Εορτολόγιο 25 Αυγούστου: Ποιοι γιορτάζουν σήμερα

Δείτε ποιοι έχουν γιορτή σήμερα, 25 Αυγούστου. Διαβάστε το συναξάρι των τιμώμενων αγίων της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.

Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:

• Βαρθολομαίος
• Τίτα, Τίτος

Σήμερα τιμώνται από την Εκκλησία οι Απόστολος Τίτος επίσκοπος Γορτύνης, Οσιος Ιωάννης ο Καρπάθιος και Κωνσταντία η εν Πάφω

Απόστολος Τίτος επίσκοπος Γορτύνης

Από τους πιο πιστούς μαθητές, συνεργάτες και συνοδοιπόρους του απ. Παύλου, θεωρείται ο ιδρυτής και ο πρώτος επίσκοπος και προστάτης της Εκκλησίας της Κρήτης. Καταγόταν από ευγενή και πλούσια οικογένεια ειδωλολατρών και έλαβε σπουδαία κλασική ελληνική παιδεία, μελετώντας φιλοσοφία και ποίηση. Ενώ αναζητούσε την αλήθεια, άκουσε για τα θαύματα και τη διδασκαλία του Ιησού Χριστού στην Παλαιστίνη, ταξίδεψε εκεί, γνώρισε τον Κύριο από κοντά, πίστεψε στο κήρυγμά Του και βαπτίστηκε χριστιανός από τον Παύλο, ο οποίος τον αποκαλούσε «γνήσιο τέκνο κατά την κοινή πίστη».

Αναλαμβάνοντας δύσκολες διπλωματικές και εκκλησιαστικές αποστολές, συνόδευσε τον Παύλο και τον Βαρνάβα στην Ιερουσαλήμ το 49, μετέχοντας στην Αποστολική Σύνοδο, όπου η παρουσία του εκεί ως απεριτέμνητου χριστιανού με εθνικό υπόβαθρο αποτέλεσε ισχυρό επιχείρημα για την ελευθερία των χριστιανών από τον Μωσαϊκό Νόμο. Στάλθηκε, επίσης, στην Κόρινθο για να κατευνάσει τις εσωτερικές έριδες της εκεί Εκκλησίας και να οργανώσει τη συλλογή ελεημοσύνης για τους πτωχούς της Ιερουσαλήμ, αποστολή που έφερε σε πέρας με απόλυτη επιτυχία. Γύρω στο 62 – 64, ο Παύλος επισκέφθηκε την Κρήτη μαζί με τον Τίτο και, φεύγοντας, τον εγκατέστησε επίσκοπο Γορτύνης, που ήταν τότε η πρωτεύουσα του νησιού, με την εντολή να οργανώσει την τοπική Εκκλησία και να χειροτονήσει πρεσβυτέρους σε κάθε πόλη. Αργότερα, ο Παύλος του έστειλε μια ειδική ποιμαντική επιστολή, που περιλαμβάνεται στην Καινή Διαθήκη, δίνοντάς του οδηγίες για τα καθήκοντά του, την αντιμετώπιση των αιρέσεων και τη σωστή διοίκηση της Εκκλησίας.

Ο Τίτος ως επίσκοπος εργάστηκε με ζήλο, αντιμετώπισε τις αντιδράσεις των εθνικών και των ιουδαϊζόντων, στερέωσε τον Χριστιανισμό σε ολόκληρο το νησί και παρέδωσε το πνεύμα του ειρηνικά σε προχωρημένη ηλικία, περίπου 94 ετών, γύρω στο 105, ετάφη δε στον καθεδρικό ναό της Γόρτυνας. Μετά την καταστροφή της Γόρτυνας από τους Σαρακηνούς (824), το λείψανό του χάθηκε, αλλά διασώθηκε η τιμία κάρα του, η οποία μεταφέρθηκε στον νέο ομώνυμο μεγαλοπρεπή ναό του στον Χάνδακα (Ηράκλειο). Κατά την πτώση της Κρήτης, όμως, στους Οθωμανούς (1669), οι Ενετοί μετέφεραν την κάρα στη Βενετία, στον ναό του Αγίου Μάρκου, για να την προστατεύσουν, αλλά έπειτα από προσπάθειες πολλών ετών, επέστρεψε οριστικά στις 15 Μαΐου 1966 στο Ηράκλειο, αποτελώντας τον σημαντικότερο εκκλησιαστικό θησαυρό της Μεγαλονήσου.

Οσιος Ιωάννης ο Καρπάθιος

Σημαντικός ασκητικός συγγραφέας της πρωτοχριστιανικής περιόδου, του οποίου κείμενα περιλαμβάνονται στη γνωστή συλλογή Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών, με τις ιστορικές πληροφορίες για τη ζωή του να είναι περιορισμένες, καθώς ο ίδιος επέλεξε την αφάνεια της ασκητικής ζωής. Εζησε κατά πάσα πιθανότητα μεταξύ του 5ου και 6ου αι., αν και ορισμένοι μελετητές τον τοποθετούν στον 7ο. Οπως δηλώνει και το προσωνύμιό του, καταγόταν από το νησί της Καρπάθου και σε αρχαία χειρόγραφα αναφέρεται ως «επίσκοπος Καρπάθου», καθώς πιστεύεται ότι, αφού έζησε πολλά χρόνια ως μοναχός και απέκτησε μεγάλη πνευματική εμπειρία, εκλέχθηκε επίσκοπος του νησιού του για να καθοδηγήσει το εκεί ποίμνιο.

Ενα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της δράσης του είναι η αλληλογραφία που διατηρούσε με μοναχούς που ζούσαν στην Ινδία. Οι μοναχοί αυτοί του έστειλαν επιστολή ζητώντας του πνευματική καθοδήγηση και παρηγοριά, καθώς αντιμετώπιζαν μεγάλους πειρασμούς, θλίψεις και διωγμούς. Ανταποκρινόμενος στο αίτημά τους, ο Ιωάννης συνέταξε το πιο γνωστό έργο του, προσφέροντάς τους έναν πρακτικό οδηγό για την πνευματική επιβίωση στην απομόνωση. Ως εκ τούτου, ο Νικόδημος ο Αγιορείτης και ο Μακάριος Κορίνθου συμπεριέλαβαν τα έργα του Ιωάννη στον πρώτο τόμο της Φιλοκαλίας, λόγω της βαθιάς θεολογικής και ψυχολογικής τους ακρίβειας. Τα δύο γνωστά σωζόμενα κείμενά του είναι «Προς τους εν Ινδία μοναχούς αποστείλαντας αυτώ και γράψαντας, Παρακλητικά Κεφάλαια εκατόν», μια συλλογή από 100 σύντομα, αποφθεγματικά κεφάλαια γεμάτα πνευματική ενθάρρυνση, και «Λόγος ασκητικός, έτερος, πάνυ ωφέλιμος, κεφάλαια εικοσιτέσσερα», που αναλύει την τέχνη της νοεράς προσευχής και της νήψης.

Η διδασκαλία του Ιωάννη εστιάζει στην ψυχολογία του πνευματικού αγώνα και είναι ιδιαίτερα παρηγορητική. Για τη διαχείριση της απογοήτευσης (ακηδία): Αναλύει πώς ο διάβολος προσπαθεί να ρίξει τον αγωνιστή άνθρωπο στην απόγνωση ύστερα από ένα σφάλμα και διδάσκει ότι η πτώση είναι ανθρώπινη, αλλά η παραμονή στην πτώση είναι δαιμονική, λέγοντας, μάλιστα, ότι ο Θεός ζητά μόνο την πρόθεση για μετάνοια. Για την αξία των θλίψεων: Τονίζει ότι οι πειρασμοί και οι δοκιμασίες δεν είναι σημάδι εγκατάλειψης από τον Θεό, αλλά «γυμναστήριο» της ψυχής. Οπως το χρυσάφι καθαρίζει στη φωτιά, έτσι και ο άνθρωπος καθαρίζεται μέσα από τον πόνο. Για τη νοερά προσευχή: Προτρέπει στην αδιάλειπτη μνήμη του Θεού και στη χρήση σύντομων προσευχών για την απόκρουση των κακών λογισμών, προαναγγέλλοντας τη μέθοδο των μεταγενέστερων ησυχαστών, όπως ο Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς.

Εκοιμήθη ειρηνικά στο νησί του, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά που μελετάται μέχρι σήμερα στα ορθόδοξα μοναστήρια σε όλο τον κόσμο. Το 1985 ο Μητροπολίτης Καρπάθου και Κάσου Αμβρόσιος, με σχετικές ενέργειές του στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, πέτυχε την αγιοκατάταξή του στο επίσημο Αγιολόγιο της Εκκλησίας μας.

Κωνσταντία η εν Πάφω

Από τις πιο σεβαστές τοπικές αγίες της Κύπρου και προστάτιδα της πόλης της Πάφου, γεννήθηκε εκεί από αρχοντική οικογένεια με ευγενή καταγωγή κατά τον 4ο αι. Οταν ο Ιλαρίων ο Μέγας, ο γνωστός αναχωρητής της Παλαιστίνης, ήρθε στην Κύπρο για να βρει ησυχία, εγκαταστάθηκε σε μια απόκρημνη και απομονωμένη περιοχή στην επαρχία της Πάφου, κοντά στο σημερινό χωριό Επισκοπή. Γνωρίζοντάς τον η Κωνσταντία εντυπωσιάστηκε από την αγιότητα και τα θαύματά του, έγινε πιστή μαθήτριά του, στηρίζοντάς τον πνευματικά και υλικά, και αφιερώθηκε στην υπηρεσία του Θεού. Μετά την κοίμηση του αγίου, εκείνη αρνήθηκε να επιστρέψει στα εγκόσμια και την άνετη ζωή της και εγκαταστάθηκε μόνιμα δίπλα στο μνήμα του δασκάλου της, ζώντας ως «άγρυπνος φύλακας» του τάφου. Περνούσε τις ημέρες της με αυστηρή νηστεία, δάκρυα, γονυκλισίες και αδιάλειπτη νοερά προσευχή, προσπαθώντας έτσι να μιμηθεί την ασκητική ζωή του αγαπημένου της Αγίου. Λόγω της βαθιάς της πίστης και της πνευματικής της καθαρότητας, αξιώθηκε από τον Θεό να επιτελεί και η ίδια θαύματα, προσφέροντας ιάσεις σε όσους την επισκέπτονταν.

Η βιογραφία της, όπως διασώθηκε από τον Αγ. Ιερώνυμο στο έργο του «Περί εκκλησιαστικών συγγραφέων» (De viris illustribus), κλείνει με ένα πολύ ιδιαίτερο περιστατικό αγάπης και αφοσίωσης. Ενας από τους παλαιούς μαθητές του Ιλαρίωνος, ο Ησύχιος, ήρθε κρυφά στην Κύπρο από την Παλαιστίνη, κατάφερε να κλέψει το λείψανο του Γέροντά του και το επέστρεψε στην πατρίδα του. Μόλις η Κωνσταντία πληροφορήθηκε ότι το σώμα του αγαπημένου της πνευματικού καθοδηγητή είχε κλαπεί και μεταφερθεί μακριά, η λύπη της υπήρξε τόσο αβάσταχτη που παρέδωσε αμέσως το πνεύμα της. Πέθανε ακαριαία πάνω στον κενό τάφο, σφραγίζοντας με τον θάνατό της τον θείο ζήλο και τον πνευματικό έρωτα που είχε για τον άγιο. Η τιμή της ως προστάτιδας της Πάφου καταγράφεται ήδη από τον 16ο αι. από τον Κύπριο λόγιο Στέφανο Λουζινιανό, ενώ αναφορές για τον βίο της κάνει επίσης και ο Κύπριος χρονογράφος Αρχιμανδρίτης Κυπριανός τον 18ο αι.

Τιμάται επίσης η μνήμη: Επιφανίου, Ιωάννου Β΄ και Μηνά Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως και του μάρτυρος Σάββα Βενεθάλων.

Πηγή: kathimerini.gr