Αργολίδα: Επίσκεψη στις διάσημες δολίνες Διδύμων που μοιάζουν με γιγάντιους κρατήρες

ΑΡΓΟΛΙΔΑ. Η επίσκεψη στην Αργολίδα και στις διάσημες δολίνες Διδύμων που μοιάζουν με γιγάντιους κρατήρες, είναι η επόμενη εκδρομή που πρέπει να οργανώσεις στη νότια Ελλάδα. Ο βορειοανατολικότερος νομός της Πελοποννήσου, μοιάζει με έναν απέραντο τόπο, που δεν σταματάει ποτέ να εκπλήσσει τον επισκέπτη.

Σαφέστατα από τον ταξιδιωτικό οδηγό αυτού του μέρους, δεν θα μπορούσε να λείπει το πλούσιο γεωλογικό ανάγλυφο της περιοχής. Ένα λοιπόν από τα πιο σπάνια και σπουδαία αξιοθέατα του νομού Αργολίδας, είναι και οι δολίνες στο χωριό Δίδυμα, στον δήμο Ερμιονίδας.

Οι γιγάντιες τρύπες στο έδαφος που μοιάζουν με κρατήρες

Πλησιάζοντας στην κοιλάδα των Διδύμων, ερχόμαστε από έναν δρόμο που είναι πολύ ψηλότερα από το χωριό και τον κάμπο του. Το πρώτο πράγμα που τραβάει το βλέμμα, είναι οι δυο γιγάντιες τρύπες στο έδαφος. Είναι αδύνατον να μην τις παρατηρήσεις κανείς, αφού η μεγάλη δολίνη ή Μεγάλη Σπηλιά κατά τους ντόπιους, έχει διάμετρο έως 194 μέτρα (δεν είναι τέλεια στρογγυλό το σχήμα της γι αυτό η διάμετρος δεν είναι σταθερή) και είναι αυτή που βρίσκεται στην πλαγιά του βουνού.

Η μικρή δολίνη ή Μικρή Σπηλιά, έχει διάμετρο 150 μέτρα και είναι αυτή που βρίσκεται καταμεσής της πεδιάδας. Και τα δύο σπήλαια δημιουργούν το τέλειο δίδυμο, που βλέποντάς το, θες απλώς να φτάσεις κοντά και να το εξερευνήσεις.

Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται ούτε για κρατήρες που δημιουργήθηκαν από πτώσεις μετεωριτών, ούτε για δημιουργήματα εξωγήινων ή παράξενων συμβάντων.

Ο επιστημονικός όρος γι αυτό το γεωλογικό φαινόμενο είναι δολίνες. Κι αυτό σημαίνει πως σε εκείνα τα σημεία που σήμερα βλέπουμε τα κενά στο έδαφος, πριν από πολλά χρόνια συνέβησαν καθιζήσεις του εδάφους· είτε από διάβρωση της γης εξαιτίας των βρόχινων νερών, είτε από τη διάβρωση του ασβεστόλιθου.

Πάντως αυτό το σημείο τον αργολικό χάρτη, μας είναι γνωστό από την αρχαιότητα αφού το είχε καταγράψει και ο Παυσανίας. Με τις έρευνες που έχουν γίνει στην περιοχή, η κατοίκηση της μεγάλης δολίνης, τοποθετείται στην Ύστερη Νεολιθική Εποχή (5300 έως 4500 π. Χ.)

Μάλιστα την Εποχή της Ελληνικής Επανάστασης του ’21 επειδή η μεγάλη δολίνη χρησίμευε ως στάβλος, μάζευαν ένα μίγμα από κοπριές και ούρα ζώων, τον λεγόμενο τσερτσελέ, ο οποίος αποτελούσε βασικό συστατικό για τη δημιουργία μπαρουτιού.

Πεζοπορία στη μικρή δολίνη και στα εκκλησάκια των βράχων

Η μικρή σπηλιά, η δολίνη δηλαδή που βρίσκεται μέσα στην κοιλάδα, είναι η μόνη επισκέψιμη. Θα φτάσεις πολύ εύκολα από έναν βατό χωματόδρομο, ακολουθώντας τις σχετικές ταμπέλες. Εκεί θα δεις ενημερωτικές πινακίδες και μια σιδερένια πόρτα, από την οποία θα μπες στο εσωτερικό, αυτής της παράξενης τρύπας.

Τα σκαλιά είναι σμιλεμένα στα βράχια και το κατέβασμά τους, χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή καθώς γλιστράνε πολύ. Το πρώτο πράγμα που αντικρίζεις μόλις βρεθείς στο εσωτερικό της δολίνης, είναι το εκκλησάκι του Αϊ Γιώργη, το οποίο χρονολογείται από τον 13^ο αιώνα, ίσως και νωρίτερα.

Η πόρτα είναι ανοιχτή για να προσκυνήσεις και να ανάψεις ένα κερί. Θυμήσου όμως, φεύγοντας να σβήσει το κερί σου, γιατί πάντα υπάρχει ο κίνδυνος πυρκαγιάς, ιδίως τους καλοκαιρινούς μήνες. Μέσα στο ξωκκλήσι εκτός από τις πολύ παλιές τοιχογραφίες, που είναι ακόμα ολοζώντανες, θα δεις και μια πέτρινη κολυμπήθρα.

Από τον Αϊ Γιώργη, μπορείς να περπατήσεις τη δολίνη περιμετρικά ακολουθώντας το χωμάτινο μονοπάτι. Μια διαδρομή που για να την ολοκληρώσεις, ξεκινώντας και καταλήγοντας πάλι στο ίδιο σημείο της εισόδου της σπηλιάς και του Αϊ Γιώργη, δεν θα χρειαστείς περισσότερο από 15 με 20 λεπτά περπάτημα, σε ένα πολύ εύκολο δρομάκι.

Στα μισά περίπου της διαδρομής, θα συναντήσεις ένα ακόμα πολύ παλιό εκκλησάκι, λαξευμένο αυτή τη φορά, εξολοκλήρου στα βράχια. Πρόκειται για τη Μεταμόρφωση του Σωτήρα που δεν έχει ακόμα χρονολογηθεί. Η πόρτα κι εδώ είναι ανοιχτή και μπορείς να μπεις στο εσωτερικό του ναού.

Η μεγάλη δολίνη, δεν είναι επισκέψιμη. Μπορείς όμως να περπατήσεις από τη μικρή δολίνη ως τη μεγάλη, ακολουθώντας τον χωματόδρομο. Αξίζει να γνωρίζεις πως μέχρι τα πρόσφατα χρόνια, αυτό το μέρος χρησιμοποιούνταν ως ένα φυσικό απάγκιο (μαντρί) για τα ζώα.