Εορτολόγιο 27 Ιουνίου: Ποιοι γιορτάζουν σήμερα

Δείτε ποιοι έχουν γιορτή σήμερα, 27 Ιουνίου. Διαβάστε το συναξάρι των τιμώμενων αγίων της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.

Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:

• Σαμψών

Σήμερα τιμώνται από την Εκκλησία οι Όσιος Σαμψών ο Ξενοδόχος, Όσιος Γεωργίου Γ΄ ο Αγιορείτης, ο λεγόμενος Κτήτωρ της Μονής Ιβήρων και Ιερομάρτυς Κυρίων Β΄

Όσιος Σαμψών ο Ξενοδόχος

Γεννημένος στη Ρώμη από πλούσια και ευγενή οικογένεια, υπήρξε εμβληματική μορφή φιλανθρωπίας στην Κωνσταντινούπολη του Ιουστινιανού και ήταν γνωστός ως ο «πατέρας των πτωχών». Παράλληλα με βαθιά θεολογική γνώση, σπούδασε την επιστήμη της Ιατρικής, την οποία άσκησε όχι ως επάγγελμα αλλά ως διακονία, διότι θεράπευε δωρεάν τους ασθενείς. Μετά τον θάνατο των γονέων του, μοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς και εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου χειροτονήθηκε ιερέας από τον Πατριάρχη Μηνά χωρίς να παραλείψει τη φιλανθρωπική του δράση. Η φήμη του, ωστόσο, «απογειώθηκε» όταν θεράπευσε τον Ιουστινιανό από ανίατη ασθένεια, και εκείνος, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης, προσφέρθηκε να του δώσει χρυσό. Ο Σαμψών αρνήθηκε και του ζήτησε να χτίσει ένα νοσοκομείο – πτωχοκομείο. Έτσι κατασκευάστηκε ο περίφημος «Ξενώνας του Σαμψών», ανάμεσα στους ναούς της Αγίας Σοφίας και της Αγίας Ειρήνης, ο οποίος λειτούργησε για αιώνες ως το πρότυπο νοσηλευτικό ίδρυμα της Αυτοκρατορίας. Ο Σαμψών εκοιμήθη σε βαθιά γεράματα (περ. 530), ενταφιάστηκε στον ναό του Αγίου Μωκίου και θεωρείται προστάτης των ασθενών και των φτωχών.

Ο Ξενώνας του Σαμψών δεν ήταν απλώς ένα καταφύγιο, αλλά το πληρέστερο νοσοκομείο της βυζαντινής πρωτεύουσας, αποτελώντας πρότυπο για τη μετέπειτα οργάνωση της δημόσιας υγείας. Διέθετε μόνιμο ιατρικό προσωπικό (ιατρούς και χειρουργούς), νοσοκόμους και βοηθητικό προσωπικό, χωριζόταν δε σε πτέρυγες ανάλογα με την πάθηση των ασθενών. Μάλιστα, ο Ιουστινιανός, εντυπωσιασμένος από την ανιδιοτέλεια του Σαμψών, παραχώρησε στον Ξενώνα ετήσια εισοδήματα από ακίνητα και κτήματα για τη συντήρησή του και μετά την καταστροφή του κατά τη Στάση του Νίκα (532), τον ανοικοδόμησε ακόμα πιο μεγαλοπρεπή.

Ο Ξενώνας επιβίωσε για πάνω από 600 χρόνια. Ακόμη και μετά την Άλωση από τους Σταυροφόρους (1204), οι πηγές αναφέρουν ότι το κτίριο συνέχισε να προκαλεί δέος για το μέγεθος και την οργάνωσή του, σήμερα δε, αρχαιολογικά ευρήματα στην περιοχή της πλατείας Sultanahmet ταυτίζονται με τα θεμέλια αυτού του ιστορικού ιδρύματος. Από τα πιο εντυπωσιακά ευρήματα είναι τα δάπεδά του με την τεχνική opus sectile, την αρχαία τεχνική διακόσμησης δαπέδων και τοίχων γνωστή ως μαρμαροθέτημα. Σε αντίθεση με το κλασικό ψηφιδωτό, χρησιμοποιούνται μεγάλα, λεπτά και ειδικά κομμένα πλακίδια από πολύχρωμο μάρμαρο, πέτρα, γυαλί ή φίλντισι, τα οποία ταιριάζουν μεταξύ τους σαν «παζλ» για να σχηματίσουν γεωμετρικά, φυτικά ή εικονιστικά σχέδια. Έχουν, επίσης, εντοπιστεί υπόγειες στοές, οι οποίες πιθανώς χρησίμευαν ως ταφικοί θάλαμοι ή μαρτύρια. Οι ανασκαφές, τέλος, επιβεβαίωσαν ότι καθώς μοιραζόταν κοινή υποδομή με τους προαναφερθέντες γειτνιάζοντες ναούς, ο Ξενώνας αποτελούσε μέρος ενός ευρύτερου εκκλησιαστικού και κοινωνικού συμπλέγματος, προς σωματικό και πνευματικό όφελος του ποιμνίου.

Όσιος Γεωργίου Γ΄ ο Αγιορείτης, ο λεγόμενος Κτήτωρ της Μονής Ιβήρων

Σημαντική εκκλησιαστική προσωπικότητα του 11ου αι., διότι συνέδεσε την παράδοση της Γεωργίας με το Άγιο Όρος. Γεννήθηκε το 1009 στη Γεωργία (Ιβηρία), έλαβε εξαιρετική παιδεία σε μονές της πατρίδας του και έπειτα στην Κωνσταντινούπολη, όπου έμαθε και την ελληνική γλώσσα, ασκήθηκε για κάποιο χρονικό διάστημα στην επιλεγόμενη Μαύρη Μονή της Αντιόχειας και, τέλος, στη Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους, όπου εκάρη μοναχός και χρημάτισε ηγούμενός της την περίοδο της μεγάλης αίγλης και πνευματικής αναδιοργάνωσής της (1044 – 1059). Ιδιαίτερης σημασίας υπήρξαν οι μεταφράσεις του από την ελληνική γλώσσα στη γεωργιανή ελληνικών θεολογικών και λειτουργικών κειμένων, έργο, χάριν του οποίου παραιτήθηκε από την ηγουμενία για να του αφιερωθεί, και το οποίο θεωρείται καθοριστικό για τη διαμόρφωση της γεωργιανής εκκλησιαστικής γραμματείας και λατρείας. Οι κυριότερες μεταφράσεις περιλαμβάνουν τα τέσσερα Ευαγγέλια και τις Πράξεις των Αποστόλων, τους Ψαλμούς του Δαυίδ, το Τριώδιο, το Πεντηκοστάριο και τα Μηναία, καθώς και πλήθος πατερικών και θεολογικών έργων, μεταξύ των οποίων των Μ. Βασιλείου, Γρηγορίου του Θεολόγου, Γρηγορίου Νύσσης, Μ. Αθανασίου, Ιωάννου του Δαμασκηνού, Δωροθέου Τύρου και Νεκταρίου Κωνσταντινουπόλεως.

Εκτός από τις μεταφράσεις, ο Γεώργιος συνέγραψε και το πρωτότυπο έργο «Βίοι των Οσίων Πατέρων ημών Ιωάννου και Ευθυμίου», το οποίο αποτελεί τη βασική πηγή για την ιστορία της ίδρυσης της Μονής Ιβήρων. Κοιμήθηκε ειρηνικά στην Κωνσταντινούπολη το 1065 και το λείψανό του μεταφέρθηκε αργότερα στη Μονή Ιβήρων, όπου θεωρείται κτήτοράς της.

Ιερομάρτυς Κυρίων Β΄

Κατά κόσμον Γεώργιος Σαντζεγκλασβίλι, υπήρξε ο πρώτος Πατριάρχης πάσης Γεωργίας μετά την αποκατάσταση του αυτοκεφάλου της Γεωργιανής Εκκλησίας το 1917. Γεννήθηκε στο χωριό Νίκοζι της Γεωργίας το 1855, σπούδασε στη Θεολογική Ακαδημία του Κιέβου και, μετά τον θάνατο της συζύγου και του παιδιού του, εκάρη μοναχός το 1887 με το όνομα Κυρίων. Λόγω της δράσης του για την ανεξαρτησία της Γεωργιανής Εκκλησίας από τη Ρωσική Σύνοδο (η οποία είχε καταργήσει το αυτοκέφαλο το 1811), ο Κυρίων υπέστη σκληρές διώξεις από τις τσαρικές αρχές. Καθαιρέθηκε από το επισκοπικό του αξίωμα και εξορίστηκε σε διάφορα μοναστήρια στη Ρωσία και την Κριμαία, φυλακίστηκε και απομονώθηκε, αλλά ποτέ δεν σταμάτησε να εργάζεται για την πνευματική ελευθερία της πατρίδας του. Μετά την επανάσταση του 1917, η Γεωργιανή Εκκλησία ανακήρυξε ξανά το αυτοκέφαλό της και ο Κυρίων εξελέγη παμψηφεί Πατριάρχης την 1η Οκτωβρίου 1917. Ωστόσο, η θητεία του κράτησε λιγότερο από έναν χρόνο. Στις 27 Ιουνίου 1918 βρέθηκε δολοφονημένος στο κελί του στη Μονή Μαρτκόπι. Οι συνθήκες του θανάτου του παρέμειναν σκοτεινές, αν και θεωρείται ότι πίσω από τη δολοφονία βρίσκονταν πολιτικές και εκκλησιαστικές δυνάμεις που αντετίθεντο στην ανεξαρτησία της Γεωργίας.

Υπήρξε σημαντικός ιστορικός και φιλόλογος, συνέλεξε χιλιάδες γεωργιανά χειρόγραφα, δημοσίευσε μελέτες για τη γεωργιανή χριστιανική γραμματεία και διέσωσε πολύτιμα κειμήλια της εθνικής κληρονομιάς της. Η Γεωργιανή Εκκλησία τον αγιοκατέταξε το 2002.

Τιμάται επίσης η μνήμη: οσίας Ιωάννας της Μυροφόρου, μάρτυρος Ανέκτου του εν Καισαρεία της Παλαιστίνης αθλήσαντος, μαρτύρων Θεράποντος, Μακαρίου, Μαρκίου και Μαρκίας, ιερομάρτυρος Πιερίου πρεσβυτέρου Αντιοχείας, οσίου Λουκά του ερημίτου, νεομάρτυρος Ιακώβου εξ Εμέσης της Συρίας, Σεραπίωνος του εκ Ρωσίας, νέων ιερομαρτύρων Γρηγορίου (1918), Αλεξάνδρου και Βλαδιμήρου (1918) και Πέτρου (1939) των εν Ρωσία.

Πηγή: kathimerini.gr