Γράφει ο Βαγγέλης Μητράκος

Θα μπορούσε να είναι μια χαρούμενη παρέα μικρών παιδιών που έπαιζαν κυνηγώντας με ξεφωνητά ένα κίτρινο μπαλόνι στη σκονισμένη αλάνα της Γάζας , εκεί στην πολύπαθη Μέση Ανατολή .

Όμως δεν είναι ! Είναι μόνο τέσσερα νεκρά παιδάκια πού σκοτείνιασε γι’ αυτά το φως του κόσμου και χάθηκε τ’ αψήλου ( πεταλούδα τρομαγμένη από αστραπόβροντο) η στερνή πνοή τους , όταν κομματιάστηκαν από τις βόμβες που έπεσαν πάνω στα σπίτια τους .

Και λοιπόν τι έγινε ;

Επειδή το Ισραήλ δεν είχε κράτος …έφτιαξε κράτος . Και γι’ αυτό γίνεται πόλεμος και σκοτώνονται τα παιδιά .

Επειδή οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν κράτος …πασχίζουν να φτιάξουν κράτος . Και γι’ αυτό γίνεται πόλεμος και σκοτώνονται τα παιδιά .

Επειδή εκεί κοντά είναι τα πετρέλαια , οι Μεγάλοι προσπαθούν να εξασφαλίσουν την κυριαρχία και τα συμφέροντά τους στην περιοχή . Και γι’ αυτό γίνεται πόλεμος και σκοτώνονται τα παιδιά .

Επειδή το χρήμα δεν έχει ηθική , οι διεθνείς έμποροι του Θανάτου πουλάνε όπλα στους αντιμαχόμενους . Και γι’ αυτό γίνεται πόλεμος και σκοτώνονται τα παιδιά .
Επειδή η πιο κερδοφόρα βιομηχανία στον κόσμο είναι εκείνη των όπλων , οι βιομήχανοι βάζουν τα πολιτικά αφεντικά να προκαλούν πολέμους για να μη σταματά η παραγωγή , να κινείται η οικονομία και να φουσκώνουν τα κέρδη τους . Γι’ αυτό γίνεται πόλεμος και σκοτώνονται τα παιδιά .

Και λοιπόν ; Τους βρήκαμε τους ενόχους ; Κάθε άλλο ! Γιατί όλοι αυτοί οι φονιάδες έχουν εκατομμύρια συνενόχους ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ που θρονιασμένοι στους καναπέδες μπροστά στις πίτσες , στις μπίρες και στις κοκα-κόλες (με τα προβλήματά μας … δε λέω ) , κλεισμένοι στο κουκούλι του «εγώ» και του ατομισμού μας , βλέπουμε τα νεκρά παιδιά στην τηλεόραση και ψελλίζοντας ένα : «πω , πω τα καημένα !» , σβήνουμε τη «στεναχώρια» μας μέσα σε ρεψίματα και χασμουρητά και κοιμίζουμε τις «τύψεις» μας κάτω από τα ζεστά παπλώματα του Μορφέα .

Κι όμως : Αυτά τα βασιλεμένα ματάκια των νεκρών παιδιών , θα μας κυνηγούν ως τη συντέλεια του κόσμου , όπως το μάτι του Θεού κυνήγαγε τον αδερφοκτόνο Κάιν . Η ψυχή μας θα βουλιάξει και θα πνιγεί μες στα Τάρταρα από τις αγκαλιές που δε χόρτασαν αυτά τα νεκρά παιδάκια , από τα παιχνίδια που δεν πρόλαβαν να παίξουν , από τα γράμματα που δεν πρόλαβαν να μάθουν , από τις ανατολές που δε θα δουν ποτέ , από τα αθώα γέλια τους που έσβησαν στο σκοτεινό φαράγγι του θανάτου .
Τα αδειανά κρεβατάκια τους θα γίνουν αναθέματα …

Τα τραινάκια , οι κούκλες και οι μπάλες που έμειναν αφημένα εκεί όπου τέλειωσε το τελευταίο παιχνίδι τους θα γίνουν κατάρες …

Οι πιτζαμούλες με τον Τουήτυ που δε θα φορεθούν ποτέ ξανά θα μεταμορφωθούν σε Ερινύες …

Οι πιπίλες και οι κουδουνίστρες των νεκρών μωρών θα κάνουν τα τραγούδια μας μοιρολόγια …

Τα μισογραμμένα τετράδιά τους απ’ το σχολείο θα μείνουν ανοιχτά για να γραφτεί η καταδίκη μας …

Τα λευκά σεντόνια του νεκροτομείου που τύλιξαν τα άψυχα κορμάκια τους για να τα βάλουν στο ψυγείο , αυτά τα λευκά σεντόνια τα βαμμένα με το αίμα τους το αθώο , θα γίνουν σάβανα του κόσμου μας …

Το αγνό αίμα που έπλυνε τα κάτασπρα προσωπάκια και τα σγουρά μαλλιά τους θα γίνει κόκκινη θάλασσα και θα μας πνίξει στα βάθη της…

Τα τσακισμένα πόδια και τα χεράκια τους θα γίνουν τα συντρίμμια του κόσμου μας κάτω από τα οποία θα θαφτούμε νεκροζώντανοι .

Κι ένα πεντάχρονο νεκρό κοριτσάκι θάφτηκε με τα μάτια ανοιχτά !!! Όσο κι αν πάσχιζαν να του τα κλείσουν εκείνα άνοιγαν ξανά και ξανά . Για να μας κοιτάζουν κατάματα όπου κι αν τρέχουμε να κρυφτούμε , αιώνιοι ένοχοι , φονιάδες και υποκριτές …

Και το άλλο το δίχρονο κοριτσάκι πέθανε χαμογελώντας . Ποιος ξέρει τι τραγουδάκι του ‘λεγε η μανούλα του κρατώντας το αγκαλιά πριν τους θερίσει και τους δυο του Χάρου το δρεπάνι . Πως ν’ αντέξει κανείς να βλέπει νεκρό ένα αγγελουδάκι δυο χρονών με προσωπάκι ματωμένο , κομμένο από τα θραύσματα της οβίδας να χαμογελά ; Πώς η γη να σκεπάσει το χαμόγελο ενός μωρού ; Πώς ο τάφος να γίνει κούνια και προσκεφάλι του ;

Κι ένας τραγικός πατέρας ολοφυρόμενος έτρεχε στους δρόμους της Γάζας κρατώντας αγκαλιά το άψυχο σώμα του μωρού του και έσκουζε :

«Γιατί ; Γιατί ; Σε τι έφταιξε ο γιος μου και τον σκότωσαν ;»

Και μετά οι διπλωμάτες … κήρυξαν εκεχειρία !!!

«Ξεφτιλισμένη ανθρωπότητα ! ΄Ισως μας αξίζουν τα δεινά που ζήσαμε κι όσα θα έρθουν .Όταν κωφεύουμε στο χαμό παιδικών ψυχών και στο θρυμματισμό της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης τότε μας αξίζει ό,τι κι αν έρθει !»