Εορτολόγιο 10 Σεπτεμβρίου: Ποιοι γιορτάζουν σήμερα

Δείτε ποιοι έχουν γιορτή σήμερα, 10 Σεπτεμβρίου. Διαβάστε το συναξάρι των τιμώμενων αγίων της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.

Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:

• Κλημεντίνη, Κλήμης
• Πουλχερία

Σήμερα τιμώνται από την Εκκλησία οι Παρθενομάρτυρες Μηνοδώρα, Μητροδώρα και Νυμφοδώρα, Απόστολοι Απελλής, Λουκάς και Κλήμης και Βασίλισσα Πουλχερία

Παρθενομάρτυρες Μηνοδώρα, Μητροδώρα και Νυμφοδώρα

Τρεις κατά σάρκα αδελφές, που έζησαν στα τέλη του 3ου με αρχές του 4ου αι. και μαρτύρησαν στη Βιθυνία της Μικράς Ασίας κατά τη διάρκεια των διωγμών του αυτοκράτορα Μαξιμιανού Γαλερίου. Αν και διακρίνονταν για την εξαιρετική τους ομορφιά και θα μπορούσαν να κάνουν λαμπρούς γάμους, επέλεξαν να αφιερώσουν τη ζωή τους στον Χριστό, γι’ αυτό εγκατέλειψαν τις ανέσεις της πόλης τους και κατέφυγαν σε ψηλό και απόκρημνο λόφο, κοντά στα Πύθια Θερμά, τη σημερινή Γιάλοβα της Τουρκίας. Εκεί ζούσαν με αυστηρή νηστεία, αδιάλειπτη προσευχή και πνευματική μελέτη μέσα σε σπηλιά, ο δε Θεός τις αξίωσε με το χάρισμα της θαυματουργίας, με αποτέλεσμα η φήμη τους να εξαπλωθεί γρήγορα σε όλη την περιοχή.

Οταν ο ηγεμόνας της Βιθυνίας Φρόντων έμαθε για τη δράση των τριών αδελφών, διέταξε τη σύλληψή τους πιστεύοντας ότι, λόγω του νεαρού της ηλικίας τους, θα λύγιζαν και προσπάθησε αρχικά να τις δελεάσει με όμορφα λόγια, υποσχόμενος πλούτη, τιμές και γάμους με ανώτατους άρχοντες της ρωμαϊκής αυλής, αν θυσίαζαν στα είδωλα. Οι τρεις αδελφές, ωστόσο, παρέμειναν ακλόνητες και απάντησαν με μια φωνή ότι ο δικός τους νυμφίος είναι ο Χριστός και ότι καμία επίγεια δόξα δεν μπορεί να συγκριθεί με την αιώνια ζωή. Εξοργισμένος ο Φρόντων από την άρνησή τους, αποφάσισε να τις βασανίσει ξεχωριστά, ελπίζοντας ότι ο θάνατος της μίας θα τρομοκρατούσε τις άλλες. Τη Μηνοδώρα, που ήταν η μεγαλύτερη αδελφή, τη χτύπησαν αλύπητα με ραβδιά, ενώ στη συνέχεια της κατέκαψαν τα πλευρά με αναμμένες λαμπάδες και παρέδωσε το πνεύμα της προσευχόμενη. Της Μητροδώρας της έδειξε το αιματοβαμμένο σώμα της αδελφής της για να φοβηθεί, αλλά εκείνη πήρε ακόμη μεγαλύτερο θάρρος, γι’ αυτό την κρέμασαν και της κατέσφαξαν το σώμα με σιδερένια νύχια. Η Νυμφοδώρα ήταν η μικρότερη και η πιο όμορφη, γι’ αυτό ο Φρόντων προσπάθησε ξανά να τη δελεάσει, αλλά η Νυμφοδώρα τον αποστόμωσε λέγοντας ότι ανυπομονεί να συναντήσει τις αδελφές της στον ουρανό. Μετά το τέλος των βασανιστηρίων, ο ηγεμόνας διέταξε να ανάψουν μεγάλη φωτιά για να κάψουν τα σώματα των τριών παρθένων, ώστε να μην τα πάρουν οι χριστιανοί, αλλά τότε, σύμφωνα με το συναξάρι, ξέσπασε φοβερή καταιγίδα με καταρρακτώδη βροχή που έσβησε τις φλόγες, ενώ ένας κεραυνός έπεσε και κατέκαψε τον ίδιο τον Φρόντωνα και τους δημίους του. Οι δε χριστιανοί πήραν με ευλάβεια τα ιερά λείψανα των μαρτύρων και τα έθαψαν. Σήμερα, τεμάχια από τα λείψανά τους φυλάσσονται σε διάφορες μονές, με πιο γνωστό το χέρι της Αγ. Μητροδώρας στην Ιερά Μονή Παντοκράτορος του Αγίου Ορους.

Απόστολοι Απελλής, Λουκάς και Κλήμης

Ανήκουν στον ευρύτερο κύκλο των Εβδομήκοντα Μαθητών του Χριστού και υπήρξαν στενοί συνεργάτες, συνοδοιπόροι και «συναθλητές» του απ. Παύλου στο τιτάνιο έργο της διάδοσης του Ευαγγελίου στα έθνη.

1) Ο Απελλής ήταν από τα πιο δυναμικά και εκλεκτά μέλη της πρώτης χριστιανικής κοινότητας και ο ζήλος του τον οδήγησε μέχρι τη Ρώμη για να στηρίξει την τοπική Εκκλησία. Εκεί τον γνώρισε προσωπικά ο Παύλος, ο οποίος τον εκτιμούσε τόσο πολύ, ώστε στην προς Ρωμαίους Επιστολή γράφει χαρακτηριστικά: «ασπάσασθε Απελλήν τον δόκιμον εν Χριστώ» (16, 10). Αργότερα, αναδείχθηκε επίσκοπος Σμύρνης, όπου εκοιμήθη ειρηνικά σε προχωρημένη ηλικία, εργαζόμενος ακούραστα μέχρι την τελευταία του πνοή για τη στερέωση της τοπικής Εκκλησίας.

2) Ο Λουκάς να σημειωθεί ότι είναι διαφορετικό πρόσωπο από τον ομώνυμο Ευαγγελιστή και ιατρό. Εζησε και αυτός κατά τους αποστολικούς χρόνους, ακολουθώντας το κήρυγμα του Παύλου, και λόγω της πνευματικής του ωριμότητας, χειροτονήθηκε επίσκοπος στη Λαοδίκεια της Συρίας, όπου ποίμανε το λογικό του ποίμνιο με απέραντη αγάπη, θάρρος και αυταπάρνηση, και εκοιμήθη αγωνιζόμενος για την προστασία των χριστιανών της επαρχίας του από τους διωγμούς και τις αιρέσεις.

3) Ο Κλήμης αναφέρεται ονομαστικά από τον Παύλο στην προς Φιλιππησίους Επιστολή, όπου τον αποκαλεί συνεργάτη του στο έργο του Ευαγγελίου («μετά και Κλήμεντος και των λοιπών συνεργών μου» -4, 3). Ανέλαβε την ηγεσία της Εκκλησίας των Σάρδεων, υπέφερε πολλά παθήματα, διώξεις και κακουχίες από τους ειδωλολάτρες, αλλά, παρά τα βασανιστήρια, κράτησε την πίστη του ακλόνητη και παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό, αφήνοντας πίσω του σπουδαίο πνευματικό έργο.

Βασίλισσα Πουλχερία

Ισχυρή, λόγια και ευσεβής μορφή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά τον 5ο αι., κυβέρνησε το κράτος με μεγάλη σύνεση και προστάτευσε την Ορθοδοξία από μεγάλες αιρέσεις. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 19 Ιανουαρίου 399, ήταν η μεγαλύτερη κόρη του αυτοκράτορα Αρκαδίου και της Ευδοξίας και βαπτίστηκε από τον Αγ. Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Το 408, όταν πέθανε ο πατέρας της, ο αδελφός της Θεοδόσιος Β΄ ο Μικρός ήταν μόλις 7 ετών και η ίδια ανέλαβε σύντομα την κηδεμονία και τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του, εμποτίζοντάς τον με βαθιά χριστιανική πίστη. Σε ηλικία μόλις 15 ετών, το 414, η Γερουσία και ο αδελφός της τής απένειμαν τον τίτλο της Αυγούστας και έκτοτε, λόγω του αναποφάσιστου χαρακτήρα του Θεοδοσίου, η Πουλχερία ήταν ο πραγματικός κυβερνήτης της αυτοκρατορίας, την οποία διοίκησε με σπάνια πολιτική και διπλωματική ευφυΐα. Για να αποφύγει δε πολιτικές ίντριγκες και ξένες επεμβάσεις μέσω ενός αναγκαστικού γάμου, έκανε τάμα παρθενίας στον Θεό αρνούμενη να παντρευτεί, και για να επισφραγίσει αυτή την υπόσχεση, αφιέρωσε μια χρυσή Αγία Τράπεζα στολισμένη με πολύτιμους λίθους στον Ναό της Αγίας Σοφίας.

Η Πουλχερία διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στα εκκλησιαστικά ζητήματα, καθώς, όταν ο πατριάρχης Νεστόριος εμφάνισε την αίρεσή του, αρνούμενος τον όρο «Θεοτόκος» και ο Θεοδόσιος παρασύρθηκε αρχικά και τον υποστήριξε, η Πουλχερία τάχθηκε αμέσως στο πλευρό του Κυρίλλου Αλεξανδρείας και με την ισχυρή της επιρροή ανάγκασε τον αδελφό της να συγκαλέσει τη Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο στην Εφεσο (431), η οποία τελικά καταδίκασε τον Νεστόριο και δικαίωσε την Ορθοδοξία. Μετά τον θάνατο του Θεοδοσίου Β΄ το 450, το κράτος κινδύνευε με αστάθεια, οπότε, για να διατηρηθεί η νομιμότητα της συνέχειας του θρόνου, η Πουλχερία δέχτηκε να παντρευτεί τον έμπειρο στρατιωτικό Μαρκιανό, υπό τον όρο ότι εκείνος θα σεβόταν την υπόσχεση αγνότητας που είχε δώσει στον Θεό. Η τελευταία μεγάλη παρέμβασή της ήταν το 451, όταν το αυτοκρατορικό ζεύγος συγκάλεσε την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Χαλκηδόνα, η οποία καταδίκασε την αίρεση του Μονοφυσιτισμού. Κατά τη διάρκεια της ζωής της, είχε διαθέσει το μεγαλύτερο μέρος της προσωπικής της περιουσίας για την ανέγερση ναών, μοναστηριών, πτωχοκομείων, νοσοκομείων και ξενώνων στην Κωνσταντινούπολη, και με δική της πρωτοβουλία ανεγέρθηκαν οι περίφημοι ναών της Παναγίας των Βλαχερνών και των Χαλκοπρατείων. Εκοιμήθη ειρηνικά τον Ιούλιο του 453 σε ηλικία 54 ετών και στη διαθήκη της άφησε όλη την υπόλοιπη περιουσία της στους φτωχούς της πρωτεύουσας.

Τιμάται επίσης η μνήμη: μάρτυρος Βαρυψαβά, Ευδοκίας της νέας, οσίου Ευφροσύνου του νέου εν Κεφαλληνία, οσίου Παύλου της Λαύρας των Σπηλαίων Κιέβου, οσίου Κασσιανού ηγουμένου μονής Σωτήρος Κουμπένσκοε και οσίου Ιωάσαφ του παρά την λίμνην Κουμπένσκοε ασκήσαντος.

Πηγή: kathimerini.gr