Σαν όλα να έχουν ήδη συμβεί

Γράφει ο Λευτέρης Κουσούλης* /tovima.gr

Από αναμονή σε αναμονή για κάτι νέο σε αυτό που συνηθίζουμε να ονομάζουμε πολιτικό σκηνικό, έχει τελικά κερδίσει η επανάληψη.

Όλα μοιάζουν πλέον γνωστά. Αυτά που ακούς σήμερα είναι ακριβώς τα ίδια με αυτά που εκφωνήθηκαν χθες. Σχεδόν αντίγραφα, σχεδόν φθαρμένη ανατύπωση. Εξαντλήθηκαν τα περιθώρια της έκπληξης, σαν όλα να έχουν ήδη συμβεί.

Ό,τι λέγεται και δεν γίνεται, ό,τι εξαγγέλλεται και η έλευσή του καθυστερεί, αφομοιώνεται και σβήνει σαν να έχει ήδη υπάρξει. Απαιτητική η επικαιρότητα όλα τα αλέθει και τα υποβαθμίζει και τα σκοτώνει.

Την ώρα που μια υπόγεια αναταραχή και αναζήτηση ψάχνει τρόπο να εκφρασθεί, οι πολιτικές δυνάμεις, στη γνωστή τους διάταξη, είναι απορροφημένες από τον εαυτό τους, όχι τόσο υπό το πνεύμα της γνωστής εσωστρέφειας, όσο υπό το βάρος της συνείδησης ότι δεν έχουν κάτι νέο να πουν, μια καινοτομία να κομίσουν, μια ιδέα νέα που θα ταράξει τα νερά και θα τροφοδοτήσει την αναταραχή και την αναζήτηση.

Στο φυλάκιό της η κάθε πλευρά, περιμένει. Αυτή η αναμονή, χωρίς ελπίδα ή προοπτική αλλαγής, θα χαρακτηρίσει τον πολιτικό χρόνο ως την πρώτη εκλογική αναμέτρηση.

Για διαφορετικούς λόγους κυβερνητική παράταξη και αντιπολίτευση συμπίπτουν σε αυτή την επιλογή. Μια τεράστια πολιτική αμυντική επιχείρηση έχει ήδη αναπτυχθεί και όλοι εργάζονται για την οχύρωση των γραμμών τους.

Αν κάποια πλευρά έχει τους πιο σοβαρούς και βάσιμους λόγους μιας παρόμοιας εκλογικής στρατηγικής, αυτή είναι η Κυβέρνηση. Στον έβδομο χρόνο, με την κόπωση δεδομένη, την φθορά υπαρκτή και μεγάλη, την άρνηση σε μερίδα του εκλογικού σώματος να κερδίζει, το μάθημα των ευρωεκλογών σχετικά πρόσφατο, τις δημοσκοπήσεις σε απόσταση από την αυτοδυναμία, οδηγείται και τεχνικά στην επιλογή μιας προστασίας της παραδοσιακής εκλογικής της βάσης.

Περί το 30% αυτή εκλογική βάση, η πιθανή - αν και δύσκολη - επίτευξή της στην πρώτη αναμέτρηση, τοποθετεί το κυβερνών κόμμα σε πολύ καλή θέση για τον κύκλο που θα ανοίξει το βράδυ των εκλογών.

Αυτοπροστασία και συσπείρωση λοιπόν, προσθέτοντας στασιμότητα στο περιβάλλον και περιμένοντας υπομονετικά τον χρόνο όλα να τα αποκρυσταλλώσει στην κάλπη.

Γύρω της απαράλλακτος, όπως τον γνωρίσαμε, ο κόσμος της αντιπολίτευσης. Ο κατακερματισμός της έχει πλέον γίνει αποδεκτός σαν μοιραία σχεδόν συνθήκη και μαζί με τη συνολική αδυναμία της, το ένα αγκαλιά με το άλλο, είναι η εγγύηση διάρκειας αυτής της κατάστασης.

Αυτό που βλέπουμε σήμερα στην αντιπολίτευση, αυτό θα φτάσει ως την κάλπη. Η εμφάνιση νέων κομμάτων δεν θα μεταβάλλει συγκλονιστικά το περιβάλλον αυτό ως την επόμενη αναμέτρηση, πλην της απορίας , ως την τελευταία ώρα, ποιο από τα μέρη της θα βρεθεί στην δεύτερη θέση.

Έτσι εκεί που σήμερα όλα μοιάζει να έχουν ήδη συμβεί, η εξέλιξη στους κόλπους της αντιπολίτευσης είναι το μόνο ενδιαφέρον που αξίζει να αναμένει κανείς.

Οι επιλογές ασφάλειας που φαίνεται να προτάσσουν επίδοξοι διαμορφωτές της θα συναντηθούν με την κόπωση και θα αποδειχθούν αναντίστοιχες με το υπαρκτό αίτημα της ανασύνταξης του κεντροαριστερού χώρου.

Πάντα υπάρχει το δίλλημα τι κάνεις με τον χρόνο. Είναι στη διάθεση κάθε ενδιαφερομένου, είτε για το καλό είτε για το κακό. Άλλοι απροετοίμαστοι βιάζονται, άλλοι αμφίβολοι περιμένουν.

Μέσα στη στασιμότητα και την ακινησία της γενικότερης αυτής αμφιβολίας θα πάμε ως τις εκλογές.

(*) Πολιτικός επιστήμονας