ΜΑΝΗ. Η θητεία υπαίθρου, το γνωστό «αγροτικό», αποτέλεσε για δεκαετίες μια από τις πιο χαρακτηριστικές –και συχνά πιο μοναχικές– διαδρομές των νέων γιατρών στην Ελλάδα. Από τα παλιά «αγροτικά ιατρεία» των δεκαετιών του 1960 και του 1970, όταν ένας μόνο αγροτικός γιατρός κάλυπτε ολόκληρα χωριά χωρίς υποδομές, μέχρι τα σημερινά Κέντρα Υγείας που (στοχεύουν να) λειτουργούν ως βάση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ), ο θεσμός άλλαξε μορφή, όχι όμως και τον βασικό του πυρήνα: την πρώτη ουσιαστική επαφή ενός νέου επιστήμονα με την πραγματικότητα του ΕΣΥ και της ελληνικής περιφέρειας.

Σήμερα, εκατοντάδες νέοι γιατροί καλούνται κάθε χρόνο να υπηρετήσουν για 12 μήνες σε νησιά, ορεινές και απομακρυσμένες περιοχές, συχνά σε συνθήκες υποστελέχωσης και αυξημένων αναγκών. Για αρκετούς, η εμπειρία αυτή ισορροπεί ανάμεσα στην πολύτιμη εκπαίδευση και την επαγγελματική εξουθένωση. Από τη μία πλευρά, το αγροτικό δίνει στους νέους γιατρούς αυτονομία, επαφή με τον ασθενή και εμπειρία που δύσκολα αποκτάται σε ένα μεγάλο νοσοκομείο. Από την άλλη, δεν λείπουν οι περιπτώσεις όπου νέοι επιστήμονες καλούνται να διαχειριστούν επείγοντα περιστατικά χωρίς επαρκή στήριξη, να καλύψουν κενά του συστήματος ή να λειτουργήσουν περισσότερο ως «ανάχωμα» στην έλλειψη προσωπικού παρά ως εκπαιδευόμενοι γιατροί.

Η διαδρομή του 26χρονου Χρήστου Μπεσίρη, αγροτικού γιατρού στο Κέντρο Υγείας Αρεόπολης, φωτίζει και τις δύο όψεις αυτής της πραγματικότητας. Μιλώντας στο ygeiamou.gr περιγράφει τη θητεία του όχι ως μια υποχρεωτική στάση πριν από την ειδικότητα, αλλά ως μια εμπειρία που τον έφερε πιο κοντά στην ουσία της ιατρικής και της κοινότητας. Στην Αρεόπολη της Λακωνικής Μάνης βρέθηκε αμέσως μετά το νοσοκομείο «Αττικόν» όπου ολοκλήρωσε εξάμηνο πρόγραμμα προκαταρκτικής κλινικής άσκησης, μία περίοδος που όπως λέει «ήταν μια πολύ δυνατή προετοιμασία για το αγροτικό».

Διαβάστε περισσότερα στο ygeiamou.gr

Ακολουθήστε το notospress.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις