Κύριε διευθυντά, στην ένδοξη πόλη της Σπάρτης δεν υπάρχει πλέον δοξασμένος θάνατος. Αντιθέτως… Στην πόλη τούτη δεν μπορείς ούτε να πεθάνεις με την ησυχία σου!
Με όλα όσα διαβάζω τις τελευταίες ημέρες αν υποψιαστώ ότι δεν μπορώ ούτε να πεθάνω… στην πόλη μου, θα πεθάνω! ¨Μπερδεμένη" η οδός...
Δύο συμπολίτες μας, πλήρεις ημερών «φεύγουν» από τη ζωή και κατά κακή (τελικά) τύχη οι συμπτώσεις της μέρας, της ώρας, του Νοσοκομείου είναι αρκετές για να γίνει το λάθος.

Κύριε διευθυντά είναι γνωστό ότι στην χώρα μας ότι σχετίζεται με τα νήπια και τους γέρους, τους νεκρούς και τους ασθενείς είναι προκλητικά εγκαταλελειμμένο.
Δείτε τα νηπιαγωγεία, δείτε τα νοσοκομεία, δείτε τους οίκους ευγηρίας, δείτε τα περισσότερα νεκροταφεία…
Ότι κι αν λένε, όσα κι αν γράφονται το «μπέρδεμα» των νεκρών είναι αποτέλεσμα της παραλυσίας που χαρακτηρίζει κράτος και κοινωνία…
Δεν είναι το ίδιο με αυτό που συνέβαινε κάποτε… Όταν δηλαδή οδηγοί ταξί «έχαναν» τα φέρετρα που μετέφεραν δεμένα στα πορτ-μπαγκάζ… Δεν υπήρχε άλλη λύση εκείνες τις δεκαετίες και κάτω από τις συνθήκες που επικρατούσαν.
Σήμερα, το να «μπερδεύονται» δύο νεκροί είναι σύμπτωμα που πρέπει να μας προβληματίσει. Δεν είναι μόνο η καιά ώρα ή στιγμή... Ομοίως πρέπει να μας απασχολήσει το πώς θα αντιδράσουν όσοι έχουν την ευθύνη…

Το Νοσοκομείο κάνει ΕΔΕ...
Η Κοινωνία κάνει χάζι...
Τα ΜΜΕ βρήκαν θέμα για να «παίξουν»…
Έλεος! Κάποτε πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχει πιο πέρα από την κόκκινη γραμμή!
Αξιοπρέπεια. Τουλάχιστον μετα θάνατον.

Κύριε διευθυντά σας γράφω γιατί έγινα μάρτυρας του εξής γεγονότος.
Η οικογένεια συζητά το θέμα. Ο πατέρας κατηγορεί το Νοσοκομείο. Η μητέρα αναθεματίζει τα γραφεία τελετών. Ο μεγάλος γιός κοιτά στο tadlet τα σχετικά δημοσιεύματα και κάνει like. O μικρός γιός αναπαριστάνει με δυο μπουκάλια cola τους «μπερδεμένους» νεκρούς… Η γιαγιά, γύρω στα 80 σκυμμένη, δακρύζει και αποσύρεται… στο δωματιό της.
Κύριε διευθυντά υποψιάζομαι ότι ήδη είμαστε όλοι νεκροί!

Β.Μ.