Γιατί κάποιοι άνθρωποι παραμένουν ανύπαντροι; Τι αποκαλύπτει νέα μελέτη

Η εργένικη ζωή συχνά αποδίδεται στην έλλειψη γνωριμιών, στον φόβο της δέσμευσης ή στις συνθήκες της σύγχρονης κοινωνίας. Ωστόσο, πρόσφατη επιστημονική μελέτη υποδεικνύει ότι για ορισμένους ανθρώπους το βασικό ζήτημα δεν είναι η εύρεση συντρόφου, αλλά η δυσκολία να διατηρηθεί μια σχέση σε βάθος χρόνου.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι παραμένουν ανύπαντροι; Τι δείχνει νέα μελέτη

Το να παραμένει κάποιος ανύπαντρος συχνά αποδίδεται στην έλλειψη ευκαιριών, στις περιορισμένες γνωριμίες ή στο ότι «δεν υπάρχουν πια οι κατάλληλοι άνθρωποι». Στη δημόσια συζήτηση εμφανίζονται επίσης εξηγήσεις όπως η ντροπαλότητα, οι εφαρμογές γνωριμιών, τα τραύματα από προηγούμενες σχέσεις ή ο φόβος της δέσμευσης. Ωστόσο, μια πρόσφατη επιστημονική μελέτη έρχεται να φωτίσει μια λιγότερο προφανή, αλλά καθοριστική πλευρά του ζητήματος.

Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε στο Evolutionary Psychology και παρουσιάζεται σε άρθρο της Lauréna Valette στο Psychologies.com, ορισμένοι άνθρωποι δεν παραμένουν ανύπαντροι επειδή δεν μπορούν να βρουν σύντροφο, αλλά επειδή δυσκολεύονται να διατηρήσουν μια σχέση σε βάθος χρόνου.

Όταν το πρόβλημα δεν είναι η αρχή, αλλά η διάρκεια

Η μελέτη, στην οποία συμμετείχαν περισσότεροι από 1.000 άνθρωποι, δείχνει ότι η εργένικη ζωή δεν αποτελεί ενιαία εμπειρία. Οι ερευνητές διακρίνουν διαφορετικές κατηγορίες: όσους βρίσκονται ανάμεσα σε δύο σχέσεις, όσους επιλέγουν συνειδητά να μένουν μόνοι και όσους επιθυμούν μια σχέση αλλά δεν καταφέρνουν να τη διατηρήσουν.

Τα ευρήματα δείχνουν ότι οι δυσκολίες στη διατήρηση μιας στενής σχέσης συνδέονται κυρίως με τις δύο πρώτες κατηγορίες. Δηλαδή, άτομα που γνωρίζουν συντρόφους, ξεκινούν σχέσεις και δεσμεύονται, αλλά βιώνουν επαναλαμβανόμενους χωρισμούς, συχνά χωρίς να μπορούν να εξηγήσουν πλήρως γιατί οι σχέσεις τους δεν αντέχουν στον χρόνο.

Όσο περισσότερο ένα άτομο αναφέρει προβλήματα όπως συχνές συγκρούσεις, περιορισμένη συναισθηματική επένδυση ή δυσκολία στη διαχείριση εντάσεων, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα να βρίσκεται ανύπαντρο σε μια δεδομένη χρονική στιγμή. Όπως επισημαίνουν οι συγγραφείς της μελέτης, «οι δυσκολίες στη διατήρηση μιας στενής σχέσης αποτελούν έναν ξεχωριστό και μέχρι τώρα υποτιμημένο παράγοντα της εργένικης ζωής».

Οι διαπροσωπικές δεξιότητες στο επίκεντρο

Οι ερευνητές τονίζουν ότι οι δυσκολίες αυτές δεν συνδέονται απαραίτητα με έλλειψη αγάπης ή διάθεσης για συντροφικότητα. Αντίθετα, σχετίζονται συχνά με αδυναμίες στις διαπροσωπικές δεξιότητες. Μεταξύ των πιο συχνών εμποδίων καταγράφονται η δυσκολία κατανόησης των αναγκών του άλλου, η ανεπαρκής συναισθηματική επικοινωνία και η αδέξια διαχείριση των συγκρούσεων.

Στο σύγχρονο κοινωνικό πλαίσιο, όπου η αποχώρηση από μια σχέση είναι πιο εύκολη από ό,τι στο παρελθόν, αυτές οι δυσκολίες γίνονται πιο εμφανείς. Παλιότερα, κοινωνικές και οικογενειακές πιέσεις λειτουργούσαν ως παράγοντας διατήρησης των σχέσεων. Σήμερα, όταν μια σχέση γίνεται πηγή έντασης ή απογοήτευσης, ο χωρισμός εμφανίζεται ως μια άμεσα διαθέσιμη επιλογή.

Ένα μοτίβο που μπορεί να αναγνωριστεί

Η μελέτη δεν αντιμετωπίζει την εργένικη ζωή ως αποτυχία ή ως ένδειξη προσωπικού ελλείμματος. Αντίθετα, προτείνει να ιδωθεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, ως αποτέλεσμα επαναλαμβανόμενων δυσκολιών στις σχέσεις, οι οποίες μπορούν να αναγνωριστούν και να διερευνηθούν.

Όπως επισημαίνουν οι ερευνητές, η κατανόηση αυτών των δυναμικών –και, όπου χρειάζεται, η αναζήτηση υποστήριξης– μπορεί να συμβάλει στη δημιουργία πιο σταθερών και ουσιαστικών σχέσεων, εφόσον αυτό αποτελεί προσωπική επιθυμία. «Τα άτομα που αντιμετωπίζουν δυσκολίες στη διατήρηση μιας σχέσης είναι πολύ πιο πιθανό να παραμείνουν ανύπαντρα», σημειώνουν χαρακτηριστικά.