Ρύποι

Γράφει ο Παναγιώτης Τζουνάκος

Δυσοσμία, αποφορά και μπόχα αναδύονται από τη σήψη, την ανηθικότητα και τον εκφυλισμό. Η διαφθορά και τα σκάνδαλα, πρωτόγνωρα στην ελληνική κοινωνία, έχουν αναστατώσει, ταράξει και τρομάξει κάθε πολίτη. Η αλαζονεία, η έπαρση και η υπεροψία αποκαλύπτουν τα κυνικά γνωρίσματα μέσα σε ένα φαύλο, ελεεινό και αξιοθρήνητο περιβάλλον.

Η ντροπή και η ατίμωση, ο εξευτελισμός και ο διασυρμός έχουν διαγραφεί από την ανθρώπινη μορφή. Η ιδιοτέλεια, το ρουσφέτι και η εξυπηρέτηση των ημετέρων έχουν αναχθεί σε σύμβολα λειτουργίας του κράτους. Η συνειδητή αθλιότητα έχει ξεπεράσει τα όρια της κλασικής ανοησίας. Έτσι, στην ανθρώπινη ζούγκλα πολλαπλασιάστηκαν τα βουβάλια, αφού βουνά και λίμνες έγιναν βοσκοτόπια.

Η βαθιά κρίση κατατρώει τα σωθικά της κοινωνίας, η οποία εξαντλημένη και ανήμπορη έχει χάσει την ύπαρξή της, τον προσδιορισμό και τον προορισμό της. Η ζωή έχει αδρανοποιηθεί, παρά την κοροϊδία, την απόγνωση, την κατάθλιψη, την απελπισία. Οι ρύποι, ολοένα και περισσότερο μολύνουν και δηλητηριάζουν την ελληνική κοινωνία. Ο ξεσηκωμός για το καθάρισμα της αποπνικτικής ατμόσφαιρας των λεκέδων και το ξερίζωμα της εστίας των εγκλημάτων είναι μονόδρομος.