Δήμος Μονεμβάσιας: Περίβλεπτος δήμος με επικίνδυνες γωνιές

ΜΟΛΑΟΙ. Ο Δήμος Μονεμβάσιας (και αναφέρομαι στην χωρική διάσταση και όχι στην διοικητική) δεν μπορεί παρά να είναι ένας δήμος που έλκει το ενδιαφέρον κατά κύριο λόγο για τον μοναδικό, ρομαντικό αλλά και προβληματικό του βράχο. Ταυτόχρονα είναι ένας δήμος με έκταση και υποχρέωση να υπηρετεί τόσο τους Μολάους όσο και την Νεάπολη, ενώ δεκάδες είναι τα χωριά που κάποτε πρέπει να αποκατασταθούν, έτσι όπως το κάθε ένα ελπίζει.

Στον συγκεκριμένο δήμο βλέπουμε να ορθώνονται εκατοντάδες ανεμογεννήτριες και το ερώτημα παραμένει αν τελικά ο τόπος είναι κερδισμένος από αυτή την υπερβολή. Είναι τεκμηριωμένα κερδισμένος; Κι επειδή δεν έχει κατορθώσει να αποτελέσει η περιοχή την νότια πύλη της Πελοποννήσου, ο προβληματισμός πλέον μετατίθεται κυρίως στο πως θα στηριχθεί η πρωτογενής παραγωγή, η Ελιά, που φέρνει τελικά τον πλούτο στους απλούς ανθρώπους της περιοχής. Το νερό όμως είναι λίγο, οι ακτές διαβρώνονται, οι γεωτρήσεις είναι αλμυρές, οι χιλιομετρικές αποστάσεις μεταφοράς μεγάλες και δύστροπές και οι άνθρωποι που αποφασίζουν βρίσκονται πλέον ενώπιος - ενωπίω με την ευθύνη.

Είναι θέμα ανθρώπων ένας τόπος να είναι προετοιμασμένος. Είναι θέμα εκλεγμένων αρχών να έχει προβλέψει και είναι ζήτημα διεκδίκησης να προσλαμβάνει και να απολαμβάνει πόρους για μια καλύτερη ζωή.

Ο δήμος Μονεμβάσιας, μέχρι να δώσει το στίγμα του και στο θέμα του ΕΣΥ, στο τι Νοσοκομείο τελικά πρέπει να έχει, πρέπει να κρατήσει τον κόσμο «ζωντανό» στον τόπο. Αυτό δεν γίνεται με επιμέρους πολιτικές και με επιλεκτικές συμμαχίες αλλά με παναστρατιά και βεβαίως δεν μπορεί να είναι πειστική καμία πρόθεση και προσπάθεια αν μέσα σε αυτήν διακρίνεις ανθρώπους που ελέγχονται τόσο από την Δικαιοσύνη όσο και από την Κοινωνία.

Ο δήμος Μονεμβάσιας, όπως και κάθε δήμος, δεν είναι γινάτι, ούτε τσιφλίκι, ούτε βέβαια και καταφύγιο κανενός. Ειδικά η περιοχή του δήμου Μονεμβάσιας που είναι περίβλεπτη.

Επί σειρά ετών πόροι και προγράμματα τρέχουν και υλοποιούνται στην περιοχή. Από Εθνική Κυβέρνηση, από Περιφέρεια, από την Πάρνων α.ε., που έχουν συμβάλει μεν στην δημιουργία ενός πλέγματος υποδομών αλλά απ’ ότι φαίνεται δεν έχουν επηρεάσει όσο θα έπρεπε νοοτροπίες και τακτικές των ανθρώπων. Νοοτροπίες που επιβάλλεται να είναι πολιτισμένες, δίκαιες, σύγχρονες, απαλλαγμένες από τοπικισμούς και εμπάθειες.

Οι ευκαιρίες δεν είναι πολλές και πλέον κάθε περιοχή, κάθε κοινωνία και κάθε διοικητικό κύτταρο πρέπει πρωτίστως να μπορεί να συνεργάζεται, να συμμετέχει, να επικοινωνεί και να ανταποδίδει.

Μια περιοχή, π.χ. στα όρια ενός δήμου, δεν μπορεί να έχει άλλους κανόνες (ηθικούς και γραπτούς) σε ότι αφορά την τακτική και μέθοδο άσκησης της πολιτικής, της διαβούλευσης που πρέπει να προηγείται αλλά και της απόδοσης που έπεται. Στις μικρές κοινωνίες αυτό είναι επικίνδυνο διότι περνά αμέσως, ως νοοτροπία και τακτική, στον πολίτη. Μια λανθασμένη αντίληψη.

Π.χ. Στον δήμο Μονεμβάσιας αυτό που έπρεπε να είναι παλλαϊκό αίτημα είναι η λειτουργία μιας Μονάδας Υγείας ικανής να κρατήσει τον κόσμο στον τόπο. Επίσης δεν μπορεί να φανταστεί κανείς ότι ένα τελεφερίκ είναι χρησιμότερο από μια σύγχρονη κι ελκυστική μαρίνα στη Μονεμβασία, ενώ η Νεάπολη ήθελε πρώτα δρόμο και μετά Σχολή Εμπορικού Ναυτικού.

Με λίγα λόγια χρειάζεται απόλυτη ωριμότητα στις διεκδικήσεις, καταλυτική τεκμηρίωση βιωσιμότητας και πάνω απ΄ όλα συνεχή συνεργασία με το σύνολο τόσο της ηγεσίας όσο και της κοινωνίας σε Νομό, Περιφέρεια, Κυβέρνηση.

Στην περιοχή του δήμου Μονεμβάσιας παρατηρούνται ακραία φαινόμενα αντιπαράθεσης και κόντρας, αρκετή εσωστρέφεια και έριδες που αφήνουν βαθιές διαχωριστικές γραμμές στην κοινωνία. Αυτό δεν είναι προς τιμήν ούτε των εκπροσώπων της κοινωνίας ούτε και των πρωταγωνιστών σε αυτήν.

Ενδεικτικά και μόνον μπορεί κανείς, με μεγάλη ευκολία, να διαπιστώσει ότι σε όλους τους τομείς υπάρχει διχόνοια που ίσως και να εμποδίζει την ομαλή στρατηγική αλλά και τη διεκπεραίωση αναγκαίων σχεδίων και έργων. Ένας τ. διοικητής σε Νοσοκομείο με φανατικούς εχθρούς και φίλους, ένας ο βουλευτής με τις ιδιαίτερες σχέσεις και «άκρες», ένας δήμαρχος με προσωπική ικανότητα και τακτική, ουκ ολίγοι οι εκλεγμένοι στην Αυτοδιοίκηση που απασχολούν με τον βίο και την συμπεριφορά τους και μια, ακόμα και σήμερα διαφαινόμενη, αντίρροπη τάση ανάμεσα σε βορρά και νότο του δήμου Μονεμβάσιας.

Αυτά έπρεπε προ πολλού να έχουν επιλυθεί ώστε να μην απασχολούν και να μην προβληματίζουν. Η ανάπτυξη, τα μεγάλα έργα, τα σχέδια ώστε ο τόπος να πάψει να είναι τερματικός, προϋποθέτουν κοινωνική γαλήνη και πολιτική συνεννόηση.

Δεν υπάρχουν περιθώρια για σύγχρονους «κοτσαμπάσηδες», για «μπαρμπάδες» στην Κορώνη και για «καπετάνιους» της ανάπτυξης. «Φραπέδες» και «Χασάπηδες» δεν αντέχει ο τόπος. Ο σύγχρονος τρόπος διοίκησης και διαχείρισης επιβάλει εκσυχρονισμό σε πρόσωπα και νοοτροπίες. Και η καλύτερη υπηρεσία που έχει να προσφέρει όποιος δεν δύναται να τα αλλάξει είναι να μην εμποδίζει, τουλάχιστον, την μετάβαση στην εποχή της πραγματικής ανάπτυξης. Ανάπτυξη δεν είναι μόνον το μπετόν και οι απορροφήσεις... Είναι το ήθος, λαού και ηγεσίας.

Αυτός ο τόπος έχει τόσα επιμέρους συγκριτικά πλεονεκτήματα που είναι άδικο να μην εξασφαλίζει στους πολίτες του ευημερία και στην ευρύτερη περιοχή πραγματική προκοπή και ευτυχία.