Θα ματώσει…

Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι η ζωή πέριξ της Σπάρτης έχει αλλάξει. Ακριβώς την εποχή που η πόλη πρέπει να «φύγει μπροστά», δυστυχώς είναι δεμένη με βαρίδια που την κρατούν καθηλωμένη, άμοιρη και καταδικασμένη.

Καλώ ευθέως, όποιον είναι σε θέση να αντικρούσει αυτό που συμβαίνει. Καλώ ευθέως τους πολιτικούς, τους αστυνομικούς, τους δικαστικούς, τους δικηγόρους, τους αναπτυξιολόγους, τους οικονομολόγους, τους κοινωνιολόγους, τους ειδικούς αλλά και τους μη ειδικούς, να διαψεύσουν ότι η ζωή, πέριξ της Σπάρτης είναι πλέον ανυπόφορη.

Επιλογή της Πολιτείας, ήταν, να διαχυθούν μέσα στα χωριά της Σπάρτης οι γνωστές ομάδες και όμοια κοινωνικά χαρακτηριστικά… Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι δεν διέθεταν τις προϋποθέσεις ενσωμάτωσης, άσχετα με το αν ήταν - και είναι - αταίριαστοι και πέρα από το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι σε ένα μεγάλο ποσοστό ρέπουν προς την παρανομία και το έγκλημα.

Καταλάβατε μήπως τι έκανε η Πολιτεία, είτε με ενέργειες, είτε με την απάθεια είτε με τις παραλείψεις της; «Έριξε» μέσα, στις ήδη δοκιμαζόμενες κοινωνίες των χωριών της Σπάρτης, πληθυσμούς, ραγδαία αυξανόμενους, με άσχετο πολιτισμικό υπόβαθρο, με έντονη την τάση της διαβίωσης εις βάρος του άλλου με καμία αίσθηση του Κράτους, καμία τήρηση των Νόμων και φυσικά με οικτρή αντίληψη για τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα τους.

Ευνοημένοι, αυτοί, όσο κανείς στην ευρύτερη περιοχή της Σπάρτης, με επιδόματα σωρηδόν, με δομές ανοικτές και πρόσφορες, με κοινωνία που, θέλοντας και μη, τους υποδέχθηκε.

Σήμερα, απ’ όλους εσάς, που μπορεί να διαφωνείτε με αυτές τις σκέψεις, ποιος βιώνει αυτό που βιώνουν οι πολίτες των χωριών; Μέσα σε λίγα χρόνια «κατακτήθηκαν» από «βαρβάρους». Ποιος αντιμετωπίζει, νιώθει και διαχειρίζεται το κακό που έχει πέσει στο σπιτικό του;

Εσείς που Νομοθετείτε, Αστυνομεύετε, Σχεδιάζετε και Διαφεντεύετε τις τύχες των ανθρώπων, έχετε νιώσει τι θα πει φόβος, απειλή, ζημιά, μαγάρα, απελπισία, πίκρα;

Αμέσως ή εμμέσως, δεν υπάρχει πολίτης, πέριξ της Σπάρτης που να μην έχει πέσει θύμα της λαίλαπας. Μια πληγή που μας απαγορεύει η Πολιτεία να κατονομάσουμε και μας δεσμεύει η ελληνική πραγματικότητα να αντιμετωπίσουμε. Από το λάδι που κλέβουν από το καντήλι του νεκροταφείου, τις διαρρήξεις στα σπίτια, τα εργαλεία που εκβιάζουν για να στα επιστρέψουν επί πληρωμή, τα σίδερα και τον χαλκό, τα χρήματα, τα ζώα, τις σοδειές, την επικίνδυνη οδήγηση.

Υπάρχει όμως και αυτό που έχουν αρπάξει, μπροστά στα μάτια της Πολιτείας, το οποίο τελικά δεν ήταν αναφαίρετο δικαίωμα, όπως μας έλεγαν. Άρπαξαν την ειρήνη, την ασφάλεια, τη σιγουριά, την ηρεμία, τον ήσυχο ύπνο, την ψυχική γαλήνη…

Ποιος θα λογοδοτήσει; Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη; Ποιος θα νιώσει το μερίδιο ενοχής που του αναλογεί; Ποιος θα παρέμβει; Ποιος θα διορθώσει; Ποιος θα τιμωρηθεί τελικά για τη ζωή που χάσαμε και τη ζωή που χάνουμε κάθε μέρα στα χωριά της Σπάρτης;

Ας το δούμε αλλιώς. Ποιος είναι σήμερα το θύμα; Ο διωκόμενος; Ο άμοιρος; Ο δύστυχος; Ο αδικημένος;

Ο πολίτης στα χωριά της Σπάρτης, που τηρεί νόμους και κανόνες της Πολιτείας, καταβάλει φόρους, παράγει και συμμετέχει στην κοινωνική και πολιτική ζωή. Ο πολίτης που ανέθεσε στην Πολιτεία την ασφάλεια και την νομιμότητα αλλά εξαπατήθηκε.

Στα χωριά πέριξ της Σπάρτης εξελίσσεται ένα «έγκλημα» ιστορικής σημασίας. Θα αποτυπωθεί κάποια στιγμή, χωρίς να υπάρχει δυνατότητα ανάκαμψης και ανατροπής. Ένα έγκλημα» με πλήθος ηθικών και φυσικών αυτουργών.

Αυτό που δεν κατάφεραν ορδές βαρβάρων, να κάνουν σκλαβοχώρια τα χωριά μας, το «πέτυχε» η Ελληνική Πολιτεία…

Και μια πόλη, η Σπάρτη, με ένα ακάνθινο στεφάνι από σκλαβοχώρια, δεν μπορεί παρά να ματώσει…