353.000 ψυχές ζητούν δικαίωση. Ένα έγκλημα δίχως τιμωρία, που ακόμα διεκδικεί την ιστορική του αλήθεια.

Με την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και την άνοδο του τουρκικού εθνικισμού, οι Έλληνες του Πόντου –όπως οι Αρμένιοι και οι Ασσυροχαλδαίοι– βρέθηκαν στο στόχαστρο μιας συστηματικής εξόντωσης. Με πρόφαση την «ασφάλεια του κράτους», σχεδιάστηκε ένα από τα πιο φρικτά εγκλήματα του 20ού αιώνα.

Η Γενοκτονία των Ποντίων δεν είναι απλώς ένα ιστορικό γεγονός· είναι μια πληγή που αιμορραγεί ακόμα. Είναι η βουβή κραυγή των 353.000 ψυχών που εξοντώθηκαν βίαια. Είναι οι σκιές στα μονοπάτια του Πόντου, στα ερείπια των εκκλησιών, στα πρόσωπα των προσφύγων που ήρθαν κυνηγημένοι αλλά περήφανοι στη μητέρα Ελλάδα.

Ένα Οργανωμένο Σχέδιο Εξόντωσης

Από το 1914 έως το 1923, ο Ποντιακός Ελληνισμός υπέστη μια καλά οργανωμένη εξόντωση από τους Οθωμανούς και μετέπειτα τις κεμαλικές δυνάμεις, με την ανοχή των μεγάλων δυνάμεων. Δεν ήταν μια «παρενέργεια» του πολέμου. Ήταν σχέδιο, πολιτική και πρόθεση αφανισμού ενός λαού με βαθιές ρίζες, ιστορία, γλώσσα και πίστη.

Άνθρωποι εκτελέστηκαν, βασανίστηκαν και πέθαναν στις πορείες θανάτου. Χωριά σβήστηκαν από τον χάρτη. Η 19η Μαΐου, ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας, δεν είναι απλώς ένα θρηνητικό ορόσημο. Είναι ηθική υποχρέωση και απαίτηση για διεθνή αναγνώριση. Η άρνηση της Τουρκίας να το πράξει αποτελεί ύβρη προς τους νεκρούς και απειλή για τους ζωντανούς.

Η Διεθνής Κοινότητα Σιωπά

Για δεκαετίες, η Γενοκτονία έμενε στη σκιά. Ήταν ο βουβός πόνος που πέρασε στα γονίδια των απογόνων. Η επίσημη δικαίωση εντός των τειχών ήρθε το 1994, όταν η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου και η Βουλή των Ελλήνων ψήφισαν ομόφωνα τη θεσμοθέτηση της 19ης Μαΐου, έπειτα από την ιστορική πρόταση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη το 1988.

Ωστόσο, η διεθνής αναγνώριση παραμένει ανεπαρκής. Λίγες χώρες (όπως η Σουηδία, η Αρμενία, η Κύπρος και ορισμένες πολιτείες των ΗΠΑ και της Αυστραλίας) έχουν προχωρήσει σε ψηφίσματα. Οι γεωπολιτικές ισορροπίες και τα συμφέροντα θυσιάζουν συχνά την Ιστορία στον βωμό της σκοπιμότητας.

Μνήμη και Χρέος

Ο Ποντιακός Ελληνισμός δεν ξέχασε ποτέ. Κρατήθηκε ζωντανός από το τραγούδι, τον πυρρίχιο χορό, την ποντιακή διάλεκτο και το καντήλι στην Παναγία Σουμελά. Η μνήμη έγινε λάβαρο.

Η αναγνώριση δεν είναι πράξη εκδίκησης, αλλά ηθικής δικαίωσης και ασπίδα ενάντια στην επανάληψη παρόμοιων θηριωδιών. Η Ελλάδα οφείλει να εντείνει τον διπλωματικό της αγώνα με ενότητα και επιστημονική τεκμηρίωση.

Γιατί όταν σωπαίνουν οι ζωντανοί, μιλούν οι νεκροί. Κι εμείς δεν έχουμε την πολυτέλεια της λήθης.

Δεν ξεχνούμε. Δεν σωπαίνουμε. Απαιτούμε δικαίωση.

Ακολουθήστε το notospress.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
* Τα άρθρα δεν απηχούν απαραίτητα τη γνώμη του notospress.gr