Η οπτική του σημερινού κόσμου μας

Γράφει ο Γιώργος Πουλοκέφαλος

Ο Κόσμος των ημερών μας, βρίσκεται ξανά όμηρος της πολιτικής αλαζονείας και του επικίνδυνου τυχοδιωκτισμού ηγετών που αντιμετωπίζουν τον πόλεμο σαν εργαλείο προσωπικής ισχύος.

Ο κυνικός Τραμπ, με τη γνωστή επιθετική και απρόβλεπτη πολιτική του απέναντι στο Iράν, άνοιξε έναν νέο κύκλο διεθνούς αποσταθεροποίησης σε μια εποχή που ο κόσμος ήδη αιμορραγεί από τη ρωσική εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία.

Και το τίμημα, όπως πάντα, δεν το πληρώνουν οι ηγέτες στα προεδρικά γραφεία, αλλά οι απλοί άνθρωποι!

Ο Tραμπ θέλει να εμφανίζεται διαρκώς ως «ηγέτης δύναμης», όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Η πολιτική της έντασης, των απειλών και της στρατιωτικής κλιμάκωσης δεν είναι ένδειξη ισχύος αλλά επικίνδυνης ανευθυνότητας.

Κάθε εμπρηστική απόφαση απέναντι στο Iράν μαζί με τον άλλον άθλιο εγκληματία Νετανιάχου ρίχνουν λάδι σε μια ήδη φλεγόμενη Μέση Ανατολή και σπρώχνουν την παγκόσμια οικονομία πιο κοντά σε νέα κρίση. Οι τιμές της ενέργειας εκτοξεύονται, οι οικονομίες τρέμουν, ο πληθωρισμός επιστρέφει και εκατομμύρια πολίτες βλέπουν το κόστος ζωής να γίνεται ασφυκτικό.

Την ίδια στιγμή, ο Πούτιν συνεχίζει έναν αιματηρό πόλεμο στην Ουκρανία, αφήνοντας πίσω του νεκρούς, κατεστραμμένες πόλεις και μια Ευρώπη που ζει ξανά υπό τη σκιά του φόβου.

Αντί όμως ο κόσμος να αναζητά σταθερότητα και διπλωματία, εμφανίζονται πολιτικοί που επιλέγουν τη λογική της σύγκρουσης για να ενισχύσουν το προσωπικό τους προφίλ ή να συσπειρώσουν πολιτικά ακροατήρια.

Το πιο εξοργιστικό είναι η υποκρισία. Οι ισχυροί μιλούν για «ασφάλεια» και «πατριωτισμό», ενώ στην πραγματικότητα οι αποφάσεις τους γεννούν φτώχεια, προσφυγιά και θάνατο!

Ένα παιδί στην Ουκρανία που κοιμάται σε καταφύγιο ή μια οικογένεια στη Μέση Ανατολή που ζει κάτω από τον φόβο των βομβαρδισμών, ή το ατελείωτο δράμα της Παλαιστίνης, δεν ενδιαφέρεται για γεωπολιτικά παιχνίδια και στρατηγικές ισορροπίες. Θέλει απλώς να ζήσει!

Ο Tραμπ, όπως και κάθε ηγέτης που θεωρεί ότι η στρατιωτική ένταση αποτελεί μέσο πολιτικής επιβολής, οφείλει να καταλάβει ότι ο κόσμος δεν είναι τηλεοπτικό σόου ούτε επιχειρηματική διαπραγμάτευση.

Οι πόλεμοι δεν είναι tweets, ούτε προεκλογικά συνθήματα.

Είναι ανθρώπινα σώματα κάτω από ερείπια, οικονομίες που διαλύονται και κοινωνίες που βυθίζονται στον φόβο.

Η Ιστορία έχει αποδείξει ότι οι ηγέτες που επενδύουν στον διχασμό, στην επιθετικότητα και στην πολιτική πυγμής αφήνουν πίσω τους μόνο χάος. Και σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ο κόσμος δεν χρειάζεται άλλους πολιτικούς εμπρηστές. Χρειάζεται υπευθυνότητα, διπλωματία και ηγέτες που να καταλαβαίνουν ότι η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στην απειλή του πολέμου αλλά στην αποτροπή του!