Η ανησυχία δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα. Είναι ένας τρόπος σκέψης. Ένας εσωτερικός μηχανισμός που παίρνει λίγα στοιχεία, τα φιλτράρει αρνητικά και τα παρουσιάζει ως ολόκληρη την αλήθεια. Σαν μια ταινία που παίζει ξανά και ξανά στο μυαλό, δείχνοντας μόνο το χειρότερο ενδεχόμενο.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο άνθρωπος σκέφτεται τους κινδύνους. Η ζωή είναι σοβαρή υπόθεση και έχει ρίσκο. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η σκέψη κολλάει εκεί. Όταν η προσοχή μετατρέπεται σε εμμονή και η πρόβλεψη σε φόβο.

Η ανησυχία έχει έναν ύπουλο τρόπο να λειτουργεί. Σπάνια παρουσιάζει όλα τα δεδομένα. Συνήθως σταματά λίγο πριν ολοκληρωθεί η εικόνα. Δείχνει μόνο τη σκοτεινή πλευρά, μόνο τις πιθανές απώλειες, μόνο τα σενάρια αποτυχίας. Και ύστερα επιμένει ότι «αυτά είναι όλα τα γεγονότα».

Έτσι εξαντλεί την ενέργεια χωρίς να προσφέρει λύσεις. Είναι σαν να αφήνεις τη μηχανή να δουλεύει ενώ το αυτοκίνητο δεν κινείται. Καίγεται καύσιμο, αλλά δεν υπάρχει πρόοδος.

Ένα από τα πιο αποκαλυπτικά σημεία σχετικά με την ανησυχία είναι αυτό: οι περισσότερες ανησυχίες δεν πραγματοποιούνται ποτέ. Αν κάποιος κοιτάξει πίσω στη ζωή του με ειλικρίνεια, θα διαπιστώσει ότι τα περισσότερα καταστροφικά σενάρια που τον φόβισαν δεν συνέβησαν. Κι όμως, πλήρωσε το κόστος σαν να ήταν βέβαια.

Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα πάνε πάντα καλά. Σημαίνει όμως ότι το μυαλό συχνά υπερβάλλει, μεγενθύνει και δραματοποιεί πριν υπάρξει λόγος.

Η αλλαγή ξεκινά από ένα απλό αλλά δύσκολο σημείο: την απόφαση. Η ανησυχία δεν φεύγει επειδή το θέλουμε θεωρητικά. Φεύγει όταν κάποιος αποφασίσει ότι δεν θέλει πια να ζει υπό την κυριαρχία της. Ότι δεν θέλει άλλο να του κλέβει ενέργεια, αυτοπεποίθηση και διάθεση.

Από εκεί και πέρα, αρχίζει η διάκριση ανάμεσα στην ανησυχία και την υπεύθυνη σκέψη. Η υπεύθυνη σκέψη αναγνωρίζει τους κινδύνους και οδηγεί σε ενέργεια. Η ανησυχία ανακυκλώνει φόβο χωρίς να οδηγεί πουθενά. Το ζητούμενο δεν είναι να αγνοούμε τα προβλήματα, αλλά να μην τα αφήνουμε να μας παραλύουν.

Η ζωή κινείται σε κύκλους. Υπάρχουν περίοδοι ευκολίας και περίοδοι δυσκολίας, όπως υπάρχουν εποχές. Ο «χειμώνας» θα έρθει. Η δυσκολία είναι μέρος της εμπειρίας, όχι απόδειξη αποτυχίας. Όταν το αποδεχτεί κανείς αυτό, σταματά να πανικοβάλλεται κάθε φορά που τα πράγματα δυσκολεύουν.

Η ανησυχία μειώνεται όταν αυξάνεται η αίσθηση ικανότητας. Όσο πιο απροετοίμαστος νιώθει κάποιος, τόσο περισσότερο φοβάται. Όσο όμως βάζει τάξη στη ζωή του, θέτει στόχους, καλλιεργεί πειθαρχία και κάνει μικρά καθημερινά βήματα, η αυτοπεποίθηση μεγαλώνει. Και μαζί της μικραίνει ο φόβος.

Η δράση είναι το αντίδοτο. Όχι η τέλεια δράση, αλλά η πραγματική. Η ανησυχία τρέφεται από την ακινησία. Η κίνηση — ακόμη και ατελής — την αποδυναμώνει.

Η ανησυχία δεν χρειάζεται να εξαφανιστεί εντελώς. Μπορεί να λειτουργήσει ως σήμα προσοχής. Το πρόβλημα αρχίζει όταν γίνεται τρόπος ζωής. Όταν κυβερνά τις αποφάσεις, τις σχέσεις και την εικόνα που έχει κάποιος για τον εαυτό του.

Το ζητούμενο δεν είναι λιγότερα προβλήματα. Είναι περισσότερη εσωτερική δύναμη για να τα αντιμετωπίζουμε. Όταν ο άνθρωπος αλλάζει τον τρόπο που σκέφτεται, αλλάζει και τον τρόπο που ζει.

Οι παραπάνω σκέψεις προέρχονται από παλαιότερη ομιλία του Αμερικανού συγγραφέα και ομιλητή προσωπικής ανάπτυξης, Jim Rohn.

Ακολουθήστε το notospress.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις