Γράφει ο Κων/νος Χρ. Τσαγκαρούλης*

Μια πανδαισία μουσικής απόλαυσης και ένα απολαυστικό «ταξίδι» σε άλλους καιρούς και εποχές μας χάρισε η συναυλία του Μουσικού Σχολείου της πόλης μας την περασμένη Κυριακή στην αίθουσα της βιβλιοθήκης.

Αυτός ο τίτλος ήρθε αυθόρμητα στο μυαλό μου, όση ώρα παρακαλουθούσα αυτήν τη μαγική συναυλία, με τα συναισθήματα χαράς, συγκίνησης και ικανοποίησης να με κατακλύζουν ανάμεικτα, αλλά και με οποιαδήποτε θέληση να τα ελέγξω ή να τα βάλω σε κάποια τάξη, να αποβαίνει μάταιη.

Οπότε, αφήνεσαι και παραδίδεσαι αμαχητί σε αυτό που ακούς, σε αυτό που βλέπεις και σε αυτό που φαντάζεσαι!

Για μένα, προσωπικά, όντως «λάβανε τα όνειρα εκδίκηση» διότι, δεν μπορούσα να μην ανατρέξω στην εποχή πρίν 25 χρόνια, όταν ξεκινούσαμε αυτήν την προσπάθεια να στηθεί το Μουσικό Σχολείο στην πόλη μας, με πολλές αντίξοες συνθήκες, αλλά και με τη σιδερένια θέληση και συναντίληψη του τότε, άτυπου,πρώτου συλλόγου γονέων, που ενστερνίστηκαν αυτό το όνειρο και αμέσως ενέγραψαν τα παιδιά τους σε ένα σχολείο, που μέχρι τη στιγμή εκείνη υπήρχε μόνο στα χαρτιά.

Ενεγράφησαν,τότε,34 μαθητές και μαθήτριες, αριθμός ρεκόρ (αν δεν κάνω λάθος), αλλά το ρεκόρ, κυρίως, δεν είναι αυτό, είναι το γεγονός, ότι ενεγράφησαν και στήριξαν με πρωτοφανή ενθουσιασμό και ακαταμάχητη αποφασιστικότητα ένα σχολείο, που ήταν αόρατο κτιριακά και αστελέχωτο οργανικά, με δαιδαλώδεις γραφειοκρατικές αγγυλώσεις και ολιγωρίες, που θα μπορούσαν να ακυρώσουν την όλη προσπάθεια και σε κάθε περίπτωση, όταν κάποιος δύσκολα εμπιστεύεται ένα καινούργιο γεγονός, ένα πρωτόγνωρο θεσμό, που έχει να κάνει με την εκπαίδευση του παιδιού του, βάση και θεμέλιο στην μετέπειτα πορεία του, όπου λάθη δεν (θα πρέπει να) επιτρέπονται.

Είχαμε τους μαθητές. Δεν είχαμε σχολείο! Βρήκαμε το κτίριο, το κάναμε σχολείο, δεν είχαμε τα όργανα! Βρήκαμε τα όργανα (και εδώ πρέπει να αναφερθώ στην καταλυτική παρουσία και αμέριστη στήριξη του, τότε, δημάρχου κ. Δημοσθένη Ματάλα, ο οποίος ενήργησε άμεσα, ώστε να αγοραστούν τα πρώτα μουσικά όργανα, έως ότου έρθει η εκταμίευση από το υπουργείο). Βρήκαμε τα όργανα. Ήρθαν οι πρώτοι καθηγητές. Οργανώσαμε τη σίτιση. «Όχι», λέει η καλλιτεχνική επιτροπή του Υπ. Παιδείας (αυτή που διέπει ολοκληρωτικά τη λειτουργία των μουσικών σχολείων), διότι προέβητε σε ενέργειες, χωρίς την έγκρισή μας!

Τότε, «ποιός είδε το Θεό και δεν τον φοβήθηκε»! Άστραψε και βρόντηξε ο, τότε, διευθυντής της Β΄θμιας Εκπ/σης κ. Παναγιώτης Αργυρόπουλος, λέγοντάς τους επί λέξει: «Εγώ θα το λειτουργήσω το σχολείο, είτε έρθετε να το εγκρίνετε, είτε όχι»! ΄Οπερ και εγένετο. Το σχολείο λειτούργησε ήρθε και η επιτροπή και όχι μόνο ενέκρινε τη λειτουργία του, αλλά απένειμε και τα εύσημα, για ό,τι είχε συντελεσθεί!

Γνωρίζω, ότι οι λεπτομέρειες κουράζουν, αν δεν ενοχλούν, κιόλας. Όμως συμμερισθείτε τη χαρά μου και τη συγκίνησή μου, όταν μετά από όλα αυτά, που έζησα και βίωσα ως πρώτος διευθυντής αυτού του σχολείου για ένα χρόνο, τον ιδρυτικό, έστω και προσωρινός, να βλέπω πραγματικά «να λαβαίνουνε τα όνειρα εκδίκηση»!

Ένα Μουσικό Σχολείο, όχι μόνο να μεγαλώνει, να αναπτύσσεται και να μεγαλουργεί, αλλά κυριολεκτικά να απογειώνεται!!!

Υποκλίνομαι με χαρά και συγκίνηση και με όλο μου το σεβασμό στη Διευθύντρια και σε όλους τους αγαπητούς μου, πρώην, Συναδέλφους και τους εύχομαι ολόψυχα υγεία και καλή δύναμη στο έργο τους.

(*) Μουσικός - Συντ/χος Εκπ/κός, πρ. Δ/ντής Μουσικού Σχολείου Σπάρτης

Ακολουθήστε το notospress.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις