«Ουρλιάζουν οι καιροί …»
Γράφει ο Παναγιώτης Τζουνάκος
Πραγματικά, μέσα στην ανθρώπινη ζούγκλα, ο χρόνος μετατρέπεται σε άχρονη ανθρώπινη μάζα, μεταμορφώνεται σε θηρίο, όπου τα συναισθήματα συγκρούονται και εξαφανίζονται, οι βεβαιότητες διαπλέκονται και αμφισβητούνται και κάθε στιγμή «με ταξιδεύουν οι καταιγίδες της ψυχής».
Η νέα ποιητική κατάθεση του Γιώργου Ε. Ατσαβέ, που πρόσφατα κυκλοφόρησε από την ΙΔΙΟΜΟΡΦή, ήρθε να αναδείξει και να γεμίσει συνειδησιακά κενά, να καταγράψει τις ανασφάλειες και τους αποκλεισμούς της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά και τους φόβους «Φοβάμαι (1) και (2)» και αγωνίζεται να σπάσει τα περιχαρακώματα της ψυχικής του υπόστασης και να ελευθερωθεί.
Έχει ανακαλύψει τον εαυτό του, τον έχει ερευνήσει σε βάθος και τον προβάλει παραστατικά, ανάγλυφα και αληθινά. Χωρίς προκαταλήψεις, γενικευμένες αντιλήψεις και πεποιθήσεις αποκαλύπτει την πραγματική συγκρότηση του ανθρώπου και αντιδρά απέναντι στη διαγραφή των αξιών που τον έχουν καθιερώσει ως διακριτή μονάδα στην περιβαλλοντική φύση.
Μια ώριμη απαισιοδοξία σε συνοδεύει όσο προχωράς τη μελέτη, η οποία όμως, μετά από στοχασμό και προσεκτική διείσδυση στην αλληλουχία των νοημάτων, εκπέμπει ένα μικρό αλλά σημαντικό μήνυμα αισιοδοξίας, που σε συντρέχει.
Στο «Ποιοι είμαστε» απαντάει με το «Κόσμος δίχως άσπρες μέρες», με τον γέρο-ζητιάνο «που ρακένδυτος θρονιάζεται στη γωνιά του δρόμου, αναφωνεί: Αίμα και στέρηση, πόνος και πίκρα είναι η ζωή».
Μερικά, αν και αποσπάσματα, από το τελευταίο ποίημα της συλλογής του με τον τίτλο «Πώς …» είναι ανθρώπινα ερωτήματα.
«Πώς να καταλάβουμε τούτο το χείμαρρο της ζωής, όταν …»
«Πώς να φυτέψουμε ένα λουλούδι στο μυαλό, όταν …»
«Πώς θα χαράξουμε στο κούτελο της ημέρας “θέλουμε να ζήσουμε”, όταν …»
«Πώς θα διαβάσουμε το βιβλίο της ζωής μας, όταν …»
«Πώς θα σταθούμε απέναντι στον ήλιο και στο μεγαλείο των άστρων, όταν …»
«Πώς θα συγχρονιστούμε με τα βήματα του κόσμου, όταν …»
«Καλά, λοιπόν, κάνεις και οχυρώνεσαι για να ζήσεις! Καλά κάνεις και μιλάς, ώρες πολλές, με τις πέτρες. Αυτές, καλύτερα, σε αναγνωρίζουν».
Τα ουρλιαχτά είναι το εσωτερικό ξέσπασμα, από την καταπίεση της ανθρώπινης Φύσης.
Μια πρόταση, για ασυμβίβαστους και ψαγμένους.