαινόμενο. Ακριβώς απέναντι, το Ακρωτήρι Τηγάνι θα σε κάνει να θες να το εξερευνήσεις. Και δικαίως, αν θες τη γνώμη μου.

Από το χωριό Αγία Κυριακή μπορείς να ακολουθήσεις τον χωματόδρομο (ιδανικός μόνο για αγροτικό ή 4 x 4 αυτοκίνητο) και στο τέλος του, να ακολουθήσεις το μονοπάτι προς τα ερείπια του κάστρου. Διαφορετικά, από τον οικισμό της Αγίας Κυριακής μέχρι το τέρμα του ακρωτηρίου, δεν θα χρειαστείς περισσότερο από μία ώρα περπάτημα σε μία εύκολη και απολαυστική διαδρομή.

Παρόλο που η κατάσταση στον αρχαιολογικό χώρο, δεν είναι αυτό που λέμε ιδανική, η πεζοπορία μέχρι εδώ και όλα όσα έχουν απομείνει, αξίζουν και τον χρόνο μας και την υπομονή μας, ώστε να ανακαλύψουμε μικρούς θησαυρούς, ενός πολιτισμού που πια δεν υφίσταται.

Αν αφήσεις ελεύθερο τον εαυτό σου, θα νιώσεις να γίνεσαι πειρατής σε πέτρινο καράβι, αφού το σημείο εδώ κυριολεκτικά σκίζει τη θάλασσα, σαν ατρόμητη πλώρη.

Στην επιστροφή, κάνοντας μία μικρή παράκαμψη μπορείς να ακολουθήσεις έναν δεύτερο μικρό χωματόδρομο και ύστερα ένα άλλο μονοπάτι, για να επισκεφτείς την Παναγία Αγήτρια. Η παράκαμψη δεν είναι παραπάνω από 20 λεπτά περπάτημα και άλλα τόσα για την επιστροφή, στο σημείο που διακλαδώνονται οι δυο δρόμοι.

Η πόρτα της εκκλησίας είναι ανοιχτή και το εσωτερικό της έχει έντονα βυζαντινά στοιχεία. Πρόκειται για μία από τις πιο χαρακτηριστικές εκκλησίες της Μάνης και το δυσπρόσιτο σημείο στο οποίο βρίσκεται, την ανάγει σε έναν ζωντανό θρύλο.

Η πεζοπορική διαδρομή όμως που δεν πρέπει με τίποτα να χάσεις αυτή την εποχή, αρκεί να σε βοηθήσει και λίγο ο καιρός, είναι το μονοπάτι μέχρι τον φάρο του Ταίναρου. Η μύτη του ακρωτηρίου, αποτελεί το νοτιότερο σημείο των Βαλκανίων και της ηπειρωτικής Ελλάδας.

Στη διαδρομή, καθώς περπατάς δίπλα από τη θάλασσα, θα συναντήσεις και το διάσημο ψηφιδωτό Άστρο της Αριάς που λίγο πολύ, μετράει 2000 χρόνια ζωής. Το περίτεχνο ψηφιδωτό, διατηρείται σε εξαιρετική κατάσταση παρά τις αντίξοες συνθήκες της αλμύρας και των ανέμων, στις οποίες είναι εκτεθειμένο.

Η θέα από τον φάρο έχει μόνο γαλάζιο χρώμα σε ένα βάθος που δεν μπορεί να ορίσει ο ανθρώπινος νους. Η οριακή γραμμή που χωρίζει τον ουρανό από τη θάλασσα, δεν είναι πάντα ορατή. Κι εσύ, στην άκρη του φάρου, γίνεσαι έστω και νοητά, καπετάνιος αυτής της μαγικής τοποθεσίας.