Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 - Μια διαφορετική αποτίμηση

Γράφει ο Παναγιώτης Τζουνάκος

Ο Κωνσταντινουπολίτης Εφραίμ Αγιοτρυφωνίτης, μοναχός του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά* στην Πρίγκηπο της Πόλεως κρίνει τους Οθωμανούς και την Επανάσταση. Ακολουθούν αποσπάσματα από άρθρο του στο τριμηνιαίο περιοδικό γεωπολιτικής «Ενδιάμεση Περιοχή».

«Η οικονομική κατάσταση των Ρωμηών, καθ’ όλην την διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά κυρίως από τα μέσα του ΙΗ΄ και μέχρι τα μέσα του Κ΄ αιώνος ήταν σκανδαλωδώς ανθηρά. Οι Ρωμηοί τραπεζίτες κρατούσαν την οικονομία της Αυτοκρατορίας και ήταν σε θέση οι περισσότεροι απ’ αυτούς να δανείζουν την ίδια την Αυτοκρατορία. Την εδάνειζαν όμως όχι απάνθρωπα όπως οι δανειστές της Ελλάδος μέχρι σήμερα. Διότι για σήμερα ξέρουμε πόσο αίμα “ρουφάνε” οι ανά τον κόσμο δανειστές - “χριστιανοί και φίλοι” της Ελλάδος. (…) Στο ξεκίνημά της όμως, μετά την επανάσταση κατά το 1821, ξέρουμε; Σε μια εκπομπή με το όνομα “Μηχανή του χρόνου” στις 27/3/2012 ακούσαμε επισήμως ότι τα δύο δάνεια που πήρε η Ελλάς το 1824 και το 1825 ήταν συνολικά 2.800.000 χρυσές λίρες Αγγλίας. Από αυτές μόνον τις 600.000 πήρε στο χέρι, οι υπόλοιπες 2.200.000 ήσαν οι τόκοι των δύο δανείων! Γιατί αγανακτούμε με τους σημερινούς τοκογλύφους μας; Οι παλαιοί-φίλοι και σύμμαχοι ήταν και αυτοί όπως οι σημερινοί- ήταν το ίδιο αχόρταγοι, ίσως και περισσότερο.

»Η Ελλάδα εγκατέλειψε τον φυσικό της αυτοκρατορικό πολιτισμικό χώρο της Ανατολής και εστράφη στην λαμπυρίζουσα Δύση η οποία τότε έβγαινε από τον μεσαίωνά της. Με την Γαλλική Επανάσταση (1789), ολίγα χρόνια πριν από τη δική μας, βλέπουμε τους κατακτημένους Ρωμηούς της Δύσεως να ξεσηκώνονται ενάντια στους κατακτητές Φράγκους, δηλαδή στους “ευγενείς” της Δύσεως. Στο 2% που κυβερνούσε τη Δύση. Ακόμη και εκεί παρ’ όλο που είχαν όλα τα δίκαια με το μέρος τους, οι επαναστάτες το μόνο που πέτυχαν ήταν να διώξουν τους Φράγκους βασιλείς τους και να τους αντικαταστήσουν με τα μέλη των διαφόρων “λεσχών”. Τίποτε άλλο δεν άλλαξε. Αντί να ευτυχήσουν, όπως τους υπέσχοντο, εθρήνησαν εκατομμύρια θύματα και κυρίως τον Κ΄ αιώνα με δύο παγκόσμιους πολέμους και τις διάφορες κοινωνικές “επαναστάσεις”, και εξακολουθούν να αλληλοσφάζονται μέχρι σήμερα και πάντοτε στο όνομα της “ειρήνης” και της “ελευθερίας”. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες γεννάται το Ελληνικό Κράτος, ή καλύτερα δημιουργείται ένα κρατίδιο του οποίου η μοίρα ήταν, από τότε μέχρι σήμερα, να είναι το προτεκτοράτο αυτών που πέτυχαν να διαλύσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία, Άγγλων, Γάλλων, Ρώσων και αργότερα Αμερικανών.

»Τον Μάρτιο του 1821 ξεθηκώθησαν στην Πελοπόννησο, με τη συμπαράσταση και βοήθεια των καραδοκούντων Αγγλορωσογάλλων, εισήλθαν στην πρωτεύουσά της, την Τρίπολη, και κατέσφαξαν 30.000 αμάχους πολίτες, γυναικόπαιδα Οθωμανών, πέραν των πολεμιστών (για την ακρίβεια οι δυνάμεις των επαναστατημένων Ελλήνων υπό την αρχηγία του Κολοκοτρώνη κατάλαβαν την Τριπολιτσά, στις 23 Σεπτεμβρίου 1821. Η σφαγή που ακολούθησε ήταν τρομακτική: Επί τρεις ημέρες οι Έλληνες εσφαγίαζαν τους αμάχους Τούρκους και Εβραίους, τις γυναίκες τα παιδιά και τα βρέφη, αφού προηγουμένως εβασάνιζαν, εκπαραθύρωναν, έκαυαν και λεηλατούσαν. Εθανάτωσαν δε 30.000 Τούρκους και 2.000 Εβραίους). Και όλα αυτά εις το Όνομα του Χριστού ο οποίος διδάσκει να αγαπάμε τους εχθρούς μας. Να γυρίζουμε και την αριστερά όταν μας χαστουκίζουν στην δεξιά.

»Ο θλιβερός Παλαιών Πατρών Γερμανός, άκουσα να τον μνημονεύουν σε πανηγυρική λειτουργία στην Πάτρα ως εθνεγέρτη. Αυτός όμως έτρεξε στο Βατικανό έτοιμος να φιλήσει την “παντόφλα” του Πάπα, προτείνοντάς του οποιοδήποτε τίμημα -εκκλησιαστικό εννοείται- προκειμένου να τους στείλη βοήθεια. Μα αυτός αν ήταν να βοηθήση, θα βοηθούσε τους Ορθοδόξους πολλές φορές πριν. Ευτυχώς δεν τον εδέχθη σε ακρόαση και γλυτώσαμε τα χειρότερα.

»Τονίζουμε ακόμη μια φορά ότι οι λέξεις Ρωμηός και Ρωμηοσύνη έχουν μόνο πνευματική σημασία και καθόλου εθνική. Σημαίνουν τους Ορθοδόξους Χριστιανούς οι οποίοι υπάγονταν στο Πατριαρχείο της Νέας Ρώμης (εξ’ ου και το Ρωμαίος-Ρωμηός) δηλαδή της Κωνσταντινουπόλεως. Δεν σημαίνει Έλληνες όπως προσπαθούν να τους ταυτίσουν οι Ελλαδίτες. Από τη στιγμή που απεκόπησαν και μάλιστα πραξικοπηματικώς από το Πατριαρχείο της Νέας Ρώμης – Κωνσταντινουπόλεως έπαψαν να είναι Ρωμηοί. Πολύ περισσότερο το Ρωμηός δεν σημαίνει Ελληνορθόδοξος. Είναι δε ο πιο ατυχής όρος.

»Ακούμε κατά την 25η Μαρτίου στα διάφορα κηρύγματα των “δεσποτάδων”, ή των εκπαιδευτικών που βγάζουν “τους πανηγυρικούς” να φάσκουν και να αντιφάσκουν συνεχώς. Χρησιμοποιώντας εκφράσεις όπως “ο τουρκικός ζυγός”, “η περίοδος της Δουλείας”, “τα χρόνια της Σκλαβιάς” και τα παρόμοια, αυτά δηλαδή που τους δίδαξαν οι Αθηναϊκές Θεολογικές Σχολές ή οι αντίστοιχες Φιλολογικές, και μετά από λίγο τα ξεχνούν και αρχίζουν να εκθειάζουν το πόσο προοδευμένες ήσαν οι “ελληνικές” πόλεις της Μικρασίας, πόσο μορφωμένοι ήσαν οι “Έλληνες” και ας ανεφέροντο πριν από λίγο σε “κρυφά σχολειά”! Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί επέζησαν και μάλιστα πολυτελώς. Στις αρχές του Κ΄ αιώνος οι Ρωμηοί ήσαν οι μισοί από τους Μουσουλμάνους. Εις δε την πρωτεύουσα, την Κωνσταντινούπολη, καθ’ όλην την διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας οι Ρωμηοί απετέλουν το 1/3 του πληθυσμού της. Ό, τι καλύτερο είχε να επιδείξη η Πόλις. Η αθηναϊκή “πολιτική” όμως τους εξηφάνισε».

*Η μονή Αγίου Γεωργίου Κουδουνά Πριγκήπου είναι από τις αρχαιότερες των Πριγκηπονήσων, αφού ήταν κτισμένη το 963 μ.Χ. Το 1204 ερειπώθηκε από τους Λατίνους επιδρομείς της Δ΄ Σταυροφορίας. Το 1302 σε πειρατική επιδρομή τα κτίρια της καταστράφηκαν από φωτιά. Αναγκαστικά οι μοναχοί της την εγκατέλειψαν, αφού πρώτα έκρυψαν την εικόνα του Αγίου Γεωργίου σε απόκρημνη, δυσπρόσιτη περιοχή. Την εικόνα ανακάλυψε πολλούς αιώνες αργότερα ένας τσοπάνος από την Πελοπόννησο, στον ύπνο του οποίου είχε εμφανιστεί ο άγιος, σύμφωνα με τοπική παράδοση. Έτσι ξαναχτίστηκε η μονή, στα 1751-1752.

Ιστορική αναφορά σχετική με την Ελληνική Επανάσταση του 1821:

Στις 21 Αυγούστου του 1791 εξεγέρθηκαν οι σκλάβοι στην πρώην γαλλική αποικία του Αγίου Δομίνικου, οι οποίοι απέκτησαν την ελευθερία τους. Ήταν η πρώτη Δημοκρατία, η οποία την 1/1/1804 μετονομάστηκε σε «Αϊτή», που προήλθε από την επανάσταση των μαύρων και οδήγησε στην κατάργηση της δουλείας και την εθνική τους ανεξαρτησία. Η Αϊτινή επανάσταση επηρέασε καθοριστικά και την Ελληνική Επανάσταση που άρχισε μερικά χρόνια αργότερα (1821), με την Αϊτή να είναι η πρώτη χώρα που αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Ελλάδας. Μάλιστα κατά τη διάρκεια της επανάστασης ενίσχυσε τον αγώνα οικονομικά, αλλά και στρατιωτικά, αποστέλλοντας 100 Αϊτινούς εθελοντές να πολεμήσουν στο πλευρό των Ελλήνων εναντίον των Οθωμανών, άσχετα αν όλοι πέθαναν κατά τη διάρκεια του μεγάλου ταξιδιού, προτού καταφέρουν να φτάσουν στην Ελλάδα. Παρόλα αυτά η Ελλάδα δεν έχει ποτέ τιμήσει την προσφορά της Αϊτής και δεν έχει καλέσει εκπρόσωπό της στις εορταστικές εκδηλώσεις για το 1821.