Εορτολόγιο 26 Ιουνίου: Ποιοι γιορτάζουν σήμερα

Δείτε ποιοι έχουν γιορτή σήμερα, 26 Ιουνίου. Διαβάστε το συναξάρι των τιμώμενων αγίων της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.

Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:

• Μακάριος, Μακαρία

Σήμερα τιμώνται από την Εκκλησία οι Όσιος Δαυίδ ο εν Θεσσαλονίκη, Νεομάρτυς Δαυίδ, ο εκ Κυδωνιών και Διονύσιος αρχιεπίσκοπος Σουζδαλίας

Όσιος Δαυίδ ο εν Θεσσαλονίκη

Γνωστός και ως «Δενδρίτης», υπήρξε ένας από τους ιδιαίτερους ασκητές της βυζαντινής Θεσσαλονίκης. Έλκοντας την καταγωγή του από τη μακρινή Μεσοποταμία (450), αποφάσισε να απαρνηθεί κάθε τι εγκόσμιο, ήρθε στη Θεσσαλονίκη στην εποχή του Ιουστινιανού και εντάχθηκε στη Μονή των Αγίων Θεοδώρου και Μερκουρίου, την επιλεγόμενη των Κουκουλιατών. Ως μοναχός πολεμούσε τα ψυχικά πάθη και αφιέρωνε όλο τον διαθέσιμο χρόνο του στη μελέτη των Γραφών, εκδήλωνε δε τον μεγάλο θαυμασμό του για τους στυλίτες αγίους, όπως τον Συμεών τον Πρεσβύτερο, τον Συμεών του Θαυμαστού Όρους, τον Δανιήλ, τον Πατάπιο και άλλους, τόσο που, επιθυμώντας να τους μιμηθεί, ανέβηκε σε μια αμυγδαλιά που βρισκόταν στα δεξιά του ναού της Μονής και εγκαταστάθηκε εκεί ως «δενδρίτης». Από αυτή τη θέση δίδασκε και συμβούλευε τους μαθητές του, αδιαφορώντας για το κρύο, τη ζέστη, τη βροχή και το χιόνι, αλλά και το άβολο των κλαδιών που δεν είχαν τη σταθερότητα και τη βολική επίπεδη άνω επιφάνεια ενός βραχώδους στύλου. Παρέμεινε εκεί για τρία χρόνια, μέχρι που, σύμφωνα με το συναξάρι του, άγγελος Κυρίου του ζήτησε να κατέβει και να συνεχίσει την άσκησή του σε κελλί.

Την εποχή εκείνη οι Σλάβοι και οι Άβαροι είχαν επανειλημμένα εισβάλλει στη Μακεδονία και γενικώς στο μεγάλο Θέμα του Ιλλυρικού, απειλώντας και αυτή την έδρα του επάρχου. Τότε, οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης τον παρακάλεσαν να μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη για να ζητήσει από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό την προστασία της πόλης από τις βαρβαρικές επιδρομές, παράκληση που ο όσιος απεδέχθη. Λέγεται, μάλιστα, πως ενώπιον του Ιουστινιανού και της Συγκλήτου, ο όσιος πήρε αναμμένα κάρβουνα στις γυμνές του παλάμες για να θυμιάσει χωρίς να καεί, γεγονός που προκάλεσε τον θαυμασμό του αυτοκράτορα που ασμένως ικανοποίησε τα αιτήματά του.

Εκοιμήθη πάνω στο πλοίο κατά την επιστροφή του από την Κωνσταντινούπολη προς τη Θεσσαλονίκη, γύρω στο 540, τα λείψανά του κλάπηκαν από τους Σταυροφόρους το 1204 και μεταφέρθηκαν στην Ιταλία (Παβία 1222), αλλά επέστρεψαν στη Θεσσαλονίκη το 1978 και σήμερα φυλάσσονται στην Ιερά Μονή Αγίας Θεοδώρας. Στην Άνω Πόλη της Θεσσαλονίκης σώζεται ο περίφημος Ναός του Οσίου Δαυίδ (Καθολικό της Μονής Λατόμου), που αποτελεί μνημείο της UNESCO, διότι το ψηφιδωτό στην κόγχη του Ιερού Βήματος θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα παλαιοχριστιανικά μνημεία παγκοσμίως. Απεικονίζει το «Όραμα του Ιεζεκιήλ», με έναν νεαρό, αγένειο Χριστό στο κέντρο, περιστοιχισμένο από τα σύμβολα των τεσσάρων Ευαγγελιστών και τους προφήτες Ιεζεκιήλ και Αββακούμ. Σύμφωνα με την παράδοση, το ψηφιδωτό καλύφθηκε με δέρμα βοδιού και ασβέστη κατά την περίοδο της Εικονομαχίας για να διασωθεί, παρέμεινε κρυμμένο και κατά την Τουρκοκρατία όταν ο ναός μετατράπηκε σε τζαμί, και αποκαλύφθηκε τυχαία μετά από σεισμό το 1921. Είναι σπάνιο δείγμα της τέχνης του 5ου αι., καθώς ο Χριστός δεν φέρει γένια, ακολουθώντας την αρχαιότερη εικονογραφική παράδοση.

Νεομάρτυς Δαυίδ, ο εκ Κυδωνιών

Με καταγωγή του από τις Κυδωνίες της Μικράς Ασίας, το γνωστό Αϊβαλί, έγινε μοναχός στη Αγιορειτίκη Σκήτη της Αγίας Άννης. Διαπιστώνοντας ότι το παρεκκλήσι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στην κορυφή του Άθωνα, στα 2033 μέτρα, είχε καταστραφεί από τους κεραυνούς, πήγε στη Σμύρνη και εξασφάλισε δωρεές οι οποίες, όχι μόνον κάλυψαν την ανακατασκευή του παρεκκλησίου, αλλά και την αποκατάσταση του Κελλίου της Θεοτόκου που ήταν χαμηλότερα και αποτελούσε τον τελευταίο σταθμό των προσκυνητών πριν ανέλθουν στην κορυφή. Επειδή όμως η βαθύτερη επιθυμία του ήταν να αγγίξει την τελειότητα του χριστιανού μάρτυρα, πήγε στη Μαγνησία και δημόσια ενώπιον και Τούρκων ομολόγησε την πίστη του και την ορθότητά της. Οι Τούρκοι τον αντιμετώπισαν περισσότερο περιπαικτικά παρά τιμωρητικά και τον έδιωξαν. Επέστρεψε στο Άγιο Όρος και εξομολογήθηκε στο Γέροντά του την επιθυμία του. Αυτός τον απέτρεψε, αλλά, τελικά, πήρε την ευλογία να προχωρήσει στο μαρτύριο από τον επίσκοπο πρώην Χριστουπόλεως Παγκράτιο, και έτσι μετέβη στη Θεσσαλονίκη για να αποτρέψει τη μεταστροφή στο Ισλάμ ενός άλλου μοναχού. Δημόσια ομολόγησε την πίστη του και με θαρρετό τρόπο προσπάθησε να μεταπείσει τον παραστρατημένο μοναχό. Οι Τούρκοι τότε τον συνέλαβαν, ο δικαστής τον καταδίκασε σε θάνατο και στις 26 Ιουνίου του 1813 αποκεφαλίστηκε.

Διονύσιος αρχιεπίσκοπος Σουζδαλίας

Εξέχουσα μορφή της Ρωσικής Εκκλησίας κατά τον 14ο αι., γνωστός για την πνευματικότητά του αλλά και την ενεργή ανάμειξή του στα εκκλησιαστικά ζητήματα της εποχής. Γεννήθηκε στο Κίεβο (με κοσμικό όνομα Δαυίδ) και εκάρη μοναχός στη φημισμένη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου, αλλά αργότερα μετέβη στον ποταμό Βόλγα, κοντά στο Νίζνι Νόβγκοροντ, όπου έζησε ως ερημίτης σε μια σπηλιά που έσκαψε ο ίδιος και εκεί ίδρυσε το 1335 τη Μονή της Αναλήψεως. Χειροτονήθηκε Επίσκοπος το 1374 και το 1379 μετέβη στην Κωνσταντινούπολη για να υποστηρίξει τις θέσεις του ενώπιον του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όπου και έλαβε τον τίτλο και τον διορισμό του ως Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ρωσίας από τον Πατριάρχη Νείλο το 1383. Κατά την επιστροφή του, συνελήφθη στο Κίεβο από τον Πρίγκιπα Βλαδίμηρο Ολγκέρντοβιτς, φυλακίστηκε και απεβίωσε στις 15 Οκτωβρίου 1385.

Ο Διονύσιος διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην προάσπιση της Ορθοδοξίας, συνεργαζόμενος με τη μεγαλύτερη πνευματική μορφή της εποχής του, τον άγ. Σέργιο του Ραντονέζ και αντιμετωπίζοντας την πρώτη σημαντική ρωσική αίρεση, των Στριγκόλνικι (Strigolniki). Η αίρεση αυτή εμφανίστηκε στο Πσκοφ και το Νόβγκοροντ στα μέσα του 14ου αι., με κυριότερα χαρακτηριστικά την άρνηση της εκκλησιαστικής ιεραρχίας, την άρνηση των μυστηρίων (κυρίως της εξομολόγησης και της Θείας Ευχαριστίας) και την κατηγορία των κληρικών για φιλαργυρία. Με το κήρυγμά του και τη βαθιά θεολογική του κατάρτιση, κατάφερε να πείσει πολλούς να επιστρέψουν στην Εκκλησία, ενώ συνέταξε κείμενα που αναιρούσαν τις κακοδοξίες τους, αποκαθιστώντας έτσι την ορθή πίστη των χριστιανών της περιοχής. Με τον Σέργιο είχαν κοινή γραμμή, και οι δύο υποστήριζαν την ανάγκη για πνευματική αναγέννηση μέσω του κοινοβιακού μοναχισμού και της αυστηρής άσκησης, καθώς και την ανάγκη για ενότητα των ρωσικών ηγεμονιών υπό την πνευματική καθοδήγηση της Μόσχας, σε μια εποχή που η Ρωσία προσπαθούσε να αποτινάξει τον μογγολικό ζυγό.

Τιμάται επίσης η μνήμη: μαρτύρων Ιωάννου και Παύλου, οσίου Ανθίωνος, οσίου Ιωάννου επισκόπου Γοτθίας.

Πηγή: kathimerini.gr