ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ. Ελιές φορτωμένες καρπό και παραγωγοί που αναρωτιούνται αν αξίζει να τις μαζέψουν. Με τις τιμές του ελαιολάδου να κινούνται σε χαμηλά επίπεδα και το κόστος συγκομιδής να παραμένει υψηλό, η φετινή ελαιοκομική περίοδος προκαλεί έντονο προβληματισμό στην Πελοπόννησο.

Στην Κορινθία καταγράφηκαν τιμές 2,70–2,80 ευρώ το κιλό για το εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο. Στη Μεσσηνία, ο πρόεδρος του Αγροτικού Συνεταιρισμού Καλαμάτας, Μιχάλης Αντωνόπουλος, είχε αναφέρει τιμές από 2,90 έως 3,40 ευρώ, ενώ στη Λακωνία ο Συνεταιρισμός Αγίων Αποστόλων συμφώνησε πώληση στα 3,50 ευρώ το κιλό.

Την ίδια ώρα, τα μεροκάματα στη Μεσσηνία φτάνουν τα 70–80 ευρώ. Σε αυτά προστίθενται τα έξοδα για καύσιμα, εξοπλισμό και ελαιοτριβείο, αλλά και όσα έχουν ήδη δαπανηθεί μέσα στη χρονιά για τη φροντίδα των δέντρων.

Για αρκετούς μικρούς ελαιοπαραγωγούς, το πρόβλημα δεν είναι μόνο η χαμηλή τιμή πώλησης. Είναι ότι, ακόμη και με καλή παραγωγή, τα χρήματα που θα εισπράξουν ενδέχεται να μην καλύψουν το σύνολο των εξόδων τους.

Η οικονομική πίεση μεγαλώνει όταν υπάρχουν ζημιές από καιρικά φαινόμενα ή όταν η συγκομιδή απαιτεί περισσότερα εργατικά. Έτσι, η σκέψη να μείνει μέρος του καρπού στα δέντρα ή στο έδαφος δεν αποτελεί πλέον μόνο μια έκφραση αγανάκτησης, αλλά επιλογή που ορισμένοι παραγωγοί δηλώνουν ότι εξετάζουν σοβαρά.

Παράλληλα, επανέρχονται τα ζητήματα της φορολογίας, των αποζημιώσεων, των εισαγωγών ελαιολάδου και της ανάγκης για ουσιαστική στήριξη της ελληνικής παραγωγής. Αντίστοιχες ανησυχίες έχουν διατυπωθεί και για τη βιωσιμότητα των μικρομεσαίων ελαιοπαραγωγών στη Λακωνία.

Η αγανάκτηση αποτυπώνεται πλέον και στο Facebook. Με αιχμηρές φράσεις, προσωπικές εμπειρίες και υπολογισμούς για το κόστος παραγωγής, άνθρωποι της υπαίθρου περιγράφουν την κατάσταση που αντιμετωπίζουν.

«Ένα λίτρο λάδι – ένας καφές σε καφενέ», γράφει χαρακτηριστικά ένας από αυτούς.

Ακολουθούν αναρτήσεις που συγκέντρωσε το Notospress και αποτυπώνουν, με τα λόγια των ίδιων των συντακτών τους, την ανησυχία για τις τιμές του ελαιολάδου και το μέλλον της ελαιοκαλλιέργειας.

Τι γράφουν για το ελαιόλαδο στο Facebook

«Ένα λίτρο λάδι – ένας καφές σε καφενέ.

Να έχεις τις ελιές σου φορτωμένες καρπό και να τις βλέπεις ανήμπορος να κάνεις το παραμικρό. Γιατί τα έξοδά σου μέχρι τώρα —νερό, λιπάσματα, ψεκασμοί ή δακοπαγίδες, κλαδέματα— μαζί με τα μεροκάματα που ζητούν για το μάζεμα, το κάνουν ασύμφορο σε σχέση με την τιμή που προσφέρουν οι χονδρέμποροι.

Ούτε «μισακές» μπορείς να τις δώσεις, γιατί οι λιγοστοί εργάτες προτιμούν τα μεγάλα μεροκάματα.

Τελειώσαμε, πατριώτες. Οι μικροί ελαιοπαραγωγοί, αυτός ο κορμός της αγροτικής παραγωγής της Ελλάδας, παίρνουν σειρά να ακολουθήσουν τους κτηνοτρόφους με τα θανατωμένα ζώα, τους αγρότες του κάμπου με τα εξαφανισμένα βαμβάκια, ζαχαρότευτλα, καπνά και τόσα άλλα γεωργικά προϊόντα.

Καληνύχτα, Ελλάδα.»


«Συντριβή οικονομική, συντριβή κοινωνική, συντριβή εθνική, συντριβή οικογενειακή.

Για τους πατριώτες μου, τους φίλους μου, τους συγχωριανούς μου, τους Μεσσήνιους αγρότες…

Στα 2,90 το εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο Κορώνης, στις ελάχιστες πλέον εμπορικές μικροσυναλλαγές!

Στα αζήτητα η παραγωγή, με το φάντασμα της καταστροφής να πλανάται πάνω από τις αγροτικές οικογένειες της Μεσσηνίας.

Έγραφα κάποτε ότι ο Ιμπραήμ έκαψε και έκοψε εκατοντάδες χιλιάδες ελαιόδεντρα στην Πυλία. Σήμερα γίνεται μάχη για το ποιος θα πρωτοφορέσει το σαρίκι του, για να ξεριζώσει και πάλι τον κόσμο από τον τόπο μας.

Πώς να αντέξει κανείς όταν η τιμή του ελαιολάδου έχει πέσει πολύ κάτω από το κόστος παραγωγής του;

Ευρωπαίοι, Έλληνες, επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι και πολιτικοί διακηρύσσουν πως βρήκαν τον φταίχτη: ο αγρότης φταίει που δεν εκσυγχρονίστηκε, δεν άλλαξε καλλιέργειες, δεν, δεν, δεν…

Εύκολο θύμα ο είλωτας της γης. Ουδείς σεβασμός στον άνθρωπο της παραγωγής.

Ας ξέρουν όμως πως από αυτόν τον κόσμο θα ξεπεταχτούν και σήμερα οι σύγχρονοι Κολοκοτρώνηδες. Η Μεσσηνία, ο Μοριάς ετοιμάζεται. Ας αρχίσουν να φοβούνται…

Έχουμε τον τρόπο και ξέρουμε να νικάμε!

Τα έργα σας, α(χ)ριστοι!»


«Ο καφές έπρεπε να έχει 0,80 ευρώ, το ούζο με μεζέ 1,50, ο γιατρός να χρεώνει την επίσκεψη 10 ευρώ, ο μηχανικός το τοπογραφικό 100 ευρώ, ο δικηγόρος να παίρνει 50 ευρώ για κάθε δίκη, τα τσιγάρα να κοστίζουν 0,50 ευρώ, η μπριζόλα 3 ευρώ, το ψωμί 0,50 ευρώ το κιλό, η φέτα 4 ευρώ, η βενζίνη 0,80 ευρώ, η ΔΕΗ να μην ξεπερνά τα 30 ευρώ το τετράμηνο, τα καινούργια τρακτέρ να κοστίζουν 10.000 ευρώ και ο ΦΠΑ να είναι 6%, για να πουλάμε λάδι με 3 ευρώ.

Με 70–80 ευρώ μεροκάματο, με βενζίνη και πετρέλαιο στα 2 ευρώ, εγώ δεν μαζεύω.

Από το να τρίβει τα χέρια του ο έμπορος, καλύτερα να με ευγνωμονούν οι τσίχλες και τα κοτσύφια που θα τρώνε τον καρπό.

Για μια αξιοπρέπεια ζούμε.

Και στην τελική, ο καπιταλισμός δεν έχει αδιέξοδα. Φάτε ηλιέλαιο και μαργαρίνες…»


«Όταν ο ιδιοκτήτης-παραγωγός αμείβεται λιγότερο από τον εργάτη ελαιοσυλλογής.

Γιατί οι ελιές κινδυνεύουν να μείνουν αμάζευτες, παρά την υψηλή παραγωγή;

Ας κάνουμε, λοιπόν, τις πράξεις με απλή λογική και απλά μαθηματικά.

Ας υποθέσουμε ότι ένα δέντρο, σε μια καλή χρονιά —λόγω παρενιαυτοφορίας— παράγει καρπό που αποφέρει 10 κιλά λάδι.

Με 80 ευρώ μεροκάματο συλλογής, συν 24% ΦΠΑ, εφόσον εκδοθεί παραστατικό, φτάνουμε στα 99,20 ευρώ.

Αν τα 80 ευρώ δοθούν «μαύρα», χωρίς παραστατικό, και προστεθεί φορολογική επιβάρυνση 22%, επειδή το ποσό εμφανίζεται ως έσοδο χωρίς αντίστοιχο έξοδο, το κόστος φτάνει στα 97,60 ευρώ.

Όταν δεν απευθύνεσαι σε συνεργείο αλλά σε μεμονωμένους εργάτες, το μεροκάματο είναι 60 ευρώ. Σε αυτό, όμως, πρέπει να προστεθούν το φαγητό, ο καφές, το δεκατιανό, η μεταφορά, τα δικά σου μηχανήματα, ο εξοπλισμός και φυσικά τα καύσιμα.

Άρα, το κόστος φτάνει περίπου στα 100 ευρώ ή και περισσότερο.

Αν ένας πολύ καλός εργάτης μπορεί να ραβδίσει και να μαζέψει 10 ελαιόδεντρα την ημέρα, το κόστος συγκομιδής ανέρχεται σε 10 ευρώ ανά δέντρο. Με τις σημερινές εξευτελιστικές τιμές αγοράς, αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 3 κιλά λάδι.

Άρα, πριν καν μαζευτεί το δέντρο, ο παραγωγός γνωρίζει ότι τα 3 από τα 10 κιλά λαδιού δεν του ανήκουν. Και αυτά τα χρήματα πρέπει να τα δώσει την ίδια μέρα, ενώ ο ίδιος θα εισπράξει όταν —και αν— πουλήσει.

Δεν είναι όμως μόνο αυτά.

Υπάρχουν όλα τα υπόλοιπα έξοδα καλλιέργειας που έχουν ήδη γίνει και περιμένει να αποσβέσει: καύσιμα, νερό, εργατικά, λιπάσματα, εφόδια, μηχανήματα και άλλα.

Αυτά αντιστοιχούν περίπου σε άλλα 3 κιλά λάδι ανά δέντρο. Σύνολο 6 κιλά.

Στη συνέχεια έρχεται η παρακράτηση του ελαιουργείου και η δακοκτονία, με μια μέση επιβάρυνση που υπολογίζω στο 15% της παραγωγής, δηλαδή 1,5 κιλό λάδι ανά δέντρο.

Συνολικά, φτάνουμε στα 7,5 από τα 10 κιλά.

Με τα 2,5 κιλά που απομένουν, ο παραγωγός και ιδιοκτήτης του χωραφιού αμείβεται λιγότερο από τον εργάτη που του μαζεύει τις ελιές.

Και το πάρτι δεν σταματά εδώ. Έρχεται μετά και η Εφορία να φορολογήσει την κερδοφορία, μειώνοντας ακόμη περισσότερο τα τελικά έσοδα.

Στο τέλος δεν μένει τίποτα.

Και όλα αυτά αφορούν το καλό σενάριο: τα δέντρα να είναι φορτωμένα, το λάδι να έχει οξύτητα 0,3, η παραγωγή να φτάνει τα 10 κιλά ανά δέντρο και ο εργάτης να είναι άψογος.

Στα υπόλοιπα σενάρια ο παραγωγός μπαίνει από πολύ έως πάρα πολύ «μέσα».

Γιατί, λοιπόν, να τις μαζέψει;

Η κυβέρνηση πρέπει να παρέμβει άμεσα, εντάσσοντας την ελαιοκαλλιέργεια στις ενισχύσεις de minimis, για να αποτρέψει την οικονομική καταστροφή των ελαιοπαραγωγών.

Χρειάζεται επιτέλους μια εθνική στρατηγική για τον ελαιόκαρπο και το ελαιόλαδο, με γνώμονα την ποιότητα, την ποσότητα και την οικονομική δυνατότητα των παραγωγών να αναπτύσσονται.

Δικαιολογίες δεν υπάρχουν. Μονάχα υπεκφυγές.»


«Πόσο ελαιόλαδο αντέχει να παράγει ακόμη ο Έλληνας ελαιοπαραγωγός;

Οι φωτογραφίες δείχνουν υγιή καρπό ελιάς, χωρίς δάκο ή εμφανείς παθογένειες. Καρπό που έπεσε στο έδαφος εξαιτίας ισχυρών ανέμων και καιρικών φαινομένων.

Τέτοιες απώλειες μπορούν να φτάσουν το 30% της παραγωγής και, σε δυσμενείς συνθήκες, ακόμη και το 50%.

Αυτό όμως δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα.

Πριν από 30 χρόνια, αυτός ο καρπός θα συλλεγόταν από το έδαφος. Σήμερα έχουν αλλάξει τόσο πολύ τα οικονομικά δεδομένα της ελαιοκαλλιέργειας, που ο παραγωγός αναγκάζεται να επανεξετάσει ακόμη και πόσο από την παραγωγή του αξίζει να συγκομίσει.

Και δεν μιλάμε μόνο για καρπό που έχει ήδη πέσει και δεν συμφέρει να μαζευτεί.

Μιλάμε για καρπό που θα μπορούσε να συγκομιστεί εγκαίρως, όσο βρίσκεται ακόμη στο δέντρο, και να δώσει εξαιρετικής ποιότητας ελαιόλαδο, αλλά τελικά αφήνεται ασυγκόμιστος.

Γιατί;

Ας δούμε ένα απλό παράδειγμα.

Αν ένας παραγωγός έχει καθαρό κέρδος 20.000 ευρώ και η πρόσθετη παραγωγή μπορεί να του αποφέρει άλλα 10.000 ευρώ, αυτά τα επιπλέον χρήματα δεν θα μείνουν ολόκληρα στην τσέπη του.

Με οριακό φορολογικό συντελεστή 28%, τα 2.800 ευρώ θα κατευθυνθούν στη φορολογία.

Παράλληλα, για να παραχθούν αυτά τα επιπλέον 10.000 ευρώ, χρειάζονται περισσότερα εργατικά, περισσότερες ώρες συγκομιδής, μεταφορές και έξοδα ελαιοτριβείου.

Και όταν το κόστος της νόμιμης εργασίας δεν είναι οικονομικά διαχειρίσιμο, ο παραγωγός βρίσκεται ακόμη και μπροστά στο αδιέξοδο της αδήλωτης εργασίας, με όλες τις συνέπειες και τους κινδύνους που αυτή συνεπάγεται.

Έτσι φτάνουμε στο παράδοξο: ο παραγωγός να έχει καρπό, να μπορεί να παράγει περισσότερο λάδι, αλλά να επιλέγει να περιορίσει τη συγκομιδή του για να διατηρήσει βιώσιμη την εκμετάλλευσή του.

Αυτό σημαίνει λιγότερη παραγωγή, λιγότερο ποιοτικό ελαιόλαδο και χαμένο εισόδημα για την ελληνική ύπαιθρο.

Και όλα αυτά συμβαίνουν σε μια αγορά όπου η τιμή του ελαιολάδου παραμένει καθηλωμένη, ενώ το ίδιο το προϊόν έχει στοχοποιηθεί στη δημόσια συζήτηση ως υπεύθυνο για την ακρίβεια.

Ποιος όμως συζητά για την αύξηση του συνολικού κόστους παραγωγής; Ποιος συζητά για τη φορολογία, τα εργατικά, τις ασφαλιστικές επιβαρύνσεις και το γεγονός ότι οι τιμές των τροφίμων έχουν αυξηθεί περίπου 35% τα τελευταία χρόνια;

Πληρώνουμε υποχρεωτικά εισφορές στον ΕΛΓΑ, αλλά σημαντικές απώλειες παραγωγής από καιρικά φαινόμενα παραμένουν εκτός αποζημίωσης.

Το αποτέλεσμα είναι να περιορίζουμε την παραγωγή μας όχι επειδή δεν μπορούμε να παράγουμε, αλλά επειδή δεν μπορούμε πλέον να αντέξουμε οικονομικά να παράγουμε περισσότερο.

Και ας αναρωτηθούμε όλοι:

Όταν ο παραγωγός αρχίζει να αφήνει καρπό πάνω στα δέντρα για να μπορέσει να επιβιώσει, ποιος τελικά χάνει;

Ο παραγωγός; Ο καταναλωτής; Η εθνική οικονομία;

Η απάντηση είναι ότι χάνουμε όλοι.

Γιατί η βιώσιμη τιμή του ελαιολάδου δεν είναι προνόμιο του παραγωγού. Είναι προϋπόθεση για να συνεχίσει να υπάρχει ελληνική παραγωγή.»


«Αναρωτήθηκες ποτέ αν εγώ εκείνη τη χρονιά είχα λάδι;

Βλέπω καθημερινά σχόλια και αναρτήσεις από ανθρώπους που φαίνεται να έχουν κρατήσει μέσα τους ένα απωθημένο από τις τιμές του ελαιολάδου το 2024. Και τώρα, με κάθε ευκαιρία, αναζητούν έναν παραγωγό για να ξεσπάσουν.

Αναρωτήθηκες όμως ποτέ αν εγώ εκείνη τη χρονιά είχα λάδι να πουλήσω;

Είχες την ευαισθησία να αντιληφθείς ότι εγώ και χιλιάδες άλλοι παραγωγοί υποστήκαμε ολοκληρωτική καταστροφή από καιρικά φαινόμενα; Ότι χάσαμε την παραγωγή μας, χωρίς να πάρουμε ούτε ένα ευρώ αποζημίωση;

Ποιος πλήρωσε τα μεροκάματα για τις εργασίες ολόκληρης της χρονιάς; Ποιος πλήρωσε τα λιπάσματα, τα καύσιμα, τα φυτοφάρμακα, τα μηχανήματα, τα συνεργεία και όλα τα υπόλοιπα έξοδα που δεν εξαφανίστηκαν επειδή δεν είχαμε σοδειά;

Τα πληρώσαμε εμείς. Από την τσέπη μας. Και στο τέλος μείναμε χωρίς εισόδημα.

Αλλά αυτά δεν απασχολούν κανέναν.

Εκείνο που απασχολεί ορισμένους είναι πώς θα εξοικονομήσουν 50 ή 100 ευρώ από τα λίγα λίτρα λάδι που καταναλώνει η οικογένειά τους μέσα σε έναν χρόνο. Και για να το πετύχουν, επιλέγουν να μετατρέψουν τον αγρότη σε εξιλαστήριο θύμα της γενικότερης οικονομικής δυσχέρειας.

Δεν είδα όμως την ίδια αγανάκτηση να εκφράζεται με την ίδια ένταση για τις αυξήσεις στα τρόφιμα των σούπερ μάρκετ, που, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, έχουν επιβαρύνει σημαντικά το οικογενειακό καλάθι τα τελευταία χρόνια.

Ούτε για τα καύσιμα, το ηλεκτρικό ρεύμα, τα ενοίκια και όλα όσα ακριβαίνουν καθημερινά.

Εκεί γιατί δεν αναζητάμε εξιλαστήρια θύματα;

Ο καταναλωτής πιέζεται οικονομικά. Το γνωρίζω και το σέβομαι. Αλλά πιέζεται και ο παραγωγός. Δεν είμαστε αντίπαλοι.

Η πραγματική ακρίβεια δεν αντιμετωπίζεται βάζοντας τη μία κοινωνική ομάδα απέναντι στην άλλη.

Διαίρει και βασίλευε.

Αν θέλετε να παίξετε αυτό το παιχνίδι, παίξτε το. Μόνο που κάποια στιγμή θα γυρίσει μπούμερανγκ.

Γιατί όταν απαξιώνεις τον άνθρωπο που παράγει την τροφή σου, όταν τον θεωρείς υπεύθυνο για κάθε οικονομικό σου πρόβλημα, μην εκπλαγείς όταν αύριο δεν θα υπάρχει κανείς να παράγει.

Και τότε δεν θα αναρωτιέσαι πόσο ακριβό είναι το λάδι. Θα αναρωτιέσαι αν θα βρίσκεις ελληνικό λάδι.

Ο σεβασμός στον καταναλωτή είναι αυτονόητος. Ο σεβασμός στον παραγωγό, όμως, δεν μπορεί να είναι προαιρετικός.»


«Απλά μαθηματικά ελαιουργίας:

  1. Διεθνής χρηματιστηριακή τιμή ελαιολάδου: 6,60 ευρώ/λίτρο.

  2. Χονδρική τιμή πώλησης ελληνικού ελαιολάδου: 3,20 ευρώ/λίτρο, δηλαδή το 49% της διεθνούς τιμής.

  3. Πραγματικό μέσο κόστος παραγωγής ελληνικού ελαιολάδου: 5–9 ευρώ, ανάλογα με την καλλιέργεια, την τοποθεσία (στις ορεινές περιοχές το κόστος είναι αυξημένο κατά 35%), την ποικιλία και τη χρονιά. Εμένα μου κοστίζει 9–11 ευρώ, πριν από τη συσκευασία.

  4. Μέση ετήσια παραγωγή Ελλάδας: 270–300 χιλιάδες τόνοι, δηλαδή περίπου 285 εκατομμύρια λίτρα, σύμφωνα με τον υπολογισμό μου.

Με τις φετινές τιμές χονδρικής, εκτιμώ ότι πρόκειται να ζημιωθούμε κατά περίπου 150 εκατ. ευρώ. Ένα κόστος που βαρύνει αποκλειστικά τους παραγωγούς, οι οποίοι καλούνται να παράγουν Ferrari με τιμές πώλησης Lada.

Οι περισσότεροι δεν θα παράγουν. Θα αφήσουν τις Ferrari να πέσουν στο έδαφος, ελλείψει πολιτικής βούλησης και ικανότητας να στηριχθεί ένα προϊόν αυξημένης διατροφικής και περιβαλλοντικής αξίας.

Υ.Γ. Ενόψει εκλογών θα βγουν οι ειδήμονες να προτείνουν «μέτρα στήριξης του παραγωγού», δίνοντας ίσως μισό ευρώ ανά παραγόμενο λίτρο. Ποιος να σώσει τι με τις διαφορές κόστους και τιμής πώλησης που υπάρχουν;

Υ.Γ. 2: Τα 150–200 εκατ. ευρώ που χάνουν ετησίως οι Έλληνες παραγωγοί καταλήγουν, κατά την εκτίμησή μου, ως επί το πλείστον σε ιταλικές τσέπες.

Υ.Γ. 3: Η διεθνής τιμή του ελαιολάδου καθορίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό από την ισπανική βιομηχανοποιημένη παραγωγή ελαιολάδου, που δεν έχει, κατά την άποψή μου, καμία ποιοτική σχέση με την ελληνική, αλλά παράγεται με κόστος κάτω από 2 ευρώ.

Υ.Γ. 4: Σε μια χώρα στην οποία, όπως εκτιμώ, πάνω από το 50% είναι παραγωγοί ελαιολάδου, η συζήτηση επικεντρώνεται στον καταναλωτή και στη διαφορά ανάμεσα στην τιμή στο λιοτρίβι και στην τιμή στο ράφι.

Αναρωτιέται κανείς ποια θα είναι η τιμή όταν θα πάψουμε να παράγουμε;»


«Ελαιόλαδο και παραγωγός: Το υγρό χρυσάφι της χώρας σε πλήρη κατάρρευση.

Ελλάδα – Τυνησία: Η άνιση μάχη του ελαιολάδου, της επιβίωσης, των φυτοφαρμάκων και της ανύπαρκτης αγροτικής πολιτικής!

Γιατί ο Έλληνας ελαιοπαραγωγός βρίσκεται ένα βήμα πριν από την εγκατάλειψη της γης του, ενώ το τυνησιακό λάδι κατακλύζει την Ευρώπη;

Οι αριθμοί, οι κανόνες και η στάση του κράτους, αν μπουν δίπλα δίπλα, δίνουν την απάντηση.

1. Στο χωράφι: Ελλάδα – Τυνησία

Κόστος παραγωγής στην Ελλάδα: 3,50–4 ευρώ το κιλό.

Τιμή παραγωγού στην Ελλάδα: 3,20–3,70 ευρώ το κιλό. Στην Τυνησία: περίπου 3,15 ευρώ το κιλό.

Αποτέλεσμα, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου: ο Έλληνας παραγωγός μπορεί να χάνει έως και 1 ευρώ το κιλό, ενώ ο Τυνήσιος να έχει καθαρό κέρδος.

2. Στο κόστος επιβίωσης

Η Ελλάδα είναι, σύμφωνα με τη σύγκριση που παραθέτω, περίπου 2,4 φορές ακριβότερη από την Τυνησία.

Βενζίνη: Ελλάδα 1,95 ευρώ το λίτρο, Τυνησία 0,76 ευρώ.

Γάλα: Ελλάδα 1,54 ευρώ το λίτρο, Τυνησία 0,44 ευρώ.

Ψωμί: Ελλάδα 1,16 ευρώ η φραντζόλα, Τυνησία 0,18 ευρώ.

Ρεύμα και λογαριασμοί: Ελλάδα 100–160 ευρώ τον μήνα, Τυνησία 40–45 ευρώ.

Μηνιαίο κόστος ζωής για ένα άτομο: Ελλάδα περίπου 1.150–1.200 ευρώ, Τυνησία 450–530 ευρώ.

3. Στα φυτοφάρμακα και στους ελέγχους: Δύο μέτρα και δύο σταθμά

Στην Ελλάδα, ο παραγωγός υποχρεώνεται να τηρεί τους αυστηρούς περιβαλλοντικούς κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με πολλές δραστικές ουσίες απαγορευμένες, ακριβότερα εγκεκριμένα σκευάσματα και συνεχείς ελέγχους.

Η Τυνησία, ως τρίτη χώρα εκτός ΕΕ, δεν δεσμεύεται από τις ίδιες ευρωπαϊκές απαγορεύσεις χρήσης φυτοφαρμάκων, διατηρώντας χαμηλότερο κόστος φυτοπροστασίας.

Το χειρότερο; Σύμφωνα με όσα επικαλούμαι από το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο, οι έλεγχοι για υπολείμματα φυτοφαρμάκων στα εισαγόμενα ελαιόλαδα στα σύνορα της ΕΕ είναι «σχεδόν ανύπαρκτοι»!

4. Στην αγροτική πολιτική και στο κράτος: Εγκατάλειψη ή εθνική στρατηγική

Στην Ελλάδα, ο παραγωγός αφήνεται μόνος απέναντι στους μεσάζοντες και στις αθρόες εισαγωγές, χωρίς δημοπρατήρια, χωρίς ουσιαστικούς ελέγχους στις παράνομες ελληνοποιήσεις και χωρίς απορρόφηση αποθεμάτων.

Το αγροτικό ρεύμα παραμένει πανάκριβο, η επιστροφή φόρου στο πετρέλαιο δεν προσφέρει, κατά την άποψή μου, πραγματική ανακούφιση και τα αγροεφόδια βρίσκονται στα ύψη. Την ίδια ώρα, οι επιδοτήσεις της ΚΑΠ συρρικνώνονται ή χάνονται μέσα στη γραφειοκρατία και στα πρόστιμα, με «φραπέδες» και «χασάπηδες» να καθορίζουν πού θα μοιραστούν…

Οι ζημιές μένουν απλήρωτες ή αποζημιώνονται με μεγάλες καθυστερήσεις. Ο κανονισμός του ΕΛΓΑ χρειάζεται αλλαγή, ενώ η έλλειψη εργατών γης έχει ανεβάσει τα μεροκάματα στα 80 ευρώ.

Δεν υπάρχει ουσιαστικό σχέδιο για την τυποποίηση. Αντί να στηριχθούν οι συνεταιρισμοί και οι εξαγωγές επώνυμου ελληνικού ελαιολάδου, το κράτος παρακολουθεί παθητικά την πορεία του «υγρού χρυσαφιού».

Αντίθετα, στην Τυνησία, το κράτος αντιμετωπίζει το ελαιόλαδο ως εθνικό πυλώνα επιβίωσης. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτω, στηρίζει τις τιμές παραγωγού, αποθεματοποιεί δεκάδες χιλιάδες τόνους με κρατικά κονδύλια ύψους 150 εκατ. δηναρίων, επιδοτεί τον εκσυγχρονισμό και αξιοποιεί τις αδασμολόγητες ποσοστώσεις των 56.700 τόνων ετησίως προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το συμπέρασμα

Δεν γίνεται να παράγεις με αυστηρούς ευρωπαϊκούς κανόνες και να αμείβεσαι με τιμές Τυνησίας, με κόστος επιβίωσης 2,4 φορές υψηλότερο, χωρίς εργάτες γης και χωρίς κράτος δίπλα σου.

Δεν γίνεται να ανταγωνίζεσαι φθηνά εισαγόμενα λάδια χωρίς δασμούς και, όπως καταγγέλλω, χωρίς επαρκείς ελέγχους φυτοφαρμάκων.

Η ελληνική ύπαιθρος δεν αντέχει άλλη αδιαφορία.

Χρειαζόμαστε άμεσα εθνική αγροτική πολιτική: πραγματικό ΕΛΓΑ, έλεγχο των συνόρων και στήριξη της τυποποίησης του επώνυμου ελληνικού ελαιολάδου.»

Ακολουθήστε το notospress.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις