ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ. «Κυρά Μονοβασιά μου, πέτρινο καράβι μου. Χιλιάδες οι φλόκοι σου και τα πανιά σου. Κι όλο ασάλευτη μένεις να με αρμενίζεις μες στην οικουμένη» έγραψε ο Γιάννης Ρίτσος για τη Μονεμβασιά. Για τον άγριο βράχο, την Ακρα Mινώα - όπως ονομαζόταν κατά την αρχαιότητα - που αποκόπηκε από την Πελοπόννησο με έναν σεισμό το 375 μ.X. και πήρε τη μορφή που έχει σήμερα. Στον «Βράχο» της Μονεμβασιάς συνδιαλέγεται η άγρια ομορφιά της πέτρας με το μπλε της θάλασσας και το σήμερα με την ατμόσφαιρα των μεσαιωνικών χρόνων.

Σήμερα… Σήμερα μια ταραχή και μια αντάρα πιο αφύσικη από τον σεισμό και πιο άγρια και από το άγριο που γεννά η θάλασσα όταν «δέρνει» τον βράχο.

Μηχανές άψυχες που μπορούν να ραγίσουν τις ψυχές. Χτυπούν. Σπάζουν. Γκρεμίζουν. Ανατρέπουν. Αλλάζουν. Ο Βράχος της Μονεμβασιάς δεν θα είναι ίδιος. Το έργο που υπόσχεται η νεαρή Πολιτεία στην γερόντισσα Μονεμβασιά θέλει ντόρο και κακό για να γίνει. Τι θα φέρει άραγε; Γιατί όλο και περισσότεροι πολίτες δεν εμπιστεύονται το αύριο της Μονεμβασιάς; Γιατί όλο και λιγότεροι εγκρίνουν την κατασκευή τελεφερίκ στο Πέτρινο καράβι του Ρίτσου; Θα κρύβει άραγε η γερόντισσα τα πόδια της να μην φανούν..;

Γιατί δεν πείθουν όσοι τεκμηριώνουν το αύριο ως σύγχρονο;

Είθε ο βράχος της Μονεμβασιάς, που άντεξε σεισμούς, κανόνια, φωτιές και χαλασμούς να αντέξει τώρα που ο άνθρωπος δεν αρκείται στο αέναο Κάστρο και θέλει να δαμάσει, δήθεν, την αυθεντική εμπειρία ζωής όταν αποφασίζεις να γνωρίσεις τη Μονεμβασιά…

Ακολουθήστε το notospress.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις