Εορτολόγιο 30 Ιουλίου: Ποιοι γιορτάζουν σήμερα

Δείτε ποιοι έχουν γιορτή σήμερα, 30 Ιουλίου. Διαβάστε το συναξάρι των τιμώμενων αγίων της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.

Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:

• Ανδρόνικος, Ανδρονίκη

Σήμερα τιμώνται από την Εκκλησία οι Απόστολοι Σίλας, Σιλουανός, Επαινετός, Κρήσκης και Ανδρόνικος, Μάρτυς Ιουλίττα η εκ Καισαρείας και Ομολογητής Τσότνε Νταντιάνι (Tsotne Dadiani)

Απόστολοι Σίλας, Σιλουανός, Επαινετός, Κρήσκης και Ανδρόνικος

Ανήκουν στον κύκλο των Εβδομήκοντα Αποστόλων του Χριστού και υπήρξαν πολύτιμοι συνεργάτες των πρωτοκορυφαίων Πέτρου και Παύλου, βοηθώντας στην εξάπλωση του Χριστιανισμού στα πρώτα του βήματα. Ο Σίλας είναι ο πιο γνωστός από την ομάδα, καθώς υπήρξε στενός συνοδός του απ. Παύλου στη δεύτερη περιοδεία του και φυλακίστηκε μαζί του στους Φιλίππους της Μακεδονίας. Επειδή είχαν θεραπεύσει μια δούλη που είχε πνεύμα μαντείας, οι ιδιοκτήτες της ξεσήκωσαν τον όχλο επειδή έχασαν τα κέρδη τους και οι άρχοντες διέταξαν τον ξυλοδαρμό και τη φυλάκισή τους. Τα μεσάνυχτα, όμως, ενώ ο Παύλος και ο Σίλας έψαλλαν ύμνους δεμένοι στο εσωτερικό της φυλακής, έγινε ισχυρός σεισμός, με αποτέλεσμα να ανοίξουν οι πόρτες και να λυθούν οι αλυσίδες όλων των κρατουμένων. Ο δεσμοφύλακας, τότε, νομίζοντας ότι οι κρατούμενοι δραπέτευσαν, ετοιμάστηκε να αυτοκτονήσει, αλλά ο Παύλος τον σταμάτησε καθησυχάζοντάς τον ότι ήταν όλοι εκεί παρόντες. Συγκλονισμένος, ο δεσμοφύλακας πίστεψε, πήρε τους αποστόλους στο σπίτι του, τους περιποιήθηκε τις πληγές και βαπτίστηκε μαζί με όλη την οικογένειά του. Αργότερα ο Σίλας θεωρείται ότι χειροτονήθηκε Επίσκοπος Κορίνθου.

Ο Σιλουανός ταυτίζεται με τον Σίλα λόγω ονόματος, αλλά η παράδοση της Εκκλησίας τους διακρίνει. Υπηρέτησε τόσο τον απ. Πέτρο όσο και τον Παύλο και αναφέρεται στις επιστολές τους ως πιστός αδελφός. Έγινε Επίσκοπος Θεσσαλονίκης, όπου υπέστη πολλούς διωγμούς για το κήρυγμά του. Ο Επαινετός χειροτονήθηκε Επίσκοπος Καρθαγένης και ο απ. Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του τον αποκαλεί «απαρχή της Αχαΐας», δηλαδή τον πρώτο χριστιανό που βαπτίστηκε στην ρωμαϊκή επαρχία της Αχαΐας, περιοχή που περιελάμβανε ολόκληρη την Πελοπόννησο και τμήμα της Στερεάς Ελλάδας. Ο Κρήσκης αναφέρεται από τον Παύλο στη Β’ Επιστολή προς Τιμόθεον ότι στάλθηκε για κήρυγμα στη Γαλατία, η παράδοση αναφέρει ότι ίδρυσε την εκκλησία στη Βιέν της Γαλλίας, νότια της Λυών, και αργότερα έγινε Επίσκοπος Χαλκηδόνας, μαρτύρησε δε επί αυτοκράτορος Τραϊανού (98 – 117). Τον Ανδρόνικο ο Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του τον αποκαλεί «συγγενή και συναιχμάλωτό» του, είχε γίνει χριστιανός πριν από εκείνον και περιόδευε μαζί με τη βοηθό του ή κατ’ άλλους σύζυγό του Ιουνία και χειροτονήθηκε Επίσκοπος Παννονίας, μια τεράστια ρωμαϊκή επαρχία που περιλάμβανε μέρη της σημερινής Ουγγαρίας, Αυστρίας και Σερβίας. Οι δυο τους θεωρούνται οι φωτιστές αυτής της περιοχής, καθώς δεν περιορίστηκαν σε μια πόλη, αλλά περιόδευαν σε ολόκληρη την επαρχία κηρύττοντας τον Χριστό, με την παράδοση να αναφέρει ότι με την προσευχή τους κατέστρεψαν ειδωλολατρικούς ναούς και έδιωξαν δαιμόνια, προκαλώντας τη μαζική μεταστροφή των κατοίκων. Αν και η ακριβής αιτία του θανάτου τους δεν είναι πλήρως τεκμηριωμένη, θεωρείται ότι πέθαναν μαρτυρικά για την πίστη τους, έχοντας, ωστόσο, προλάβει να διαδώσουν τον Χριστιανισμό σε μια περιοχή που τότε εθεωρείτο βάρβαρη και επικίνδυνη.

Μάρτυς Ιουλίττα η εκ Καισαρείας

Έζησε στις αρχές του 4ου αι. και το μαρτύριό της περί το 303 συνδέεται με έναν δικαστικό αγώνα που κατέληξε σε ομολογία πίστης. Η Ιουλίττα ήταν πλούσια και ευσεβής χήρα, αλλά κάποιος ισχυρός άρχοντας της Καισαρείας της απέσπασε με απάτη όλη της την περιουσία, κτήματα, σπίτια και δούλους. Η μάρτυς τότε προσέφυγε στο δικαστήριο για να βρει το δίκιο της, με τον αντίδικό της όμως, που γνώριζε ότι η Ιουλίττα ήταν χριστιανή, να δηλώνει στον δικαστή ότι, σύμφωνα με τα διατάγματα του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, οι χριστιανοί δεν έχουν δικαίωμα να μιλάνε στα δικαστήρια ούτε να κατέχουν περιουσία, αν δεν θυσιάσουν πρώτα στα είδωλα.

Ο δικαστής την κάλεσε τότε να διαλέξει, ή να αρνηθεί τον Χριστό και να πάρει πίσω την περιουσία της ή να παραμείνει πιστή και να χάσει τα πάντα, ακόμα και τη ζωή της. Η απάντησή της ήταν θαρραλέα: «Ας χαθεί η περιουσία και η ζωή μου, αλλά τον Χριστό, τον Δημιουργό μου, δεν θα Τον αρνηθώ ποτέ». Εξοργισμένος τότε ο δικαστής διέταξε να την ρίξουν στη φωτιά και, σύμφωνα με τον Μέγα Βασίλειο, η φλόγα δεν άγγιξε το σώμα της που βρέθηκε αργότερα ανέπαφο, σαν να κοιμόταν.

Το εγκώμιο του Βασιλείου για την Αγία, γνωστό ως «Εις την μάρτυρα Ιουλίτταν», είναι ένας από τους πιο δυναμικούς λόγους της πατερικής γραμματείας, καθώς χρησιμοποιεί την ιστορία της για να διδάξει την πνευματική ανεξαρτησία από τα υλικά αγαθά. Τονίζει ότι η Ιουλίττα δεν λυπήθηκε για την απώλεια των κτημάτων της, αντίθετα, χρησιμοποίησε την αδικία ως ευκαιρία για να κερδίσει την ουράνια βασιλεία, λέει δε χαρακτηριστικά ότι η Αγία θεώρησε τα πλούτη της ως «σκύβαλα» (σκουπίδια) μπροστά στην αγάπη του Χριστού. Ο Άγιος εξυμνεί, επίσης, το σθένος της, σημειώνοντας ότι, αν και γυναίκα, που την εποχή εκείνη εθεωρείτο «κατώτερο φύλο», επέδειξε ανδρεία μεγαλύτερη από των στρατιωτών και την παρουσιάζει ως πρότυπο για όλες τις χριστιανές, παροτρύνοντάς τες να μην πτοούνται από τις κοινωνικές αδικίες. Στο τέλος του λόγου του, ο Βασίλειος μας πληροφορεί ότι στο σημείο όπου κάηκε η Αγία, το νερό που ανέβλυσε ήταν «γλυκύτατο» και θεράπευε τους ασθενείς, παρουσιάζοντας το γεγονός αυτό ως «ανταμοιβή» του Θεού προς τη γη που δέχτηκε το σώμα μιας τόσο θαρραλέας και πιστής γυναίκας.

Ομολογητής Τσότνε Νταντιάνι (Tsotne Dadiani)

Ένας από τους πιο σεβαστούς εθνικούς ήρωες και αγίους της Γεωργίας, έζησε τον 13ο αι. και η ζωή του αποτελεί σύμβολο αυτοθυσίας, φιλαδελφείας και ακλόνητης πίστης. Γύρω στο 1246, όταν η Γεωργία βρισκόταν υπό τη σκληρή κυριαρχία των Μογγόλων, οι Γεωργιανοί ευγενείς, ανάμεσα στους οποίους και ο Τσότνε, πρίγκιπας της περιοχής Σαμεγκρέλο στη δυτική Γεωργία, οργάνωσαν μυστική συνωμοσία στο κάστρο Κοχταστάβι για να αποτινάξουν τον τυραννικό ζυγό. Η συνωμοσία, όμως, αποκαλύφθηκε και οι Μογγόλοι συνέλαβαν όλους τους ηγέτες, εκτός από τον Τσότνε που είχε φύγει νωρίτερα για να συγκεντρώσει στρατό.

Οι συλληφθέντες ευγενείς ισχυρίστηκαν ότι δεν είχαν καμία πρόθεση να επαναστατήσουν, αλλά απλώς συναντήθηκαν για να κανονίσουν την ρύθμιση του χαρατσιού, του φόρου υποτέλειας που έπρεπε να καταβληθεί στους Μογγόλους, αλλά εκείνοι δεν τους πίστεψαν και τους έγδυσαν, τους έδεσαν τα χέρια και τα πόδια τους, τους άλειψαν με μέλι και τους άφησαν δεμένους κάτω από τον καυτό ήλιο, ώστε να πεθάνουν μαρτυρικά από τα τσιμπήματα των εντόμων και τη δίψα. Όταν ο Τσότνε έμαθε τι συνέβη, δεν κρύφτηκε. Πήγε οικειοθελώς στο στρατόπεδο των Μογγόλων και, βλέποντας τους φίλους του να υποφέρουν, βγήκε μπροστά, γυμνώθηκε και αλείφθηκε και ο ίδιος με μέλι, καθήμενος δίπλα τους. Τότε, ο Μογγόλος διοικητής, εντυπωσιασμένος από την απίστευτη γενναιότητα και την αφοσίωση του προς τους συντρόφους του, θεώρησε ότι ένας τέτοιος άνθρωπος δεν θα μπορούσε να είναι προδότης, κι έτσι πείστηκε για την αθωότητά τους και απελευθέρωσε όλους τους αιχμαλώτους.

Ο Τσότνε συνέχισε να υπηρετεί την πατρίδα του και την Εκκλησία με ταπείνωση μέχρι το τέλος της ζωής του, γύρω στο 1260, και αγιοκατατάχθηκε από την Εκκλησία της Γεωργίας το 1999 ως «Ομολογητής», όχι γιατί πέθανε μαρτυρικά, αλλά γιατί ήταν έτοιμος να θυσιάσει τη ζωή του για τους άλλους. Για τους Γεωργιανούς, είναι το πρότυπο του ηγέτη που δεν εγκαταλείπει ποτέ τους ανθρώπους του και τιμάται ιδιαίτερα στην Τιφλίδα και σε άλλες πόλεις με αγάλματα και οδούς που φέρουν το όνομά του.

Τιμάται επίσης η μνήμη: επισκόπου Παύλου και πρεσβυτέρου Ιωάννου και Αγγελίνας πριγκιπίσσης της Σερβίας.

Πηγή: kathimerini.gr