Εορτολόγιο 18 Ιουνίου: Ποιοι γιορτάζουν σήμερα

Δείτε ποιοι έχουν γιορτή σήμερα, 18 Ιουνίου. Διαβάστε το συναξάρι των τιμώμενων αγίων της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.

Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:

• Αλίνα
• Έρασμος
• Λεόντιος, Λεοντία

Σήμερα τιμώνται από την Εκκλησία οι Φορτουνάτος ο Φιλόσοφος, Ιωαννίκιος μητροπολίτης Μαυροβουνίου και Παραθαλασσίας, Μάρτυς Λεόντιος και οι συν αυτώ Υπατος και Θεόδουλος και Οσιος Λεόντιος ο Μυροβλήτης

Φορτουνάτος ο Φιλόσοφος

Με καταγωγή από την πόλη Βερτσέλλι (Vercelli) στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου (Piemonte) στις όχθες του ποταμού Σέσια (Sesia) στη βόρεια Ιταλία, ήταν Ιταλός επίσκοπος και ομολογητής του 6ου αι. και του αποδόθηκε η προσωνυμία «Φιλόσοφος» λόγω της βαθιάς του παιδείας, της σοφίας του και της ικανότητάς του να ερμηνεύει τα θεία νοήματα. Κατά τη διάρκεια της εισβολής των Λομβαρδών στην Ιταλία (568), ο Φορτουνάτος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την έδρα του για να γλιτώσει από τις διώξεις, κατέφυγε στην πόλη Σελ (Chelles‎‎) της Γαλλίας, όπου έγινε δεκτός με μεγάλες τιμές από τον Αγ. Γερμανό (Saint Germain), που τον εκτιμούσε ιδιαίτερα την αρετή και τη μόρφωσή του, εκεί έγραψε τον βίο του αγ. Μαρκέλλου επισκόπου Παρισίων και εκοιμήθη ειρηνικά γύρω στο 569. Συχνά συγχέεται με τον σύγχρονό του Βενάντιο Φορτουνάτο (Venantius Fortunatus), τον διάσημο ποιητή και επίσκοπο του Πουατιέ (Poitiers), ο οποίος επίσης ταξίδεψε από την Ιταλία στη Γαλλία την ίδια περίοδο. Ωστόσο, ο Φορτουνάτος ο Φιλόσοφος αποτελεί ξεχωριστή προσωπικότητα, που τιμάται ειδικά για την ομολογία της πίστεώς του κατά τη διάρκεια των βαρβαρικών επιδρομών

Ιωαννίκιος μητροπολίτης Μαυροβουνίου και Παραθαλασσίας

Νεομάρτυρας της εποχής μας, που μαρτύρησε από τους κομμουνιστές παρτιζάνους του Τίτο, με την ιστορία του να είναι σχεδόν άγνωστη στον ελληνόφωνο κόσμο. Γεννήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1890 στο Στόλιβ, από τον Σπίρο Λίποβατς και μητέρα Μαρία Δαμιάνοβιτς και του εδόθη το όνομα Ιωάννης. Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Πρτσάνι και συνέχισε στο Ορθόδοξο Θεολογικό Ινστιτούτο του Ζαντάρ και τη Φιλοσοφική Σχολή του Βελιγραδίου, όπου πέρασε και τις εξετάσεις καθηγητικής επάρκειας σε θεολογικά μαθήματα. Το 1912 χειροτονήθηκε διάκονος από τον επίσκοπο Βλαδίμηρο της Μπόκα Κοτόρσκα και Ντουμπρόβνικ και δύο ημέρες αργότερα έλαβε τον βαθμό του πρεσβυτέρου και διορίστηκε ενοριακός εφημέριος στο Κότορ, όπου παρέμεινε μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου 1918.

Από το 1922 έως το 1939, χρονολογία κοίμησης της συζύγου του και εκλογής του ως βοηθού επισκόπου, παράλληλα με τα εφημεριακά του καθήκοντα εργάστηκε ως καθηγητής σε διάφορα εκπαιδευτικά ιδρύματα, ενώ στις 10 Δεκεμβρίου 1940 εξελέγη μητροπολίτης Μαυροβουνίου και Παραθαλασσίας σε έκτακτη σύνοδο της τοπικής Ιεράς Συνόδου, με την εκλογή του να γίνεται σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές στην ιστορία της Σερβικής Εκκλησίας, λίγους μήνες πριν από την εισβολή των δυνάμεων του Αξονα στη Γιουγκοσλαβία. Κατά τη διάρκεια της ιταλικής κατοχής, η εκκλησιαστική ζωή βρέθηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, με τον Ιωαννίκιο να κατευθύνει τους ιερείς και το ποίμνιό του «να αποφεύγουν κάθε είδους πολιτική εμπλοκή και να φροντίζουν για τα χριστιανικά καθήκοντα και την αξιοπρέπειά τους». Ορισμένες ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι διατήρησε επαφές με τους Τσέτνικς, τους Σέρβους εθνικιστές αντιστασιακούς που βρέθηκαν σε σύγκρουση με τους παρτιζάνους του Τίτο, αλλά η Σερβική Εκκλησία βλέπει σε αυτή τη στάση την προσπάθεια προστασίας του ποιμνίου, ενώ άλλοι ιστορικοί τη θεωρούν πολιτική επιλογή.

Καθώς οι κομμουνιστικές δυνάμεις κέρδιζαν τον έλεγχο, οι κληρικοί και το ποίμνιό του υπόκεινταν ολοένα περισσότερο σε συλλήψεις και διώξεις, κι έτσι, για να τα αποφύγει όλα αυτά, προσπάθησε να εγκαταλείψει τη χώρα μαζί με εβδομήντα ιερείς του. Δυστυχώς δεν τα κατάφερε, συνελήφθησαν όλοι κοντά στο Μόσταρ (Mostar), οι ιερείς τουφεκίστηκαν και ο Ιωαννίκιος οδηγήθηκε στο Αραντζέλοβατς (Aranđelovac), όπου οι κομμουνιστές τον εκτέλεσαν βάναυσα στις 18 Ιουνίου 1945, με τον τόπο ταφής του να παραμένει άγνωστος μέχρι σήμερα.

Το 1999, στην τακτική σύνοδο της Ιεράς Συνόδου Επισκόπων της Σερβίας, ο Ιωαννίκιος αγιοκατατάχθηκε και τιμάται ως ιερομάρτυρας που δολοφονήθηκε για την πίστη του και για την προσπάθειά του να προστατεύσει τους ιερείς του από το κομμουνιστικό καθεστώς.

Μάρτυς Λεόντιος και οι συν αυτώ Υπατος και Θεόδουλος

Ο Λεόντιος είχε ελληνική καταγωγή και υπηρετούσε στο ρωμαϊκό στρατό στην εποχή του αυτοκράτορα Βεσπασιανού (περί το 69-79), όπου επέδειξε στρατιωτικές αρετές και γενναιότητα, χάρη στις οποίες ανήλθε στις στρατιωτικές βαθμίδες και έγινε στρατηγός. Η μονάδα του έδρευε στην Τρίπολη της Αφρικής και εκεί ο Λεόντιος πολλές φορές μοίραζε τρόφιμα από το σιτηρέσιο της μονάδας του στους φτωχούς, εκφράζοντας έτσι φανερά τη χριστιανική του πίστη και διακηρύττοντας την ευλάβειά του στον Χριστό. Το γεγονός πληροφορήθηκε ο τοπικός άρχοντας Αδριανός και έστειλε για να τον συλλάβουν τον τριβούνο του, Υπάτιο, με δύο στρατιώτες, ένας από τους οποίους ονομαζόταν Θεόδουλος. Φθάνοντας στην Τρίπολη, ο Υπάτιος ανέβασε υψηλό πυρετό με πόνους στο σώμα, αλλά το βράδυ, ενώ κοιμόταν, άκουσε μια φωνή να του λέει ότι, αν θέλει να ζήσει, να επικαλεσθεί σε βοήθεια τρεις φορές τον Θεό του Λεόντιου και θα θεραπευθεί. Οταν το έπραξε, πράγματι ο πυρετός και οι πόνοι έφυγαν, με αποτέλεσμα ο Υπάτιος και ο Θεόδουλος να ασπαστούν τον Χριστιανισμό και να βαπτιστούν, ο δε Αδριανός μόλις πληροφορήθηκε τις εξελίξεις συνέλαβε και τους τρεις, τους δύο αποκεφάλισε και τον Λεόντιο τον μαστίγωσε μέχρι θανάτου.

Για τον βίο και το μαρτύριο του Λεοντίου, του Υπατίου και του Θεοδούλου υπάρχει και η συριακή εκδοχή η οποία αναφέρει ότι ο Λεόντιος ήταν στρατιωτικός επί Διοκλητιανού. Εγινε χριστιανός από τον μοναχό Πούμπλιο και μοίραζε τον μισθό του στους φτωχούς, εμπαίζοντας τα είδωλα. Η συμπεριφορά τους καταγγέλθηκε στον χιλίαρχο Φιλέρινο, ο οποίος διέταξε τη μαστίγωσή τους, αποτέλεσμα της οποίας ήταν ο θάνατος του μάρτυρα.

Οσιος Λεόντιος ο Μυροβλήτης

Σύμφωνα με τον Νικόδημο τον Αγιορείτη, γεννήθηκε περί το 1520 στο Αργος Πελοποννήσου, χωρίς να είναι γνωστές άλλες λεπτομέρειες της καταγωγής του, αλλά θεωρείται βέβαιο ότι σε ηλικία 17 χρόνων, το 1537, είχε ήδη επιλέξει το μοναχικό βίο και διέμενε ως ησυχαστής σε ένα μονύδριο της Αργολίδας, αφιερώνοντας τον εαυτό του στη μελέτη των Αγίων Γραφών, την προσευχή και την άσκηση. Το 1537, όταν οι Οθωμανοί πολιόρκησαν το Ναύπλιο, προφήτεψε ότι το κάστρο θα καταληφθεί, πράγμα που επιβεβαιώθηκε το 1540. Το γεγονός συνετέλεσε ώστε να καταφύγει στο Αγιον Ορος και να μονάσει στη Μονή Διονυσίου. Οι διονυσιάτες μοναχοί λέγεται ότι του έθεσαν δύο όρους για να τον δεχθούν στη μονή τους, πρώτον να μην την εγκαταλείψει ποτέ και, δεύτερον, ότι θα αναλάβει οποιοδήποτε διακόνημα του ανατεθεί. Εμεινε στη Μονή 60 ολόκληρα χρόνια χωρίς να εξέλθει αυτής, διακρίθηκε για την αγιότητά του και εκοιμήθη το 1605 σε ηλικία 85 χρόνων, μετά δε την οσιακή κοίμησή του μύρο ανέβλυσε από τα ιερά του λείψανα.

Τιμάται επίσης η μνήμη: οσίου Λεοντίου του ποιμένος, μάρτυρος Αιθερίου του εν Νικομηδεία, μάρτυρος Ελπιδίου, δύο μαρτύρων των εκ Κύπρου, οσίου Εράσμου, μαρτύρων Κυριακού και Παύλης, οσίων Γρηγορίου, Δημητρίου και Καλογήρου των αναχωρητών, Αμάνδου επισκόπου Μπορντώ της Γαλλίας, οσίου Λεοντίου του εν τοις σπηλαίοις του Κιέβου, οσίου πατρός ημών Πέτρου του εκ Σερβίας.

Πηγή: kathimerini.gr