ΣΠΑΡΤΗ. Την επέτειο λήξης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου τίμησε και φέτος η Σπάρτη, με εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν την Παρασκευή 9 Μαΐου. Επίκεντρο των εκδηλώσεων ο Μητροπολιτικός Ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, όπου το πρωί τελέστηκε δοξολογία, χοροστατούντος του Μητροπολίτη Μονεμβασίας και Σπάρτης κκ Ευσταθίου, παρουσία του Αστυνομικού Δ/ντη Λακωνίας Ηλία Μητσέα, αξιωματικών του ΚΕΕΜ, αλλά και του Διευθυντή Πρωτοβάθμιας Εκπ/σης Λακωνίας κ. Φώτη Πολίτη. Τη δοξολογία παρακολούθησαν,επίσης, αντιπροσωπείες σχολείων της Σπάρτης, ενώ αμέσως μετά ακολούθησε ομιλία από την προϊσταμένη νηπιαγωγό του 5ου Νηπιαγωγείου Σπάρτης κ. Θεοφανεία Λάζαρη.

Αναλυτικά η κ. Λάζαρη ανέφερε τα εξής:

«Σεβασμιώτατε, εντιμότατοι άρχοντες, κυρίες και κύριοι,

70 χρόνια συμπληρώθηκαν από τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, ενός από τους μεγαλύτερους πολέμους της ανθρωπότητας που έληξε έχοντας νικητές αλλά όχι κερδισμένους.

Η 8η Μαΐου του ΄45 είναι ίσως η σημαντικότερη ημερομηνία στην ιστορία της ανθρωπότητας, η οποία γνώρισε και άλλες φορές τον πόλεμο αλλά ποτέ πριν δεν γνώρισε τόση παράλογη βία, βία χωρίς όρια και σύνορα, με τίμημα τη ζωή δεκάδων εκατομμυρίων συνανθρώπων μας. Είναι ο πρώτος πόλεμος που οι υπεύθυνοι καταδικάστηκαν ως εγκληματίες πολέμου.

Εικόνες, θρύλοι, τραγωδίες, θυσίες σε κάθε χώρα, πόλη, οικογένεια.

Η πιο άγρια πλευρά της ανθρώπινης φύσης που καλλιεργήθηκε συστηματικά και αδίστακτα από ολοκληρωτικές ιδεολογίες και άνομα συμφέροντα, βγήκε στο προσκήνιο της Ιστορίας σπέρνοντας οδύνη και συμφορά.

Σήμερα μπορούμε και τιμούμε, τη γενιά του αλβανικού έπους, τους ήρωες των οχυρών του Ρούπελ, της μάχης της Κρήτης και του Γοργοποτάμου, τους αγωνιστές σε όλη την Ελλάδα και τη Μέση Ανατολή, όλους εκείνους που πολέμησαν και αντιστάθηκαν, που μαρτύρησαν στα βασανιστήρια των δυνάμεων κατοχής. Αυτούς που πέρασαν από την κόλαση των στρατοπέδων συγκέντρωσης, όλους τους μαχητές που κράτησαν ψηλά τη σημαία της Ελευθερίας και της Πατρίδας μας.

Ο πατριωτισμός και η ακλόνητη πίστη του Ελληνικού λαού στο ιδανικό της ελευθερίας, και της δημοκρατίας η έμφυτη απόρριψη από αυτόν του φασισμού και κάθε μορφής ολοκληρωτισμού οδήγησαν στην αυθόρμητη και απαράμιλλη Εθνική Αντίσταση, υποδεικνύοντας σε όλο τον κόσμο ότι υπάρχει ένα χρέος απέναντι στον άνθρωπο. Και αυτό αποτελεί το ισχυρό δίδαγμα σ’ εμάς τους μεταγενέστερους.

Το τέλος του Β Παγκοσμίου πολέμου βρήκε την ανθρωπότητα βαθιά τραυματισμένη, με εκατομμύρια νεκρούς, αμέτρητους αναπήρους και ανυπολόγιστες υλικές καταστροφές. Τραυματισμένη και η Λακωνία με εκατόμβες εκτελεσθέντων και με βαθιές εμφύλιες πληγές.

Στο τέλος επικράτησε η λογική, η συνεργασία και το δίκιο των λαών, επικράτησε η σωτηρία του ανθρώπου.

Βέβαια οι λαοί που έδωσαν τη νίκη στο αντιφασιστικό μέτωπο, δεν είδαν όλα τους τα όνειρα και τις ελπίδες να επιβεβαιώνονται με το τέλος του πολέμου.

Ο παγκόσμιος χάρτης φλέγεται και ξαναχαράσσεται. Οι κρίσεις διαδέχονταν η μία την άλλη. Ελληνικός εμφύλιος πόλεμος, πόλεμος της Κορέας, εκστρατεία του Σουέζ, κρίση των πυραύλων στην Κούβα, Βιετνάμ, πόλεμος των 6 ημερών, κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας, Αφγανιστάν, Ιράκ. Είναι μερικές μόνο από τις εστίες των συρράξεων με παγκόσμια εμβέλεια. Με το θανάσιμο ανταγωνισμό Ανατολής-Δύσης εγκαινιάστηκε ο δρόμος της ταχύτητας των εξοπλισμών και προέβαλε ολοένα και πιο εφιαλτική η απειλή των πυρηνικών όπλων.

Στη διεθνή σκακιέρα κάτι θυμίζει την απειλή του 1930-1945. Ευτυχώς. Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου απομάκρυνε την πιθανότητα μιας πυρηνικής σύγκρουσης που θα έγραφε τη λέξη «τέλος» στην ανθρώπινη ιστορία. Οι ολοκληρωτικές ιδεολογίες κατέρρευσαν και οι αρχές των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων και της ειρηνικής συνύπαρξης, φάνηκε να επικρατούν. Οι παγκόσμιες ισορροπίες που διαμορφώθηκαν αμέσως μετά το τέλος του πολέμου άλλαξαν ριζικά ενώ η ανθρωπότητα προχώρησε με θεαματικά βήματα, σε ορισμένους τομείς, όπως ο επιστημονικός και τεχνολογικός.

Εβδομήντα χρόνια μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου πολέμου δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την κατάσταση που διαμορφώνεται εκεί όπου η πληθυσμιακή έκρηξη συνυπάρχει με την ανείπωτη φτώχεια, την αλόγιστη χρήση της πυρηνικής ενέργειας, το κύμα των οικονομικών προσφύγων, και στο εσωτερικό. Αυτά δεν μπορεί να μας αφήνουν αδιάφορους.

Οι ακραίες εκρήξεις που συνδέονται με τα φαινόμενα αυτά, περιέχουν πάντοτε κίνδυνο ευρύτερης ανάφλεξης. Οι τοπικές πολεμικές συγκρούσεις καθώς και η επιβολή του δικαίου του ισχυρότερου έναντι του διεθνούς δικαίου, αποτελούν πηγή μόνιμης ανησυχίας και αλυσιδωτών προβλημάτων. Υπαρκτός είναι και ο κίνδυνος της τρομοκρατίας που υποδαυλίζεται από το θρησκευτικό φονταμενταλισμό αλλά τρέφεται από την εξαθλίωση και την απελπισία.

Υπάρχει πάντα η ελπίδα. Οι καιροί είναι δύσκολοι, οι κίνδυνοι υπαρκτοί, αλλά και η ελπίδα, θέλουμε να πιστεύουμε, ζωντανή.

Το ενδιαφέρον της χώρας μας πάντα θα εστιάζεται στην εγκαθίδρυση ειρήνης και σταθερότητας στην πάντα επιρρεπή σε σύγκρουση Βαλκανική, μέσω της θεμελίωσης κράτους δικαίου, σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αρχής του απαραβίαστου των συνόρων και τη γενικότερη ενδυνάμωση και προστασία του κοινοβουλευτικού συστήματος, που και αυτό πρέπει να αναβαπτιστεί.

Η Ελλάδα, η κοινωνία μας, λαός και τόπος με ιστορία και παράδοση καλείται να παίξει ρόλο πρωταγωνιστικό στα Βαλκάνια, τη Μεσόγειο, την Ευρώπη, διασφαλίζοντας και θωρακίζοντας ταυτόχρονα τα εθνικά μας δίκαια που δεν είναι πλέον αυτονόητα και κεκτημένα.

Μετά τη λήξη υπάρχει πάντα μια έναρξη… που πρέπει πάση θυσία να αποφεύγεται, να εκτρέπεται, να αφοπλίζεται».