Εορτολόγιο 30 Αυγούστου: Ποιοι γιορτάζουν σήμερα

ΕΛΛΑΔΑ. Δείτε ποιοι έχουν γιορτή σήμερα, 30 Αυγούστου. Διαβάστε το συναξάρι των τιμώμενων αγίων της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.

Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:

• Αλεξάνδρα, Αλέξανδρος
• Ευλαλία, Ευλάλιος

Σήμερα τιμώνται από την Εκκλησία οι Αλέξανδρος, Ιωάννης και Παύλος Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, Ιωάννης Η΄ ο Ξιφιλίνος και Φαντίνος ο Θαυματουργός

Αλέξανδρος, Ιωάννης και Παύλος Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως

Ο Αλέξανδρος υπήρξε σημαντικός ιεράρχης της πρώιμης Εκκλησίας και ο πρώτος που έφερε τον τίτλο του Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως (Νέας Ρώμης), καθώς η πόλη μετονομάστηκε κατά τη διάρκεια της θητείας του. Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, γεννήθηκε στη Μικρά Ασία, ανατράφηκε με βαθιά χριστιανική ευσέβεια και υπηρέτησε ως πρωτοπρεσβύτερος στην Κωνσταντινούπολη δίπλα στον τότε επίσκοπο Μητροφάνη, ξεχωρίζοντας για την αρετή, την πραότητα και τα «αποστολικά του χαρίσματα». Το 314, λόγω του προχωρημένου γήρατος και της ασθένειας του Μητροφάνη, ο Αλέξανδρος τον διαδέχθηκε στον θρόνο, τον οποίο υπηρέτησε για περισσότερα από 20 χρόνια. Το 325, συμμετείχε ενεργά στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια της Βιθυνίας και τάχθηκε σθεναρά κατά της αιρέσεως του Αρείου, υποστηρίζοντας το δόγμα ότι ο Χριστός είναι «ομοούσιος τω Πατρί». Μετά την καταδίκη του Αρειανισμού, αν και ήταν ήδη περίπου 70 ετών, δέχθηκε να περιοδεύσει στη Θράκη, τη Μακεδονία, τη Θεσσαλία και την υπόλοιπη Ελλάδα, προκειμένου να στηρίξει τους πιστούς και να διδάξει τα ορθόδοξα δόγματα. Ομως, λίγα χρόνια αργότερα, ο Αρειος κατάφερε με τεχνάσματα να εξαπατήσει τον Μέγα Κωνσταντίνο, που εξέδωσε διαταγή και ανάγκαζε τον Αλέξανδρο να δεχθεί τον Αρειο πίσω στην Εκκλησία και να του επιτρέψει να κοινωνήσει. Ο Αλέξανδρος τότε, κλεισμένος στον ναό της Αγίας Ειρήνης, προσευχόταν με δάκρυα μέρα και νύχτα, ζητώντας από τον Θεό να προστατεύσει την Εκκλησία από την κακοδοξία και να επιλυθεί το θέμα χωρίς να προδώσει την πίστη του. Και ο Θεός «μίλησε» μέσω των γεγονότων. Το πρωί της ημέρας που ο Αρειος επρόκειτο να εισέλθει θριαμβευτικά στον ναό με τη συνοδεία της αυτοκρατορικής φρουράς, ένιωσε έντονο πόνο στην κοιλιακή χώρα και απεσύρθη σε δημόσιο αποχωρητήριο, όπου υπέστη διάτρηση εντέρου και πέθανε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, γεγονός που οι σύγχρονοί του θεώρησαν θεία δίκη. Ο Αλέξανδρος απεβίωσε ειρηνικά λίγο καιρό μετά, γύρω στο 337 – 340 σε πολύ προχωρημένη ηλικία.

Ιωάννης Η΄ ο Ξιφιλίνος

Γεννήθηκε το 1006 στην Τραπεζούντα του Πόντου, καταγόταν από την αρχοντική οικογένεια των Ξιφιλίνων και έλαβε σπουδαία και ανώτερη μόρφωση, διακρινόμενος για την ευφυΐα και τη βαθιά νομική και φιλοσοφική του παιδεία. Λόγω των ικανοτήτων του, ανέλαβε το κορυφαίο πολιτικό αξίωμα του νομοφύλακος, του επικεφαλής δηλαδή της Νομικής Σχολής στην Κωνσταντινούπολη, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη και τον σεβασμό των αυτοκρατόρων. Ωστόσο, παρά τη δόξα, τα πλούτη και τα μεγάλα κοσμικά αξιώματα, η ψυχή του ποθούσε την ησυχία και τον Θεό. Γι’ αυτό εγκατέλειψε την πρωτεύουσα και αποσύρθηκε σε ένα μοναστήρι στον Ολυμπο της Βιθυνίας, όπου έζησε ως απλός μοναχός για 10 χρόνια με αυστηρή άσκηση. Μετά τον θάνατο του Πατριάρχη Κωνσταντίνου Γ΄ Λειχούδη, ο αυτοκράτορας και η σύγκλητος τον κάλεσαν πίσω στην Κωνσταντινούπολη, χειροτονήθηκε ιερέας και, μέσα σε μία εβδομάδα, την 1η Ιανουαρίου 1064, ενθρονίστηκε ως Πατριάρχης Ιωάννης Η΄. Κατά τη διάρκεια της πατριαρχίας του υπήρξε εξαιρετικά ελεήμων, καθώς μοίραζε καθημερινά δωρεάν ψωμί και σιτάρι στους φτωχούς και τους αδυνάτους της πόλης, κήρυττε και τελούσε τη Θεία Λειτουργία καθημερινά στους ναούς της πρωτεύουσας, ενώ παράλληλα φρόντισε για την ανακαίνιση και τον ευπρεπισμό των εικόνων της Αγίας Σοφίας. Υστερα από 11 χρόνια υποδειγματικής πατριαρχίας, απεβίωσε οσίως το 1075, με τους συγχρόνους του να τον περιγράφουν ως άνθρωπο γεμάτο πραότητα, δικαιοσύνη και αποστολικό ζήλο.

Η ζωή του Παύλου Δ΄ συνδέθηκε άρρηκτα με τη δραματική περίοδο της Εικονομαχίας και τη μετέπειτα προετοιμασία για την αναστήλωση των εικόνων. Γεννήθηκε στην Κύπρο, ήταν εξαιρετικά λόγιος, μορφωμένος και ενάρετος κληρικός, διάσημος για τα έργα και τους λόγους του και ανήλθε στον πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως το 780, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του τυπικά εικονομάχου, αλλά ακολουθούντος ήπια πολιτική, αυτοκράτορα Λέοντος Δ΄. Ωστόσο, για να μπορέσει να εκλεγεί Πατριάρχης σε εκείνους τους δύσκολους καιρούς, αναγκάστηκε να υπογράψει έγγραφο εναντίον της προσκύνησης των ιερών εικόνων, με τις τύψεις της συνείδησής του να μην τον αφήνουν ήσυχο. Μετά τον θάνατο του Λέοντος Δ΄, και ενώ η αυτοκράτειρα Ειρήνη η Αθηναία ανέλαβε την αντιβασιλεία, ο Παύλος πήρε τη μεγάλη απόφαση. Τον Αύγουστο του 784, επικαλούμενος λόγους υγείας, παραιτήθηκε αιφνιδίως από τον θρόνο, αποσύρθηκε κρυφά στη Μονή του Φλώρου και έλαβε το μέγα αγγελικό σχήμα του μοναχού. Η Ειρήνη, θορυβημένη από την παραίτησή του, τον επισκέφθηκε στο κρεβάτι του πόνου μαζί με αξιωματούχους και εκεί ο Παύλος εξομολογήθηκε δημόσια το λάθος του και συμβούλευσε την αυτοκράτειρα να συγκαλέσει Οικουμενική Σύνοδο για να αποκατασταθεί η ειρήνη στην Εκκλησία και να αναστηλωθούν οι εικόνες, με αυτή την προτροπή να οδηγεί αργότερα στη σύγκληση της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου (787). Εζησε ως απλός μοναχός μόνο για δύο ή τρεις μήνες μετά την παραίτησή του και απεβίωσε ειρηνικά στα τέλη του 784, ενώ η Εκκλησία τον αναγνώρισε ως άγιο για τη γενναία του μετάνοια και την προσφορά του στην αλήθεια της πίστης.

Φαντίνος ο Θαυματουργός

Γνωστός και ως Φαντίνος ο Νέος, ήταν σπουδαία ασκητική μορφή του 10ου αι., ο οποίος έδρασε τόσο στην Κάτω Ιταλία, όσο και στον ελλαδικό χώρο διακρινόμενος για την άκρα ασκητικότητά του, το χάρισμα των οραμάτων και τα αναρίθμητα θαύματά του.

Καταγόταν από την Καλαβρία της Ιταλίας από επιφανή και εύπορη οικογένεια, γιος του Γεωργίου και της Βρυαίνης και γεννημένος το 902. Πήρε πλούσια μόρφωση, διακρινόταν για την πληθώρα των αρετών του και από πολύ μικρός έδειξε κλίση στα θεία γράμματα, γι’ αυτό, σε ηλικία μόλις οκτώ ετών, οι γονείς του τον εμπιστεύθηκαν στον όσιο Ηλία τον Σπηλαιώτη, ο οποίος διέκρινε αμέσως τα πνευματικά του χαρίσματα και τον έκειρε μοναχό σε ηλικία 13 ετών.

Σε ηλικία 33 ετών, αποσύρθηκε στην ορεινή περιοχή του Μερκουρίου στη βόρεια Καλαβρία, όπου έζησε με πρωτοφανή αυστηρότητα και τρεφόμενος μόνο με ωμά λαχανικά, περνούσε δε τις ώρες του προσευχόμενος και αντιγράφοντας ιερά χειρόγραφα. Ιδρυσε τρία μοναστήρια και υπήρξε ο πνευματικός καθοδηγητής του οσίου Νείλου του Ροσσάνο, του ιδρυτή της γνωστής Μονής της Κρυπτοφέρρης (Grottaferrata), όπου ακόμη και σήμερα οι λειτουργίες και οι ακολουθίες γίνονται στην ελληνική γλώσσα. Σε ηλικία 60 χρονών, με δύο από τους μαθητές του, τον Βιτάλιο και τον Νικηφόρο, επισκέφθηκε την Κόρινθο, την Αθήνα, όπου προσκύνησε στον Παρθενώνα που τότε λειτουργούσε ως ναός της Παναγίας, και τη Λάρισα, όπου έζησε για ένα διάστημα κοντά στον τάφο του Αγ. Αχιλλίου. Τα τελευταία του χρόνια κατέληξε στη Θεσσαλονίκη, όπου συνδέθηκε στενά με τον όσιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη, τον ιδρυτή της Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Ορους, και εκοιμήθη ειρηνικά σε πολύ προχωρημένη ηλικία, γύρω στο 1000.

Τιμάται επίσης η μνήμη: οσίου Σαρματά, Ευλαλίου Επισκόπου Λαπίθου εν Κύπρω και οσίου Φύλακος.

Πηγή: kathimerini.gr